Als je het me nu vraagt, vind ik dat er veel voordelen zitten aan het krijgen van twee kinderen binnen een jaar tijd. Zo ben je ‘overal meteen vanaf’ (in de zin van slapeloze nachten, ontelbare luiers en nog tien keer zoveel doekjes), maar dat betekent niet dat het altijd feest is. Op bepaalde momenten kom je handen en ogen tekort en dat leidt weleens tot interessante uitdagingen:

  1. Het eerste jaar is keihard werken

    Inmiddels krijgen we iets meer rust: ze vermaken elkaar wel en dat gaat over het algemeen steeds gemoedelijker. Maar de allereerste zes tot twaalf maanden ben je alleen maar bezig… Je moet je ondeugende dreumes uit vensterbank trekken tijdens het voeden, baby in bed leggen terwijl dreumes hard gilt, slaapjes wisselen elkaar soms af, ondertussen natuurlijk je oudste dochter ook voldoende aandacht geven. In deze periode zijn de nachten kort en de dagen lang. En wat te denken van eten? Ook wat dat betreft moet je constant alert blijven wie je wat kunt geven. O ja, en vergeet die dagelijkse dosis vitamine D niet!

  2. De uitdagingen tijdens je huishouden

    Ze hebben tegenwoordig de grootste lol met elkaar. Zeker wanneer ik aan de ene kant van de kamer bezig ben te ravage te herstellen en zij aan de andere kant giechelend hun bord omkieperen. Hilarisch natuurlijk voor buitenstaanders, maar als je zelf bezig bent een ramp. Je kunt pas echt doorpakken als ze lekker op bed liggen, mits je dan nog energie hebt.

  3. In de indoorspeeltuin zorgen ze ook voor genoeg uitdagingen

    Dit ging tot voor kort redelijk. Onze peuter had namelijk nog geen idee hoe je het hek bij het peutergedeelte kon openmaken, dus zaten we safe zolang er geen kleuters voorbij denderden. Vooral toen onze jongste nog een kleine baby was, vond ik het prettig dat ik geen halsbrekende toeren hoefde uit te halen. Nog steeds zit ik het liefst bij de allerkleinsten trouwens. Maar helaas voor mij: laatst leerde ze van een ter plekke opgeduikeld vriendje hoe het hek werkt. En terwijl onze jongste zichzelf een bloedlip struikelde, sprintte peuterlief ervandoor. Met een bloedende dreumes onder je arm een toren induiken, leek me niet heel verstandig, dus ik besloot me even volledig op haar te richten. Toen dreumes weer opgelapt was, gingen we haar zus zoeken. Waar ze was? Bovenin de allerhoogste toren, vrolijk zwaaiend. Op dat moment baalde ik dat ik geen octopus ben!

    shutterstock_30571552

  4. Ze willen hebben wat de ander heeft

    In principe heel gebruikelijk bij kinderen. Alleen deze twee kunnen nog niet volledig communiceren met mij of elkaar en dus ontstaat er regelmatig een klein gevecht waar ik tussen moet duiken. Zelfs wanneer je ze allebei precies hetzelfde stuk speelgoed geeft, gillen ze toch omdat ze dat van de ander (ook) willen hebben. Vaak weten we inmiddels wel hoe de bui hangt. Als ze niet zo’n zin hebben in ‘samen spelen, samen delen’, dan gaat één van ons met ze naar boven. Maar ja, de dagen dat je alleen bent… Voorlopig biedt de draagzak die uitdagingen nog even het hoofd. De vraag blijft voor hoe lang deze oplossing werkt!

  5. Ze versterken elkaar

    We noemen ze niet voor niks inmiddels Double Trouble. Af en toe hoor ik onze peuter fluisteren tegen dreumes om haar aan te sporen tot stoute dingen. Vorige week klommen ze in een onbewaakt ogenblik naar boven. Ik plukte ze van de trap af en zette ze terug in de huiskamer. Dat ging goed, tot hun grotere zus thuis kwam. Die liet de tussendeur openstaan en ik hoor ineens een klein meisje tegen haar nog kleinere zusje zeggen: ‘Kom mee, daar gaan we!’ En inderdaad, daar gingen ze. Rennend! De oudste greep gelijk in en plukte er eentje van de trap af, terwijl ik de ander voor mijn rekening nam. Maar goed, het laat je wel gelijk denken aan de toekomst. Als het nu al zo is…

We lachen ons vaak rot om hun streken, maar ze stellen je zo af en toe echt voor grote uitdagingen. Maar dan zijn er die lieve momenten, zoals vlak voor bedtijd. Peuter zit op de commode en ik wens haar met de dreumes op mijn heup weltrusten. Vanuit het niets spreidt ze haar armpjes zo wijd als ze kan, pakt haar kleine zusje vervolgens beet en knuffelt en kust haar stevig. ‘Ik kust en knuffelt haar,’ legt ze ons uit met een serieus gezicht. Echt, die momenten doen je de rest spontaan weer vergeten – in elk geval tot morgenochtend.

Herken jij deze uitdagingen van je eigen kinderen?
En hoeveel leeftijdsverschil zat daar tussen?


De foto’s van de ondeugende jongen en ruziënde meisjes bij dit blog zijn afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

6 Replies to “5 uitdagingen met twee kinderen in een jaar tijd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge