wilde worden

30dayblogchallengeNL 15: Waarom ik dierenarts wilde worden (en waarom dit mislukte)

In de maand september verschijnt dagelijks een blog, omdat ik meedoe aan de #30dayblogchallengeNL. Deze veelzijdige lijst is bedacht door Maris van HareMaristeit.nl. Vandaag de vraag: wat ik wilde worden.

Na groep 1-3 (brandweer, politie en juf) was ik er eigenlijk vrij snel uit wat ik wilde worden: dierenarts!

Waarom ik dierenarts wilde worden

We hadden een kat

Hij was ontzettend lief, zacht en groot, een soort levend knuffeldier. Hij voedde mijn liefde voor huisdieren. Wat ik in mijn kinderlijke naïviteit echter niet wist, was dat onze kat niet bepaald representatief was voor andere soortgenoten. Zo beet de kat van een vriendinnetje me eens in mijn kin en hing een andere exemplaar ooit in mijn paardenstaart. Ook knaagdieren bleken het niet op me te hebben: het konijn van een toenmalig vriendinnetje viel me aan (lang leve tralies) en de dwerghamster van een ander zette zijn tanden in mijn wijsvinger. Toch bleef ik optimistisch; ik vond het eng, maar het zouden vast incidenten zijn. Optimistisch als ik was, liet ik daarom vast visitekaartjes afdrukken via Venz hagelslag. Kon ik vast wennen aan hoe het later zou voelen.

Waarom ik het niet werd

Er ‘knakte’ iets

Ik moet een jaar of elf zijn geweest. Op televisie zonden ze een documentaire uit over een dierenartspraktijk. Geweldig natuurlijk voor deze dierenarts in de dop, dus ik zat op het puntje van mijn stoel. Ik genoot, eventjes. Je zag namelijk hoe lammetjes geboren werden en een kort routineonderzoek bij een kat. Daarna werd een teckel in beeld gebracht. Hij had zijn poot gebroken, arm beest. En arme ik: al knakkend braken ze de rest van zijn poot ook, om hem vervolgens fatsoenlijk aan elkaar te kunnen zetten. Einde droom.

Wat moest ik nu?

Net voor het eind van de basisschool verloor ik op hardhandige wijze mijn doel in het leven. Eigenlijk was het misschien ergens wel goed, later zou namelijk blijken dat ik totaal geen aanleg voor Betavakken heb. Zoveel jaren verder zou het waarschijnlijk vele malen moeilijker te verteren zijn geweest. Toch viel ik in een carrièregat, want ik had geen idee welke kant ik nu op moest. Ik bleef lange tijd twijfelen tussen belastingadviseur, visagiste, modeontwerpster, ondernemer, criminologe, psychologe, buschauffeur en advocaat (ja, echt). Alles behalve schrijfster in elk geval.

Weet je nog wat jij wilde worden toen je klein was?

Lees ook: 30dayblogchallenge 14: ik ben bang voor de tandarts. En voor luizen!

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

8 Replies to “30dayblogchallengeNL 15: Waarom ik dierenarts wilde worden (en waarom dit mislukte)

  1. Als klein meisje kun je zo lekker dromen. Hahaha. Ik wilde archeoloog worden. Ik vind dat allemaal nog steeds super interessant. Geen idee waar ik een andere kant op gegaan ben. Ergens wilde ik ook ooit stewardess, juf en actrice worden. Ik wilde de pabo gaan doen en ben ergens kapster geworden onderweg hahaha dat heb ik 4 jaar gedaan. Daarna ben ik assistent filiaalmanager geworden ik een winkel en uiteindelijk ben ik nu pedagoge. Hoe raar het allemaal kan lopen. Maar hier ligt wel echt mijn passie. Dus ik ben wel geworden wat ik wilde. Alleen zou ik daarnaast het schrijven wat meer willen uitbreiden
    Leonie van Mil onlangs geplaatst…Waarom ik mijn kindje onherkenbaar laatMy Profile

    1. Haha echt van alles dus, maar uiteindelijk liggen juf en pedagoge nog een klein beetje bij elkaar in de buurt. Geschiedenis en archeologie vind ik ook interessant, wel lastig om je beroep in te vinden. Mooi dat je via omwegen toch uiteindelijk vond wat bij je past. Misschien kun je vaker schrijven als pedagoge over (anonieme) voorbeelden uit de praktijk?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge