Wat als… Ik in Expeditie Robinson zat

ouderschap na drie kinderen

Expeditie Robinson

Met mijn huidige conditie zal ik niet snel meedoen aan de voorrondes van Expeditie Robinson: dan zou ik er in ronde 1 al uit liggen. Maar stel nou dat ik ooit een gevierd blogger ben en mensen me en masse lezen. En stel dat RTL4 ineens ook mamabloggers gaat uitnodigen om een paar weken te vertoeven op een onbewoond eiland. Wat dan? 

Zou het iets voor me zijn? Uiteindelijk kan ik nog wel een paar kilootjes kwijt en zal ik wat dat betreft voldoende reserve hebben om minstens twee maanden te overleven zonder fatsoenlijk voedsel. Maar na even (heel kort) denken, kwam ik toch tot de conclusie dat ze mij beter voor andere programma’s kunnen vragen. Het zou een complete ramp worden! 

Waarom het één grote mislukking zou worden? 

Ik verdwaal altijd te voet

Echt, stuur me op pad met Google Maps en een auto dan kom ik gewoon aan op de bestemming. Maar lopend? Dat gaat dus altijd mis. De laatste keer dat ik dat probeerde in Amsterdam deed ik ruim drie kwartier over een stukje dat vijf minuten had kunnen kosten. En zo gaat het vaker. Dus op een eiland waar je geen bordjes hebt staan met bestemmingen en kilometeraanduiding? Dan zou ik de eerste deelnemer zijn die ergens verdwaald in het tropische bos ligt te bibberen van angst. 

Mijn insectenangst

Ik ben namelijk doodsbang voor insectenEn heb je die enorme joekels weleens gezien op de beelden tussendoor? Sprinkhanen ter grootte van een zeemeeuw. Dat soort dingen! Het stikt op die eilanden natuurlijk van het ongedierte. Ik heb weleens tijdens Eiland Praat gehoord dat de ratten langs je hoofd rennen en het stikt van de zandvlooien. Dieren waarvan ik het bestaan niet per se met mijn eigen ogen hoef te aanschouwen dus. 

Sportief is niet bepaald mijn tweede naam

Kijk, die puzzeltjes lukken me allemaal wel. Misschien wat lastiger als je compleet verzwakt bent, maar daar maak ik me niet zo’n zorgen om. Komt het echter op de fysieke proeven aan, dan zou ik het spreekwoordelijke blok aan het been van de rest zijn. Keihard rennen en zwemmen? Zware dingen tillen? Ik geloof dat ik bij de eerste eilandraad naar huis zou vliegen, want aan mij hebben ze niet veel. 

Ik lust niet zoveel 

Misschien moet ik dat nuanceren. Ik ben werkelijk dol op eten. Je kan me wakker maken voor een goede lasagne, ik hou van chocola en red velvet cake. Maar niet van vis of aardappelachtige dingen. En laten ze nu net moeten overleven op vis en casave. Nou ja, en bananen, maar het lijkt me voor je lijf niet zo goed om hele dagen lang alleen maar banaan te eten. Krijg je ongetwijfeld enorme buikpijn van!

Dat hele psychologische spelletje

Als kijker zit ik toch vaak met open mond te kijken hoe de beste spelers vaak als eerste naar huis gaan (wat dan wel weer perspectief biedt voor mijn positie trouwens). Dat groepjes mensen samenspannen, keihard in iemands gezicht liegen en hem of haar een dolk in de rug steken wanneer ze moeten stemmen. Ik snap dat niet: de beste zou toch moeten winnen? Geloof dat ik er een heel naar gevoel aan zou overhouden om iemand buiten te sluiten en naar huis te sturen. Of niet hoor, uiteindelijk lijkt iedereen spelletjes te gaan spelen in de Expeditie. 

Waarvoor ze wel bij me mogen aankloppen? 

Er zijn een paar televisieprogramma’s waar ik wel gelukkig van zou worden. Denk aan Wie is de mol! Fantastisch om te mogen ontdekken wie steeds saboteert en wie alleen maar doet alsof. En Ik hou van Holland en Dance, Dance, Dance lijken me ook fantastisch. Ondanks mijn miserabele conditie, maar dansen vind ik geweldig. Tot slot Miljoenenjacht. Word je weliswaar niet voor gevraagd, maar als je eenmaal in de finale staat, weet je ook dat je er niet slechter op wordt. Al lijkt het me ook superspannend; voor de televisie schreeuw je toch makkelijker ‘koffer 11!’ dan wanneer er een paar ton vanaf hangt. 

Zou jij overleven in Expeditie Robinson? 

In de serie ‘Wat als…’ neem ik jullie mee in twaalf verschillende mogelijke situaties waar ik eigenlijk niet snel in verzeild zou raken. Heb je een brandende vraag? DM me maar of stuur een mailtje naar merel@lotuswritings.nl. Wie weet komt hij dan wel voorbij!

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten