The day after | Kiki moest afscheid nemen van haar vader

day after kiki

Kiki krijgt ruim tien jaar geleden verschrikkelijk nieuws te horen. Haar vader is overleden. In The Day After beschrijft ze wat deze ingrijpende gebeurtenis met haar deed, hoe het haar veranderde, maar ook hoe het nu met haar gaat. Over pijn, schuldgevoel en verwerken.  

Wat eraan vooraf gaat

31 augustus 2007

Ik herinner mij dit moment als de dag van gisteren. Het is 15.10 uur. Ik lig even op bed, omdat ik zo moe ben als er wordt aangebeld. Ik hoor de bel ergens ver weg in mijn dromen en het dringt niet zo tot me door. Het volgende moment staat mijn (ex)schoonvader in de hal en roept mij. Ik vind het ergens wel vreemd dat hij in mijn hal staat, maar besef nog altijd niet dat er iets ergs aan de hand moet zijn. Maar dan rukt hij me alsnog weg uit die vredige slaap. Met zijn woorden: “Je vader is overleden”, krijg ik een klap in mijn gezicht. In eerste instantie dringt de ernst van zijn woorden nog niet echt tot mij door, maar naarmate de tijd vordert, komt de afschuwelijke waarheid des te hard aan. Mijn (ex)vriend rijdt met een bloedgang naar huis en we gaan gelijk naar mijn ouderlijk huis.

Onderweg is het druk. Iedereen is met zijn eigen ding bezig in de auto en dat vind ik zo’n bizarre gewaarwording. ‘Hallo, mijn vader is net overleden! Je kan niet lachen en zingen!’ Het maakt me zo verdrietig. En het verandert iets. Sinds dat moment sla ik altijd een kruisje wanneer er een begrafenisauto voorbij komt en zet ik de muziek zachter. I know what you’re going through! 

Bij het ouderlijk huis ga ik meteen naar mijn vader toe. Hij ligt opgebaard, heel vredig. Ik kruip bij hem en knuffel hem zeker een halfuur. Dat hij al koud is op dat moment, maakt me niets uit. Om 22.00 uur die avond haalt de begrafenisondernemer mijn vader. Mijn moeder en ik leggen hem in de kist – iets waar ik nog altijd blij mee ben. Het voelde goed om dat te doen.

The day after…

En dan komt the day after… Ik schiet in de verzorgende rol en troost iedereen, verzorg koffie, schrijf enveloppen en loop mezelf keihard voorbij. Waarschijnlijk om te voorkomen dat ik moet voelen wat er gebeurt is, denk ik achteraf. Je maakt alles in een soort van roes mee, alsof dit niet de werkelijkheid is. Alles dat je op dat moment moet regelen, houdt je ook een beetje met beide benen op de grond.

De dag van de crematie gaat niet heel anders. Ik probeer te spreken tijdens de dienst, maar er komt niet meer uit dan: ‘Lieve pap, ik hou van je en ik mis je.’ Meer niet.

Ik krijg gelukkig heel veel steun dankzij alle mooie woorden, kaartjes en liefde via (toen nog) Hyves, de post en sms. Wat doet dat een mens goed, zeg! Er wordt met je meegeleefd en dat is heel intens.

Hoe gaat het nu?

We zijn nu 10,5 jaar verder en het is draaglijker geworden. Soms vergeet ik zelfs even dat ik een vader heb en daar voel ik me dan erg schuldig over. Maar er zijn ook dagen die moeilijk zijn. Juist niet de kerstdagen, verjaardagen of andere feestdagen, maar de momenten dat ik op de bank zit en zo graag even met hem zou willen praten. Zeggen dat ik van hem houd, vragen of hij trots is op mij…

Tegelijkertijd ben en blijf ik wel realistisch. Mijn vader was het type ‘wie is die man die op zondag het vlees komt snijden?’ Ik had graag meer liefde van hem gehad, maar hij werkte zich de blubber voor ons gezin – zijn manier om liefde te tonen. Op het moment dat hij ziek werd, kreeg ik gelukkig een andere kant van mijn vader te zien: warm en emotioneel, iets waar ik erg dankbaar voor ben. Al is het jammer dat een ziekte dit teweeg moest brengen.

Mijn vader had zware COPD [een chronische longziekte, red.] en overleed aan een aneurysma. Zijn aorta was door het gebrek aan zuurstof enorm verwijd en uiteindelijk geknapt. Het is goed om te weten dat hij eigenlijk niet veel heeft gemerkt van zijn dood, er is hem veel ellende bespaard gebleven.

Ik hou van je pap!

Kiki blogt op Kiki’s Kloset, een veelzijdige blog over interieur, lekker eten, trends en haar persoonlijke leven.  

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Andere delen van The day after:
Niks is nog hetzelfde als hiervoor
Mijn meisje werd met spoed opgenomen
Een boodschap van boven
Ik denk dat we het huis maar moeten verkopen
Waar ik anderen voor waarschuwde, overkwam nu mij
Kiki moest afscheid nemen van haar vader
De eerste operatie van mijn zoontje
De geboorte van onze zoon

Afbeelding – Joyce Sherwin, Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

One thought on “The day after | Kiki moest afscheid nemen van haar vader

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten