Lieve Kim, waarom ik een curlingouder ben?

Lieve Kim,

Eigenlijk is de titel van deze blog een beetje misleidend. Er staat een vraagteken achter ‘waarom ik een curlingouder ben’ terwijl daar eigenlijk een punt hoort te staan. Ik vind het alleen lastig om aan mezelf toe te geven. In gedachten ben ik namelijk heel ruimdenkend, laat ik de kinderen hun grenzen lekker zelf verkennen en geef ze alle ruimte om te ontplooien wie ze zijn.

Maar in de praktijk? Al vind ik zelf dat het wel meevalt, maar Ro krijgt dan altijd zo’n grijns waaruit blijkt dat het wat tegenvalt. En stiekem weet ik dat van binnen ook best wel. Want vrij laten? Tot op zekere hoogte misschien, maar in bepaalde situaties zit ik er toch echt bovenop.

Wanneer een kindje loopt te treiteren of voordringt. Waar ik eigenlijk denk dat kinderen hier tot op zekere hoogte zelf mee moeten leren omgaan (dus ook met de frustratie als iemand voordringt en je niets doet), spring ik over het algemeen naar voren en bulder als een tijgermoeder dat ze nou even heel snel normaal gaan doen. Komt deels ook door de ergernis aan andere ouders die hun kind niet corrigeren trouwens. Let een beetje minder op je smartphone en meer op je kind.

…Als ik het gevoel krijg dat ze op school niet worden gezien. Hoewel het inmiddels wel meevalt, denk ik. Het heeft ook alles te maken met mijn eigen schooltijd. Ik was een slimme leerling, maar ook onopvallend en de braafste van de klas. Niemand had door dat ik er was – hoogstens in de zin van dat meisje dat nooit iets (verkeerd) deed. Ik wil daardoor des te meer dat mijn kinderen wΓ©l gezien worden. Al zal ik nooit school aanklagen. En al helemaal niet vanwege een klassenindeling of een ‘verkeerd’ (?) schooladvies. Dat vind ik toch zo idioot! Tegenwoordig kijk ik er wel anders naar. Uiteindelijk moeten ze ook nog veel leren op sociaal gebied en andere zaken; dat ik zelf in retrospect prima een klas had kunnen overslaan, betekent niet dat dit ook voor mijn dochters geldt. Dus nu doe ik braaf een stapje terug, al dan niet tandenknarsend πŸ˜‰

…Overal bij willen zijn. Eigenlijk moet ik deze ook wel een beetje nuanceren. Bij June zat ik het liefst overal pontificaal bij: schoolreisjes, excursies, hulpmiddagen op school en ik was klassenmoeder. Als ik tegen de juf zei: ‘Werkse!’ dan dacht ik stiekem ook altijd: nou ja, werken… Je mag de hele dag bij mijn kind zijn. Hoe leuk is dat? Haha! Tegenwoordig heb ik het eigenlijk wel een beetje gezien. Dus sorry, not sorry – als ze vragen om hulpouders dan maak ik daar niet meer speciaal vrij voor, zoals destijds. En toch… Toen we laatst spontaan mochten blijven zitten tijdens het trakteren van Rose vond ik dat toch wel heel erg leuk en speciaal.

…Huiswerk maken voor je kind. En surprises. En spreekbeurten voorbereiden. Ik ben wat dat betreft echt een verschrikking. Laat me mijn gang gaan en ik knal zo een PowerPoint presentatie in elkaar waar een kind uit groep 4 overduidelijk niets mee te maken heeft gehad, niets van leert en bovendien niks mee kan. Maar ik kan het niet helpen. Geldt dus ook voor de Sinterklaas surprises. Ik was altijd bang dat het kind in kwestie niks zou krijgen en zat daarna zelf tot mijn oren in de glitters en lijm. En aan het aantal prachtige kunstwerken op school te zien, was ik niet de enige…

Kortom, de boel lekker loslaten heeft wel iets meer voeten in aarde dan ik vooraf dacht. Toch leerde ik de afgelopen jaren wel behoorlijk veel van alles. Zo hoop ik nooit meer een spreekbeurt te hoeven maken in jip-en-janneketaal, weiger ik vanaf nu surprises te maken en laat ik steeds vaker de boel de boel in de speeltuin. Want zeker Rose blijkt prima in staat om ruzies op te lossen: laatst wilde ze bijvoorbeeld in een toren en het jongetje dat erin zat, vertelde haar pesterig dat ze niet naar binnen mocht, omdat ze een baby was.

Ik perste mijn lippen op elkaar en bleef zitten – inwendig vechtend tegen de neiging er toch op af te lopen. Maar wat bleek? Binnen vijf minuten zaten ze gemoedelijk naast elkaar chips te eten. Mijn inmenging zou nergens goed voor zijn geweest. Maakt me wel nieuwsgierig hoe jij zulke situaties oplost: als Evi in een conflictsituatie komt met een ander kind, hoelang duurt het dan voor jij erop af loopt en het voor haar opneemt?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest?Β 

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten