Column | Wat zou ik dat prikje graag overnemen

vaccinaties

We kiezen er bewust voor onze dochters te laten inenten volgens het programma van de RIVM. Maar wanneer we op het consultatiebureau staan met onze jongste dochter May, en het hele traject opnieuw begint, huilt mijn moederhart toch een beetje. Ik weet dat het eigenlijk niks voorstelt, maar wat zou ik dat prikje graag van haar overnemen!

Ik heb een paar directe gedachten als ik denk aan mijn eigen vaccinaties. Mijn vroegste herinnering dateert uit mijn vierde levensjaar. Aan mijn moeders hand liep ik een zaaltje binnen waar drie volwassenen prikken uitdeelden. Een klasgenootje van de basisschool was voor mij. Ze liep bibberend naar voren, hoewel ook niet echt bewust van wat er zou gaan gebeuren. Ze zette het echter op een brullen toen de naald naar binnen ging. Heel bemoedigend, kan ik je vertellen! Gelukkig viel het me (misschien juist daardoor) alles mee en kreeg ik lekker fruit als beloning na afloop.

Vervolgens kreeg ik in groep 5 nog eens de gevreesde BMR/DKTP-prik. Inmiddels was ik behoorlijk bewust en hoorde alleen maar nare verhalen: jongens met pijnlijke armen, meisjes die nauwelijks nog konden bewegen. Ik sloot mezelf op in het toilet, want ik wilde absoluut niet. Op school hadden ze uitgelegd dat één van deze vaccinaties zou beschermen tegen polio. Dankzij mijn hypochondrie beeldde ik me van alles in. Uiteindelijk viel ook deze prik enorm mee, de pijn achteraf ook omdat ik veel bleef bewegen.

Zwangerschap staat in mijn geval garant voor een abonnement op de prikpoli. Dan raak je die angst wel kwijt, kan ik je vertellen. Bij June moest ik vooral uitkijken voor infecties, omdat mijn vliezen te vroeg gescheurd waren. Tijdens mijn zwangerschap van Rose was het een tekort aan ijzer dat in de gaten gehouden moest worden en bij May kwam ik vitamine D tekort en bleek anti-E stoffen in mijn bloed te hebben. Ach, wat stelt het nu helemaal voor? Vergeleken met de bevalling deed het geen pijn, ik was vergeten dat ik in groep 5 zo bang was…

In haar ogen zag ik mijn eigen gevoelens van toen terug. ‘Ah joh, schat, het doet echt niet zoveel pijn als ze zeggen. Zeker niet als je een beetje ontspannen bent. Komt goed! Achteraf gewoon lekker bewegen met je arm en dan heb je er geen last van.’

Ik moest lullen als Brugman, zoals ze dat in het Rotterdams zo mooi verwoorden, maar na een tijdje schikte ze zich in haar lot. Niet ver voor ons liep een meisje lachend weg. Hoopvol wees ik haar aan: ‘Zie je, als het echt zo’n pijn deed zou ze niet lachen!’ Ik had mijn mond moeten houden. De achtjarige jongen voor ons stortte krijsend ter aarde en werd overstuur door zijn moeder afgevoerd. Meteen schoot June in de stress, verstijfde en de vaccinaties deden natuurlijk verschrikkelijk veel zeer.

Deze gedachten zitten nog vers in mijn gedachten. Later vandaag mag May en ik zie er verschrikkelijk tegenop. Die hoopvolle lach die verandert in een zielige huiltje wanneer de naald haar been binnendringt, het moederlijke schuldgevoel dat er elke keer opnieuw bij komt kijken en de angst dat ze je nooit vergeeft… Gelukkig is Ro er altijd bij, mijn redder in nood die wel kalm blijft. Maar mijn onbevangen houding is een beetje verdwenen. Ach, in het ergste geval sluit ik mezelf op in het toilet. En in tegenstelling tot ruim twintig jaar terug, kan ik nu wel blijven zitten 😉

Hoe ervaar jij die vaccinaties? Vind je het lastig? Juist niet? Of kiezen jullie ervoor je kind niet te laten vaccineren?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

5 thoughts on “Column | Wat zou ik dat prikje graag overnemen

  1. Mama heeft het meestal zwaarder dan haar kinderen; hoewel … je hebt wat af geleden, maar je hebt het goed kunnen verbergen

    1. Daar word je groot en sterk van, moet je maar denken. Als je ergens kon tekenen dat je de pijn kon opvangen voor je kinderen, dan zou elke moeder het doen waarschijnlijk.. Tot dat mogelijk is, moeten we ze maar zo goed als kan voorbereiden op wat komen gaat.

    1. Ja is ook zo. Gelukkig hebben we het overleefd 😉 Ze huilde niet heel hard en de verpleegkundige is ontzettend aardig. Scheelt een heleboel!

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten