De verloskundige adviseerde me om mijn wens zo snel mogelijk te bevallen, los te laten. Ik zou moeten afwachten tot mijn baarmoedermond klaar was met rijpen. Zuchtend hoopte ik maar dat dit niet zou leiden tot een zwangerschap van 42 weken. Vandaag mijn thuisbevalling deel 2.

Mijn thuisbevalling deel 2

Elke vrouw is anders

Kwaad op mezelf, doordat ik mijn lichaam kennelijk zo slecht kende, negeerde ik de ochtend daarop de krampen in mijn buik. Het zou wel weer niet zo zijn. Ik vroeg me oprecht af waarom je lichaam geen apart mechanisme bezit, dat aantoont of je bevalling begonnen is. Internet bood ook geen soelaas, want ‘elke vrouw is anders, dus ook elke bevalling’. Ongetwijfeld waar, maar daar koop je als hormonenbonk niets voor. Ro, die wél vermoedde dat het nu misschien toch wel begonnen was, had inmiddels zijn werk afgebeld en zorgde voor Rose en June. Nog in de veronderstelling dat dit weer loos alarm was, probeerde nog maar ik wat te slapen.

‘Je luistert niet!’

Pas tegen lunchtijd hees ik mezelf moeizaam in mijn joggingbroek en strompelde naar beneden, richting eettafel. June vertelde levendig iets over school, terwijl ik met dichtgeknepen ogen de hevige kramp in mijn buik onder controle probeerde te krijgen. ‘Jij bent leuk!’ mopperde ze, ‘zit ik hier iets te vertellen en dan let je helemaal niet op. En dan zeg je tegen mij dat ik je aan moet kijken als je tegen me praat.’ Ik legde uit dat ik veel pijn in mijn buik had, maar dat maakte weinig indruk. Nuchter (en vooral duidelijk teleurgesteld in mijn desinteresse) merkte ze op dat ik dan misschien beter op bed kon gaan liggen.

Contact met de verloskundige

Niet veel later deed ik dat dan ook maar. Toen ik rond de zeven uur lang vrijwel onafgebroken om de vier minuten krampen had gevoeld, belde ik op hoop van zegen opnieuw. De verloskundige wilde komen kijken, maar ik hield het af. We spraken af dat als het aan zou houden, ik over een uur opnieuw zou bellen. Ro kwam elke keer even polshoogte nemen en raadde aan haar toch langs te laten komen. ‘Daar is ze toch voor? Dan weet je tenminste waar je aan toe bent,’ vond hij. Cynisch en met in mijn achterhoofd dat deze weeën-activiteit ongetwijfeld subiet zou stoppen als de verloskundige zich in een straal van tien meter rond ons huis bevond, liet ik haar toch maar komen. Wie weet kon ze toch iets vertellen over het proces van rijpen?

Het rijpen was klaar!

Wonder boven wonder kwam ze dit keer wel eindelijk met positief nieuws: het rijpen was klaar en mijn ontsluiting zou snel beginnen. ‘Wie weet tot vanavond al,’ zwaaide ze me lachend gedag. Enigszins cynisch rekende ik op morgenmiddag, maar ik hield me in. Mijn moeder haalde de meisjes op en ik vroeg June, voor ze wegging, of ze ’s nachts ook eventueel wakker gebeld zou willen worden – mocht het snel gaan. ‘Ja natuurlijk,’ glunderde ze. Net als wij kon zij ook bijna niet wachten.

Lees naast thuisbevalling deel 2 hier ook Thuisbevalling (deel 1) en Thuisbevalling (deel 3)

Heb jij het rijpen van je baarmoedermond ook meegekregen?

De foto bij dit blogfollow is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

5 Replies to “Thuisbevalling deel 2 – ‘Het rijpen van de baarmoedermond’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge