The day after | Waar ik anderen voor waarschuwde, overkomt nu mij

THE DAY AFTER – Jana gaat gezellig brunchen met vriendinnen. Nog nagenietend stapt ze in een vrijwel lege tram. Het wordt helaas een rit die ze nooit meer zal vergeten…

Wil jij ook graag met je verhaal in The Day After? Schroom niet en mail naar merel@lotuswritings.nl. Ik kan je helpen met het opschrijven van je verhaal en eventueel redigeren. Je kan hier alles kwijt: van heftige gebeurtenissen tot persoonlijke overwinningen of misschien wel de dag na je trouwerij. Ik lees je mailtje graag! 

Een koude zondagmiddag… 

Het is koud buiten, die namiddag. Ik heb net een gezellige brunch gehad met vriendinnen, iets te veel cava en sappige roddels. Perfecte manier om je weekend mee af te sluiten toch? Maar het is tijd om te gaan. Ik ken de tramlijnen van mijn hometown (Antwerpen) goed genoeg van buiten om te weten dat je tijdens het weekend de vertrekuren niet zo nauw moet nemen. ‘Op tijd vertrekken Jana, anders sta je hier nog een halfuur,’ spookte door mijn hoofd, tussen de botercroissants en versgeperst fruitsap door, dus dat heb ik maar gedaan.

My ride home komt krakend de hoek om: een lege tram, met uitzondering van een bejaard koppel. Zo heb ik het graag. Lekker rustig: iedereen is nét iets minder gehaast op zondag. Luisterend naar musicalmuziek kijk ik door het vuile raam als het helemaal misgaat.

Er stapt een man in. Eén blik op hem vertelt me dat hij stomdronken is. Zijn doordringende blik verraadt dat hij met een missie instapt en hij stormt op me af. Letterlijk: op zoek naar een prooi. Ik wil nog snel van plek wisselen of uitstappen, maar ben te laat. Zijn handen, adem, speeksel, geur… Alles komt op plekken waar ik het niet wil hebben.

Ik verzet me. Voor mijn gevoel maakt de adrenaline me sterker, maar ik sta machteloos en maak geen kans tegen deze man – die heel goed weet waar hij mee bezig is. Nu pas snap ik echt wat ze bedoelen wanneer ze zeggen dat de minuten uren lijken te duren. Ik gil, krab, trek… Uiteindelijk raak ik een zwakke plek en vlucht de tram uit.

Een volle vijftien minuten staar ik voor me uit. Verdwaasd, in shock. Niet eens om wat er gebeurde, maar ik ben vooral aangedaan omdat niemand me kwam helpen. In een flits zag ik mensen gewoon uitstappen of ergens anders gaan zitten toen ze doorhadden wat er gebeurde. ‘Je kop in het zand steken’ bleek voor hen blijkbaar de enige remedie. Ik zou mezelf nog amper kunnen aankijken, maar zij hebben daar kennelijk geen last van.

Het enige dat ik nu nog wil, is thuiskomen. Daar volgt de klap pas echt. Wat was er zojuist gebeurd? Hetgeen waar ik iedereen altijd voor waarschuw en waar ik altijd zo fel voor opkwam, is mij overkomen. En als je denkt dat je ouders ooit kwaad waren, wacht dan maar tot je aan je vader vertelt wat er zojuist met zijn dochter is gebeurd. Dat niemand iets deed om haar te helpen.

De politieagente noteert geduldig mijn verhaal. ‘Zou je hem kunnen herkennen als we een aantal mensen oppakken?’ vraagt ze. Ja. Een volmondige ja. Hoewel ik het eigenlijk helemaal niet wilde zien, sloeg ik toch bewust al zijn kenmerken in me op.

Maar het mocht niet baten. Een aantal weken geleden ontving ik een angstaanjagende enveloppe in de bus. Je moest flink door de regels heenlezen, maar de boodschap was eigenlijk gewoon dat ze hem niet hebben kunnen vinden of oppakken en de aanklacht vervalt. Dat was het dus. Een administratieve handeling voor hen, een verplichte afsluiting voor mij.

Hoe gaat het nu met je?

Ik lig er niet meer wakker van. Natuurlijk wens ik dit niemand toe, maar iets in me bleef zeggen: ‘Er gebeuren zoveel ergere dingen met jonge meisjes.’ En begrijp me niet verkeerd: een ‘zwijgplicht’ past niet bij me. Ik ben veel aandachtiger geworden dan voorheen. Niet eens zozeer voor mezelf maar wel naar anderen toe. Het valt me op wanneer die ene vent lang naar dat meisje verderop staart. ‘Als hij een beweging maakt die me niet aanstaat, grijp ik in,’ denk ik dan. En ik hou mijn ogen open op die bewuste plek: je weet maar nooit wanneer je zelf inspecteur moet spelen.

In de tussentijd denk ik dat het tijd is om ‘Me Too’ en ‘Time’s Up’ serieuzer te nemen. Blijkbaar is het nodig…

De Antwerpse Jana blogt op The Style Issue. Met haar vrolijke, lekker leesbare schrijfstijl drukt ze een roze stempel op de wereld! Zeker de moeite waard om even te gaan kijken.

Afbeelding, Littlekidmoment – Shutterstock 

 

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

15 thoughts on “The day after | Waar ik anderen voor waarschuwde, overkomt nu mij

  1. Oh nee, de tranen staan hier in mijn ogen, de machteloosheid die je gevoeld moet hebben, de krak die je zelfvertrouwen krijgt… het zou niet mogen gebeuren maar dat doet het wel, elke dag. Het kan iedereen overkomen, je kan jezelf zeker niets kwalijk nemen. Bedankt dat je je verhaal wilde delen X

  2. Soms sta ik er echt van te kijken… De mens vindt het belachelijk als er zoiets gebeurt, maar ondertussen kijken ze toe. Ik kan best snappen dat ze misschien versteend raken, maar er is altijd wel één iemand (denk ik) die daar geen last van heeft. Sterkte!

    1. Lieve schat we leven in een wereld ieder voor zich,jammer genoeg draaien mensen hun hoofd weg en doen of ze blind en doof zijn,waarom doet hij zoiets?Jammer genoeg omdat ze er mee wegkomen.veel sterkte,heb bewondering voor u!

  3. Het is eigenlijk ook bizar dat niemand dan helpt! Hoe vaak vrouwen wel niet geïntimideerd worden, onheus aangeraakt of erger, ik vind het verschrikkelijk. Voor ons een reden om E ooit op zelfverdediging te doen en ze is 5! De technieken van het boksen leert haar vader haar inmiddels ook al aan, we hopen haar zo alle mogelijkheden mee te geven om zichzelf te kunnen verdedigen wanneer het nodig is.

    Heel veel sterkte Jana!!!

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten