Wennen aan het moederschap: het hoort erbij

bevalling overweldigend tijd daarna

Je kindje wordt geboren en daarmee begint een compleet nieuwe reis. Je denkt dat je er klaar voor bent, maar het moederschap (of ouderschap in het algemeen) is vaak enorm wennen. Waar je aan moet wennen als je mama wordt? In dit artikel de 7 grootste veranderingen.

Overgang van 0 naar 1 kind heeft meeste impact. Denk ik.

Persoonlijk denk ik echt dat de overgang van nul naar één kind het meest overweldigend is. De kinderen die daarop volgen draaien (uitzonderingen daargelaten) sneller en makkelijker mee in je dagelijkse ritme. Je weet immers al wat ouderschap inhoudt, bent voorbereid op slapeloze nachten, geleefd worden en het constant aanleggen om de borstvoeding goed op gang te helpen (als je hiervoor kiest). Die eerste weken en maanden na de geboorte van je eerste kindje vond ik persoonlijk best heftig. Waarom?

Wennen aan het moederschap: 7 dingen die alles overhoop gooien

Elke seconde draait om je baby

Letterlijk. Je leeft soms van slaaptijd naar slaaptijd, om dan in elk geval een poging te wagen iets aan je huishouden te doen. Iedereen informeert hoe het met hem of haar gaat, wil langskomen terwijl je fysiek of mentaal nog redelijk in de kreukels ligt en aan alle kanten word je geleefd.

Je hebt geen idee wat je overkomt

Ongetwijfeld zullen sommige vrouwen een aangeboren gen hebben dat ze precies vertelt hoe ze moeten handelen, maar bij mij ging alles op de automatische piloot. Voor mijn gevoel zijn er zoveel dingen die niemand je vertelt als je je baby voor het eerst vasthoudt. Ze komen immers niet met een handleiding.

Huilen vond ik bijvoorbeeld heel lastig. Wanneer June haar stembanden liet horen, wist ik 9 van de 10 keer gewoon niet wat er aan de hand was. Alle Dunstan Babytaal ten spijt – ik liep gewoon maar het standaard riedeltje af. Voor mij bleef ze gewoon klinken als huilende baby. En dat dit na een paar maanden nog steeds niet beter ging, werkte bij mij alleen maar schuldgevoel in de hand. Waarom kon ik dit niet en die anderen allemaal wel?

Als je even de deur uit wil, vindt een volksverhuizing plaats

Ik voelde me teruggeworpen naar mijn middelbare schooltijd. Die allereerste week fietste ik ook met nagenoeg alle boeken uit het boekenpakket heen en weer, uit angst het juiste boek niet bij me te hebben.

Zo ging het in de eerste weken met June ook: een stuk of vijf luiers (je weet maar nooit wat er in een uurtje gebeurt!), twee extra kledingsetjes, vol pak billendoekjes (zeker als je vijf luiers moet verschonen, wil je niet misgrijpen), slabbetje, hydrofiel luier, verschoningsmatje, fles gekolfde melk (preventief tegen voeden in het openbaar) en speelgoed.

Dat ze uiteindelijk ons volledige uitje sliep, mocht de pret niet drukken. Pas na een paar weken of zelfs maanden kreeg ik er vertrouwen in dat het waarschijnlijk wel zou loslopen.

Je voelt je om elke scheet schuldig

Waar je bij een volgend kindje weet dat het er allemaal bijhoort en dus beter kan relativeren, voel je je bij je eerste vaak schuldig om zo’n beetje alles: je werkt, brengt haar naar oma of de opvang, stond te douchen tijdens het huilen. Of omdat je relatie het niet redt, je niet lekker in je vel zit of omdat je denkt dat die andere moeders het wiel wél hebben uitgevonden. Waardeloos, maar houd moed: je ontdekt vanzelf dat het allemaal wel losloopt.

Overal lijkt gevaar te zitten

Vroeger zat je in de huiskamer.

Nu zie je uitstekende punten, losliggende troep, is die ene loslopende hond van de buurman een immens gevaar, vrees je preventief de dag dat je dochter thuiskomt met een foute jongen, kijk je honderd keer of je kleintje nog ademt en/of niet te warm of koud gekleed gaat, ben je bang dat… Echt, vermoeiend.

Visite betekent chaos

Oké, dit zal er ongetwijfeld aan te wijten zijn dat ik een beroerde huisvrouw ben. Want soms ga ik op kraamvisite bij anderen en dan ligt het huis er strak bij, terwijl de baby tevreden in de box ligt ‘te zijn’.

Maar bij ons thuis? Ik kwam voor mijn gevoel bijna nergens aan toe. June wilde niet in de box en ik had destijds nog niet van het woord draagzak gehoord. Zodra ik aangekondigd bezoek kreeg, kwam de hypocriete opruimer in me naar boven, maar ook dat kost energie (die je vaak nauwelijks hebt). Ik vond het gewoon zo wennen om meer balans te krijgen!

Achteraf besefte ik pas hoeveel ik in die tijd van mezelf vergde. Ik eiste van mezelf hetzelfde als voor de zwangerschap, maar kon dat natuurlijk op geen enkele manier waarmaken. Pas toen ik dat losliet, voelde ik me beter.

Borstvoeding is een handenbinder

Iets te lang van huis (en baby) verwijderd, bekoop je met knallende en pijnlijke borsten. Je bent bovendien constant bezig met je kindje. En dat is natuurlijk heel mooi, maar niet altijd even praktisch wanneer je naar het ziekenhuis moet voor een (na)controle of een andere afspraak buitenshuis hebt.

De liefde is grootser en gaat dieper dan wat dan ook

Misschien zit je niet direct op die roze wolk (en daar is niets mis mee), misschien duurt het even voor je het voelt, maar zodra de moederliefde je overspoelt, is er geen houden meer aan. Net als alle andere punten, soms ook overweldigend en best wennen… Maar vooral superleuk!

Vond jij het moederschap ook zo enorm wennen?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock.

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (5) en May (4).

13 thoughts on “Wennen aan het moederschap: het hoort erbij

  1. Dat het zo ontzettend druk was en je nergens tijd voor had, inclusief. Slapen en eten. Nu weet ik niet meer zo heel goed meer waarmee dan precies, en als ik op kraambezoek ga ziet het er vaak zo rustig en ontspannen uit 🙂

    Oh, en dat er geen baby meer in mijn buik zat, dat vond ik ook heel overweldigend.

    1. Gek he, je hebt het idee inderdaad dat je nergens tijd voor hebt. En echt veel doe je niet. Snap ook niet hoe anderen het voor elkaar krijgen.

      Ja ik ook, miste vooral de schopjes en die exclusieve momenten samen.

  2. Heel herkenbaar.
    De eerste tijd leef je echt van voeding naar voeding en van slaapje naar slaapje.
    En inderdaad als je er dan een keer uit gaat moet er echt een een halve vrachtwagen mee en ben je als de dood dat je iets vergeet dus gaat er nog zoveel extra mee.
    Maar als je dat ritme hebt dan loopt het wel lekker.

    Ik vondt de verandering van 1 naar 2 kinderen ook groot maar dat kwam misschien omdat 1 een heel makkelijk kind was (en een hele goede slaper was en is) en nummer 2 is gewoon met alles moeilijker, maar de routine is er wel sneller dus dat maakt het iets makkelijker.

    Hoe dan ook ik denk dat elke verandering in het krijgen van kinderen overweldigend is.

    1. Haha een vrachtwagen idd 😊

      Dat scheelt. Hadden wij met 2 naar 3. Ik vond het fijn dat ik me minder snel zorgen maakte, ook bij verschillende fases die niet leken te stoppen. Maar overweldigend is het wel. Ik vond zelf het kwetsbare van zo’n baby weer wennen. Zeker als je een robuuste dreumes en bijna-tiener in huis hebt.

  3. Ik vond het meest overweldigend al dat bezoek dat maar langs wilde komen en wat ik ook wel heel gezellig vond, maar tegelijkertijd zo zwaar! Ik hoopte altijd maar dat hij sliep als er iemand langs kwam!

    Daarnaast was ik in het begin alleen maar bezig met voeden, kolven, luier verschonen en in slaap wiegen of troosten. Blij dat hij zich nu ook kan vermaken op het boxkleed.

    Wat ik nu nog wel eens lastig vind, is dat je niet snel ‘even’ vd ene naar de andere winkel met de auto kan, aangezien er dan ook nog een maxi cosi meegesleept moet worden! Ik leer er overigens wel steeds beter door plannen 😎

    1. Ik heb ook met bewondering toegekeken. Ik had geloof ik na een paar familieleden en goede vrienden de rest even laten wachten; uiteindelijk kom je bijna niet bij als je steeds gastvrouw bent. Aan de andere kant blijkt daar wel uit hoeveel lieve mensen jullie om je heen hebben natuurlijk.

      Ja inmiddels komt er iets meer rust in. En die maxi cosi is nog best zwaar. Wat dat betreft ben ik blij dat die dingen op het onderstel van bijna elke kinderwagen past.

  4. Hihihi ik herken zo wat je schrijft. Ook voor een simpel wandelingetje gingen stapels luiers mee en snel even naar de winkel hobbelen was er zeker niet bij 😉 Wat een gedoe die eerste maanden.
    Ik had wel (en lag in bed aan allerlei apparaten omdat ik ziek was) het gevoel dat ik oersterk was en de hele wereld aankon om mijn kind te redden als dat moest. Ook al was dat, zeker gezien de situatie, volledig irreëel 😀
    De eerste maanden was het zoeken waarom er gehuild werd, ik had geen flauw idee. Droeg hem maar in een draagzak tegen mij aan om hem het gevoel te geven dat hij dicht bij mama was, maar bij elke huil werkte ik een ‘checklist’ af: luier, drinken, krampje, wiegen, moe, teveel prikkels…noem maar op. Volgens mij gaat het bijna bij iedereen zo. Trouwens, als je in de gaten hebt hoe ‘het werkt’, dan is de betreffende periode al weer voorbij en begint het volgende raadsel hahaha! Maar nu ‘hij van bijna zes’ bijna zes is, loopt het allemaal eigenlijk wel. Maar dat moet je natuurlijk niet hardop zeggen he 😉 😉

    1. Haha! Inderdaad, voor de kleinste wandelingen neem je je halve huisraad mee. En dat gevoel herken ik ook wel, je hebt wel een bevalling doorstaan met alle toestanden die daarbij komen kijken.

      Fijn om te lezen dat jij ook die checklist afwerkte. Ja haha als je het doorhebt, begint die volgende fase weer. Beetje jammer 😀

      Nee nooit echt hardop zeggen nee 😉 Hoewel ik denk dat je tot de puberteit (en hopelijk dan ook) nog redelijk safe zit.

  5. Ik vond alles overweldigend geloof ik. Vooral dat je niet meer zomaar even weg kunt en aan zoveel moet denken. Dat vond ik een hele aanpassing. Gelukkig went alles snel 😉

    1. Ja dat herken ik, letterlijk alles draait om je baby en hoewel je niet anders wil, is dat best even heftig.
      Gelukkig wel 😀 En je wordt snel genoeg wat makkelijker in alles. De overgang daarna (bijvoorbeeld van 1 naar 2 kinderen of 2 naar 3) is ook nooit meer zo groot.

    1. Klopt ja, dat eerste jaar (zeker de eerste weken) zijn toch anders dan daarna. Wel mooi dat de natuur dat allemaal zo geregeld heeft, ze worden natuurlijk vanzelf zelfstandiger. En dat klopt ook! Niet iedereen staat er hetzelfde in of ervaart hetzelfde.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten