Opvoeden | Waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden

WAAROM IK THUISBLIJFMOEDER BEN GEWORDEN – In tegenstelling tot veel vrouwen om me heen, koos ik voor een b(est)aan als thuisblijfmoeder. Waarom? Dat vertel ik je allemaal in dit persoonlijke artikel. 

Vroeger was alles anders. Beter?

Toen ik nog op de basisschool zat, waren veel moeders van vriendinnetjes thuisblijfmoeder. Mijn moeder sprak regelmatig af met vriendinnen die kinderen hadden in onze leeftijd en haalde ons na schooltijd op. Vrouwen stopten vaak tijdelijk met werken zodra ze zwanger raakten en gingen weer aan de slag wanneer de kinderen groter werden. Ik ervoer dat als heel prettig in die tijd: ik hoefde mijn moeder nooit te missen, want ze was er altijd voor ons.

Lees ook Geen betaalde baan na je zwangerschap: ben ik nu thuisblijf moeder of werkloos?

Thuisblijfmoeder zijn, is toch niet meer van deze tijd?

Toen ik volwassen werd, kreeg ik mijn bedenkingen. Was thuis blijven voor de kinderen nog wel van deze tijd? Het zit niet in mijn aard om volledig afhankelijk te zijn van mijn man. Behalve het financiële stukje, vond ik het daarom dus ook belangrijk om mezelf te blijven ontwikkelen. Onafhankelijk zijn binnen de relatie, precies zoals onze feministische voormoeders voor ons wensten. Na de geboorte van June bleef ik twee dagen werken en nam de derde dag ouderschapsverlof op. Zo kon ik wel werken, maar ook van haar ontwikkeling genieten. Die ging snel zat.

Mama en studeren? Waarom niet!

Na een jaar begon het toch te kriebelen. Ik wilde terug naar school. Ik was nog maar 22 en had nu de kans nog; als ik straks de dertig gepasseerd zou zijn, dan waren alle mogelijkheden vast verkeken. In overleg met mijn ouders en schoonouders (die zouden gaan oppassen wanneer ik college had) besloot ik de sprong in het diepe te maken en Geschiedenis te gaan studeren aan de Erasmus, Rotterdam. Ik wilde straks na mijn studie genoeg kunnen verdienen. En dat moest ook wel, want een halfjaar later gingen Junes vader en ik uit elkaar.

Speling van het lot

Ik kreeg een nieuwe relatie. En na mijn studie vond ik snel een tijdelijke baan waar ik het erg naar mijn zin had met de werkzaamheden en collega’s. Alles leek eigenlijk op zijn pootjes te landen, toen ik weer zwanger raakte. Net een week nadat ik mijn derde en laatste contractverlenging had gekregen (dat toevallig zou aflopen wanneer ik met verlof ging – alsof het lot ermee speelde). Wat nu? Solliciteren was geen optie met mijn dikke buik, bloedarmoede en doorlopende vermoeidheid. Hoe kon ik nu op gesprek gaan en mezelf presenteren als enthousiaste, harde werker? Ro en ik bespraken het, maar ik wilde nog niet thuisblijven tot ik iets vond waar ik echt gelukkig van werd – zoals hij steeds voorstelde.

Crisis? De banen werden me aangeboden!

Ik beviel van een gezonde dochter en besloot na een paar weken achter de computer te kruipen om te gaan solliciteren. Even voor de beeldvorming: we zaten nog halverwege het staartje van de economische crisis die Nederland al een aantal jaren in zijn greep hield. Op internet en in kranten las je regelmatig horrorverhalen over grote werkloosheid en een ernstig tekort aan banen. Ik merkte daar niet veel van. In een paar weken tijd werd ik vier keer gebeld over een nieuwe baan! Ik heb zelfs in gezelschap van Rose én borst voedend een gesprek gevoerd.

Daarmee wil ik overigens niet bagatelliseren hoe zwaar de crisis voor anderen was, maar aan het beperkte aanbod lag het in mijn geval niet dat ik thuisblijfmoeder werd. Het waren echter allemaal fulltime banen (en anders wel 32 uur per week). Ik wilde het niet met een kleine baby. Dan zou ik alles moeten missen en dat was het me niet waard.

Toch thuisblijfmoeder

Ro en ik berekenden alle kosten die we hadden in een jaar en keken of er geen overbodige lasten uit onze maandelijkse uitgaven geschrapt konden worden. Hij zei nog maar eens dat hij graag wilde dat ik liever iets langer wachtte met een nieuwe baan. ‘Liever dat je iets doet waar je blij van wordt, dan dat je ongelukkig op kantoor zit en je kinderen heel erg mist.’ Voor het eerst sinds tijden gaf ik hem gelijk. Ik wilde eigenlijk helemaal niet. Rose was nog zo klein en lief. En ik dacht ook: waarom jezelf forceren om te gaan werken als het niet hoeft?

Lees hier hoe je anno 2018 toch kan rondkomen met één salaris

Frustratie, twijfel en … Hoop?

Thuisblijfmoeder én werkende mama!

Zoals vaste lezers wel weten, raakte ik kort na de geboorte van Rose in verwachting van May. Zelfde verhaal: ik kon nauwelijks lopend de weg naar school volbrengen, dus werken voor een baas was geen optie. Ergens tussen frustratie, twijfel (hoe moest dat in de toekomst?) en verdriet, bedacht ik dat ik deze negen maanden beter kon gebruiken om te gaan kijken of schrijven niks was. Mijn omgeving had regelmatig gezegd dat ik daar iets mee zou moeten doen, dus waarom niet? En solliciteren zat er toch niet in nu.

Voor jezelf beginnen

Toevallig kreeg ik via een vriendin de contactgegevens van één van haar opdrachtgevers. Ik vond het doodeng (want wat als ze je doorhebben en zien dat je helemaal geen ervaring hebt), maar besloot ervoor te gaan. Niet geschoten is immers altijd mis. Ook ging ik weer bloggen met als doel een portfolio op te bouwen. Zo kon ik als freelancer mijn potentiële opdrachtgevers laten zien wat ik allemaal deed. En uiteindelijk startte ik afgelopen januari als zelfstandig ondernemer.

Best of both worlds

Door de omstandigheden besloot ik thuis te blijven met de kinderen. Ro en ik moesten zeker in het begin een beetje schipperen met ons lage inkomen, konden niet meer op vakantie en moesten regelmatig creatief boodschappen doen. Daarnaast is het runnen van je eigen onderneming een dagtaak en soms lastig te combineren met het ouderschap.

Maar spijt heb ik geen moment gehad! De eerste woordjes, stapjes, tandjes en alle boevenstreken die ze inmiddels samen uithalen, mocht ik meemaken. Het bedrijf groeide met onze dochters mee, dus was het makkelijker om de balans te houden toen ze klein waren. En voor mij geldt dat we dan wel een minder hoog inkomen hebben dan zou kunnen, maar de rijkdom om onze kinderen te zien opgroeien is voor ons niet in geld uit te drukken. Daarom ben ik blij dat ik thuisblijfmoeder werd door de omstandigheden. 

De grootste voordelen van thuisblijfmoeder zijn

Je ziet de kinderen opgroeien

Lijkt me logisch, maar het is wel een heel belangrijk voordeel. Ik vond het in de tijd dat ik nog werkte soms heel pijnlijk om foto’s te krijgen van June. Dan wist ik wel dat ik het ergens voor deed, maar het liefst was ik zelf bij haar geweest om bijvoorbeeld die ene mijlpaal te kunnen meemaken. Gelukkig mocht ik haar eerste woordje zelf horen en zette ze de eerste losse stapjes ook in mijn aanwezigheid, anders had ik het helemaal erg gevonden.

Je kan er voor ze zijn

Ik hoorde weleens van June dat klasgenoten haar vertelden dat ze het jammer vonden dat ze moesten overblijven, omdat hun beide ouders werkten. Zij kon tussen de middag én na school wel haar verhaal kwijt als daar behoefte aan was. En wanneer ze zich zenuwachtig voelde over een spreekbeurt, de eerste keer kijken op de middelbare school of iets anders, dan kon ik haar persoonlijk toespreken. Wetend dat ze zulke dingen niet altijd tegen anderen zou uitspreken, ben ik blij dat het zo gelopen is.

Werken vanuit huis

Terwijl een baan op kantoor van je vergt dat je ‘s ochtends vroeg in de file staat, minimaal acht uur lang aanwezig moet zijn en dan nog eens terug moet (met een beetje pech ook in de file), kan ik mijn werkzaamheden verrichten op de dagen dat Ro thuis is of mijn moeder oppast (één keer per week). Ik probeer verder zoveel mogelijk nog in de avonduren te plannen. Wat trouwens niet altijd lukt, maar dat is weer een ander verhaal. 

Geen eerste afscheid op het kinderdagverblijf

Een ander voordeel van thuisblijfmoeder zijn, is dat je niet je baby hoeft achter te laten in de handen van anderen. Sommige moeders hebben hier helemaal geen moeite mee, maar ik weet dat ik jankend in de auto zou zitten en me echt zou afvragen waarom ik dit ‘mijn kind’ aandoe (oftewel mezelf, want je baby ligt waarschijnlijk acht uur lang tevreden pruttelend op het kinderdagverblijf).

De nadelen van thuisblijfmoeder zijn

Het beruchte gat in je cv

Hoe je het ook wendt of keert, zolang je niet thuis aan de slag gaat met betaalde klussen zal je een gat in je cv krijgen. Het nadeel daarvan is natuurlijk weer dat als je het arbeidscircuit wil instappen, je misschien vier jaar lang hebt stilgestaan. Dat kan je belemmeren.

Je bent voornamelijk thuis

Ik ben er heilig van overtuigd dat niet iedereen gemaakt is voor het thuisblijfmoederschap. En dat is niet erg, volgens mij hebben we allemaal onze eigen kwaliteiten en is het juist goed je daarin te schikken. Thuisblijfmoeders krijgen te maken met de minder romantische kant van het hele aanwezig zijn voor je kinderen: je bent doorgaans 6-7 dagen per week thuis. Natuurlijk kan je naar de speeltuin, boodschappen doen of spontaan langs oma met de kinderen, maar daar houdt het wel een beetje op. Zeker met een beperkt budget zit je niet elke week in één of ander pretpark of het krijspaleis. Kan best een beproeving zijn, kan ik je vertellen.

Je voert weinig gesprekken op niveau

Soms weleens lastig voor Ro: dan komt hij thuis en – dolblij dat ik weer een volwassen gesprek kan voeren – dan overval ik hem met honderdduizend verhalen. Honderdduizend verhalen die ik eerder niet kwijt kon, omdat ik niemand anders heb gezien die dag. Gelukkig is June ouder nu en kunnen we lekker kletsen, maar met kleine kinderen is het best een beetje eenzaam soms. Eerlijk gezegd was ik in het begin soms heel blij met de medewerkers van onze plaatselijke supermarkt. Gewoon dat ik even kon praten over onbenullige dingen. 

Ben jij thuisblijfmoeder of lijkt het je wat? (Of juist helemaal niet?)

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

24 thoughts on “Opvoeden | Waarom ik thuisblijfmoeder ben geworden

  1. Ik woon in een rijke gemeente waar veel moeders bij de kinderen thuisblijven. Zelf werk ik parttime, 3 dagen. Dat bevalt mij prima, maar soms word ik wel verwijtend aangekeken omdat mijn kinderen naar het KDV en BSO gaan. Terwijl de kids het daar juist fantastisch vinden 🙂 Ik vind dat iedereen voor zichzelf moet bepalen wat het beste bij zijn/haar gezinssituatie past. Ik zou (denk ik) niet vrolijk van worden om thuis te blijven. Maar van fulltime werken ook niet. 3 dagen is voor ons gezin ideaal.

    1. Vervelend dat ze je daar op aankijken. Vind het ook eerlijk gezegd onzin. Ben net als jij voorstander van doen wat bij je past. En als je een blije moeder wordt van parttime werken, dan weet ik zeker dat je kinderen daar een mooi voorbeeld aan hebben voor hun eigen toekomst.

  2. Hier helaas de keus niet om thuis te blijven bij de kindjes, maar werk ik 24 uur (wel onregelmatig, dus kan ik toch nog heel wat uurtjes bij de kindjes blijven). Mijn man werkt gelukkig nu nog parttime,maar is druk met solliciteren, dus dan wil ik graag tijdelijk ouderschapsverlof opnemen, zodat ik maar 2 dagen hoef te werken!

    1. Dat zou wel heel fijn zijn als dat lukt, zal voor je duimen! Prettig dat je toch iets hebt gevonden waarbij je het grootste deel van de tijd met de kinderen kan zijn.

  3. Ik ben parttime gaan werken toen mijn oudste geboren werd. Voor mij het beste van twee werelden: fulltime moeder zijn ben ik niet voor weggelegd, maar fulltime voor de klas staan ook niet. 😉
    Het plan was wel om ooit meer te gaan werken als ze wat ouder zouden zijn, maar dat gaat er niet meer van komen. Waarschijnlijk kom ik ooit wel helemaal thuis te zitten, maar dan zijn mijn kinderen hopelijk al bijna het huis uit.

  4. Ik ben geen thuisblijfmoeder. Wel geweest en stiekem hoopte ik ook dat ik net als jij met bloggen en freelance opdrachten dit kon blijven doen. Maar dat was niet zo en toen mijn huidige baan op t pad kwam was daar direct de klik. En stiekem vind ik het nu ook best fijn om de deur uit te gaan voor m’n werk. Al waren die 5 dagen echt teveel en tel ik af tot 1 februari!

    1. Jammer dat het niet lukte, maar nu heb je gelukkig ook een hele leuke baan! Vond het zo fijn te lezen dat je daar echt je plek gevonden hebt en straks gewoon kan blijven werken. Gelukkig nog maar een paar dagen en dan kan je even rustiger aan doen!

  5. Zo zie je maar hoe uiteindelijk alle puzzelstukjes toch op hun plaats vallen, hè 😉
    Ik had nooit of te nimmer gedacht dat ik ooit thuisblijfmoeder ging worden. Nope, ik was die keiharde carrièrevrouw. Ik ging ervoor!
    Maar dan gingen de vader van mijn zoontje en ik uit elkaar en moest ik hem zo al regelmatig missen als hij naar zijn vader ging, bovenop de uren dat ik op kantoor zat en hij in de opvang… De beslissing was snel genomen toen mijn man het voorzichtig voorstelde om mijn job op te geven of op zijn minst te minderen met werken (nadat hij begon te merken dat het emotioneel aan me vrat) 🙂
    En nu? Ik zou het voor geen geld ter wereld meer willen omruilen!

    1. Ja gek he? Achteraf snap je pas waarom alles zo gelopen is.
      Jouw verhaal vind ik ook bijzonder, hoe dat allemaal toch op zijn plek viel. Ik snap dat je op een gegeven moment echt die behoefte kreeg aan stoppen. Thuis zijn met de kinderen is heel veel waard, niet in geld uit te drukken! (Al snap ik werkende moeders ook, maar zelf voel ik die behoefte ook niet meer)

  6. Ik schrik van de reactie van MamaPlaneet. Wat erg dat hij haar zo behandeld heeft.
    Ik ben na de zwangerschap met heeeeel veel complicaties gedwongen om snel weer te gaan werken. Nu zo’n kapot lijf dat thuisblijven en schrijven nog de enige optie is (gisteren van alles over uit de doeken gedaan http://mooileven.org/over-mij/ en de extra pagina met achtergrondinformatie)
    Werken is, om meerdere redenen, lang niet altijd vanzelfsprekend. Het is wel fijn om eigen geld te verdienen, maar andere dingen, en dan vooral je gezin, zijn veel belangrijker!
    Heb je nog veel last van je bekken Merel?
    Liefs en goed weekend xxx

    1. Ja he?

      Beetje late reactie, loop enorm achter met reageren. Maar dat lijkt me zo erg. Ik ga het straks lezen.
      Wat dat andere betreft: ja liefde en je gezin zijn onbetaalbaar. Zolang je alles goed kan regelen is het een rijkdom om daar zoveel mogelijk van mee te krijgen. Bekkenklachten heb ik nog steeds weleens, twijfel soms om naar de fysiotherapeut te gaan. Liefs en een goed weekend xx

  7. Deels herkenbaar. Ik ben inmiddels ook al 5 jr bewust thuisblijfmoeder. Had het van mijzelf nóóit verwacht. Hiervoor werkte ik fulltime en toen ik zwanger was van Noa, mijn eerste dochter ging ik 3dgn werken. Bij Olivia gestopt met werken, bewust. Ik had het toch al niet meer zo naar m’n zin op mijn werk en mijn man heeft het druk met zijn bedrijf. Ik zou wel weer gaan werken als Olivia naar school zou gaan, dat was vorig jaar.. ik merk dat ik steeds kieskeuriger wordt met het zoeken van een baan, wil wel weer aan de slag, maar op die dagen, liefst 2, in de buurt , goed te combineren met school etc..als ik terugkijk.. heb ik de periode thuis met de meiden nooit willen missen, vond het niet altijd even makkelijk, maar was het waard. En voor nu.. Mis ik mijn werk soms, maar zijn mijn dagen thuis met de kids ook heel goed gevuld.

    1. Begrijpelijk, als je inderdaad aan de slag kan zou het wel zo fijn zijn als je thuis en werk goed met elkaar kan combineren. Helemaal fijn als je toekomstige baan binnen schooltijden valt, dan ben je verder overal bij. En nee je hebt gelijk, heus niet alle dagen zijn geweldig, maar dat je het mee mag maken is heel veel waard. Uiteindelijk is het druk zat, ook als ze op school zitten.

  8. Al elf jaar zelfstandig ondernemer… zaak groeit de laatste tijd echt. Wil ik graag uitbouwen, maar ik ben ook erg blij met flexibiliteit. We zullen over tijdje weten hoe de combinatie ondernemen en moederen gaat bevallen.

  9. In grote lijnen herkenbaar. Ik was nogal een workaholic. Toen ik zwanger werd, verweet mijn baas mij hiervan. Mijm problemen begonnen toen jij zwanger wer, riep hij. Pardon?! Mijn motivatie werd zo de grond in geboord. Na de geboorte van mijn oudste werd zijn gedrag tegenover mij alsmaar erger. Ik raakte hierdoor overspannen. Na mijn jongste gaf ik ontslag. Ik besloot mijn hart te volgen en werd gastouder.

    1. Vind ik heel erg om te horen, begrijpelijk dat je dan met steeds meer weerzin naar je werk gaat. En niemand houdt dat eeuwig vol. Sterk dat je uiteindelijk voor jezelf koos en gastouder werd!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten