verslonzen

Verslonzen na de bevalling | Dat je dacht dat het wel meeviel…

Ooit was ik ook zo’n popje

Ik geloof niet dat ik er altijd modieus bij liep, maar een echt meisje-meisje was ik wel. Ik was trotse bezitter van zo’n vijftig paar schoenen en sandaaltjes, bezat meer dan honderd shirts en jurkjes en ging de deur niet uit zonder een beetje make-up op mijn gezicht. Zelfs na de geboorte van June (waardoor ik zo’n twintig kilo aankwam) keerde ik langzaam terug naar mezelf. Ik en verslonzen? Kon het me niet voorstellen! In elk geval niet toen ik weer terug op gewicht was. Mocht ik ooit nog zwanger raken, zo nam ik mezelf heilig voor, zou ik mezelf echt niet meer zo laten gaan.

Lees ook: 5 manieren waarop ik de schone schijn graag hoog houd!

Afijn, twee kinderen verder

De vroege zonnestralen verwarmen mijn huid. Ik loop trots met mijn drie dochters door het dorp en kijk opzij. Oeps, dit is met recht een reality check! Mijn weerspiegeling toont iets anders dan wat ik in mijn hoofd had. Ik zie mijn buikje en besef dat ik blij mag zijn dat niemand intussen heeft geïnformeerd naar het verloop van mijn vierde zwangerschap. Ik weet wel dat het erbij hoort, maar mooi is anders. Waar is mijn slanke lijn? Want even eerlijk: die lijk ik volledig te hebben opgegeten. Make-up draag ik alleen nog op feestjes en pumps? Ben je serieus?

Verslonzen voor gevorderden

Het is gewoon een feit: ik zit in een soort slonzige fase. Daarvoor hoef je niet te hebben gestudeerd. En omdat ik twee keer binnen een jaar in verwachting raakte, duurt die fase veel langer dan normaal. Mijn haar zit niet mooi, kleding evenmin, nagellak (wat ik voorheen altijd keurig bijhield) bladdert af tot hij uit zichzelf verdwijnt. Ik nam een resoluut besluit na het kijken in de winkelruit: tijd om mezelf even de boost te geven die overduidelijk nodig is. Kortom, ik regelde een afspraak bij de kapper.

Ontspannend

Op de heenweg slaakte ik al een zucht van verlichting. Het is soms best lastig om jezelf niet te vergeten in de hectiek van alledag. Maar zodra je dan het heft weer in handen neemt, kan dat alleen al een ontzettende opluchting zijn. Elke seconde in stilte, zonder ondergespuugd te worden of toegeschreeuwd, was een klein luxemomentje. De kapster, zelf toevallig ook moeder van twee kinderen binnen twee jaar, hoefde ik niks uit te leggen. Ik stapte herboren naar buiten.

En als je dan toch bezig bent…

Met mijn nieuwe kapsel kwam ook een herboren kooplust naar boven. Niet veel later stond ik in het pashokje. Op de vraag hoe het stond, reageerde ik in eerste instantie eufemistisch: ‘Nou, hij zit iets te krap’ – alsof slanker denken je ook slanker maakt. Iets realistischer vervolgde ik: ‘Eigenlijk veel te krap.’ Toch kon ik het niet nalaten iets te mompelen over de bevalling, zodat de verkoopster zou weten dat het mijn overgewicht heus wel een gegronde reden heeft. Als kers op de taart voelde ik mijn toeschietreflex opborrelen. Tja, je bent nog steeds mama, een beetje kapper en kleding verhuld dat niet; tijd om terug te keren naar het fort!

Verslonzen doen we niet meer. Toch?

Blij kwam ik thuis met het gevoel dat ik toch nog niet helemaal afgeserveerd was. June bewonderde van een afstand mijn haar en nieuwe broek. Maar toen liep ze plots op me af en vroeg me te bukken, zodat ze er eens goed naar kon kijken. Stilzwijgend voelde en bestudeerde ze mijn haar. ‘Zeg mama, mag ik wat vragen? Heeft de kapster het niet geborsteld?’ vroeg ze uiteindelijk. Ai. Geloof toch dat we nog niet helemaal zijn…

Heb jij ook zo’n fase van verslonzen ervaren na je bevalling?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge