Laatst schreef ik al over hoe de nasleep van zwangerschapsdementie nog altijd zijn tol eist. Ik vergeet nog altijd meer dan vroeger, ben warrig en doe de gekste dingen. Maar hoe het er in de praktijk aan toe ging tijdens mijn zwangerschap zal het hopelijk nooit meer worden!

  1. Wachten op de waterkoker

    ‘Ik ga thee zetten, jij ook?’ vroeg ik Ro, die formule 1 keek. Hij knikte en vol goede moed vulde ik de waterkoker en drukte op de knop. Een ruim kwartier later vroeg hij me of die thee niet onderhand een keer klaar zou zijn. Warrig keek ik op, thee? O! Ja, thee. Weer in de keuken voelde ik echter dat het water nog even koud was als daarvoor. ‘Die waterkoker doet het niet meer,’ mopperde ik, ga binnenkort wel even langs Hema.’ Hij stond inmiddels naast me, keek mee en begon keihard te lachen. ‘Misschien helpt het als je de stekker in het stopcontact stopt?’ …

  2. Wat kwam ik hier doen?

    Regelmatig liep ik zomaar een kamer binnen of kwam beneden met een verwilderde blik in mijn ogen. Ik wist dat ik kort daarvoor nog een heel helder doel voor ogen had, maar wat dat ook alweer was…? Ro kon me ook niet helpen. Hoewel we vaak op één lijn zitten, bleek dit staaltje telepathie iets te hoog gegrepen.

  3. Neem jij even de luiers mee?

    Je kent het wel. Als de ander toch naar boven gaat, kan hij/zij best iets meenemen. Alleen wilde het (vooral) in mijn zwangerschap nog weleens gebeuren dat hij me vroeg om de luiers en ik beneden kwam met een fotoalbum. Of gewoon boven bleef zitten, omdat ik boven een ander klusje zag dat mijn prioriteit kreeg. Het herschikken van de babykleertjes bijvoorbeeld.

  4. Wat was die pincode ook alweer?

    Getallen kan ik heel goed onthouden. Vraag me het allereerste mobiele telefoonnummer van één van mijn beste vriendinnen en ik ratel hem zo voor je op. Maar toen raakte ik zwanger en besloten Ro een nieuwe rekening te openen. Ik ontving in die periode natuurlijk ook een nieuwe pinpas en bijbehorende code. Het duurde even, maar ik had hem op een gegeven moment echt goed in mijn hoofd zitten.

    Laatst stond ik echter in de supermarkt. Door de mogelijkheid van contactloos betalen (en omdat ik hem eigenlijk een piepklein beetje drie maanden kwijt was) hoefde ik dus al die tijd mijn ‘nieuwe’ pincode niet in te tikken. Tot laatst. Ik herinnerde hem gewoon echt niet meer. Pas na opnieuw opvragen, de code een tijdlang bestudeerd te hebben en diep peinzen, wist ik weer dat ik die pincode eerder had gezien. Dat het even duurde, heeft 100% zeker te maken met de gevolgen van zwangerschapsdementie.

  5. Oeps, vergeten!

    Ik geloof dat ik dit vaker heb gezegd tijdens die twee jaar dan in de rest van mijn leven. Dan zou ik billendoekjes bestellen, maar ontdekte vaak pas bij het laatste velletje dat dit nog steeds niet gebeurd was. Of ik zou de praktijk van onze nieuwe huisarts bellen, oppas regelen, toetjes kopen, iets organiseren, naar een afspraak bij de verloskundige gaan, June prepareren voor de schoolfoto… ‘Tja, zwanger hè?’ probeerde ik me er dan maar zo charmant als dat in de praktijk ging vanaf te maken, wat dan schoorvoetend werd geaccepteerd. Gelukkig had iedereen veel geduld met me.

Heb jij ook weleens iets geks meegemaakt dankzij die zwangerschapsdementie?


De vergeetachtige vrouw op de foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

15 Replies to “5 onvergetelijke vergeetmomenten – zwangerschapsdementie in de praktijk

  1. Ik had vrijwel nergens last van, behalve dat ik een aantal keer het gas aan heb laten staan.. Of dat echt zwangerschapsdementie was of haast omdat ik last van mn bekken had weet ik niet. Echt slim was het iig niet

    1. Weet het ook niet, maar zou best daarmee te maken kunnen hebben. Die warrigheid laat je soms onhandige dingen doen, hopelijk is het nu niet meer zo!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge