The day after… | De geboorte van onze zoon

MISKRAAMBEGELEIDING – Misschien heb je op Facebook al meegekregen dat ik een nieuwe serie start: The Day After… Hierin vertellen anderen welke gebeurtenis bijzonder voor hen was. Dat kan een eerste reis naar het buitenland zijn, je allereerste blog of misschien wel de geboorte van je kind. Vandaag is het woord aan Kimberly, blogger op Beebsandmoms.nl. Toen ik haar voor het eerst ontmoette, had ik werkelijk geen idee dat achter haar lieve, gezellige karakter en grote glimlach een heel vers verdriet school. In The Day After… vertelt ze over de dag nadat haar zoontje geboren werd en hoe ze de omslag maakte naar miskraambegeleiding.  

Wil jij ook je verhaal kwijt? Mail dan naar merel@lotuswritings.nl. 

The day after: de geboorte van onze zoon

Omdat je in mijn buik zat…

Het is 23 februari 2017. Gisteren ben ik bevallen van onze eerste zoon. Maar waar jij eigenlijk nog warm en veilig in mijn buik had moeten zitten, lig je nu in mijn armen. Koud. Levenloos. Waar we bezig hadden moeten zijn met het klaarmaken van je kamertje, dachten we gisteren en vandaag na over jouw begrafenis. Je mocht ruim 17 weken worden. Niet omdat je niet gezond was, maar omdat je in mijn buik zat. 

Je hebt dezelfde bloedgroep als je grote zus met daarin het onderdeel waarop mijn lichaam antistoffen ontwikkelde. Ik kijk naar je, koester je en zie je rode buikje. Dat komt doordat we alles probeerden om je te helpen, om je te laten overleven. Je bent 17 weken en ik ben jouw mama. 

Doorgaan terwijl je wereld stilstaat

We zoeken een mooi mandje voor je uit, bestellen een blauw kistje en mijn moeder regelt dat je mag worden bijgezet in het familiegraf. Het graf waar ook mijn opa, oma en oom in begraven liggen. Om duidelijk te maken dat jij daar nu ook een plekje hebt, kiezen we een kei uit met jouw naam erop. Ik hou je stevig vast. We maken foto’s, huilen. Ons hart is in duizend stukken gebroken, onze hoop en toekomst voor nu verbrijzeld. We moeten je achterlaten in het ziekenhuis: je vader vindt het te confronterend om je in onze koelkast te moeten bewaren. Ik volg hem hierin, zoals hij mij op andere punten volgt.

Elke tekening krijgt een vlinder

Evi (4) is in de tussentijd bij mijn zus. Ze is al op de hoogte dat haar broertje niet meer leeft en dat we daarom in het ziekenhuis zijn. Ze kleurt en tekent erop los: de baby in mijn buik maakt plaats voor een vlinder die op elke tekening terugkomt. Zodra we thuis zijn, komt onze grote, kleine meid een knuffel brengen en gaat dan weer mee met haar tante.

Ons verdriet vindt ze, logischerwijs, moeilijk. We leggen uit dat we verdrietig zijn, omdat we graag nog een baby wilden. Nog een kindje dat net zo leuk is als zij, waarmee ze kon spelen en van wie we, met elkaar, zielsveel konden houden. We knuffelen en ze gaat weer. Het voelt verschrikkelijk dat ze weg is, maar dit is voor Evi het beste.Morgen komt ze weer bij ons, dan gaan we samen bloemen uitzoeken voor bij de begrafenis.

Betrokkenheid

We hebben veel getwijfeld en met anderen gesproken. Maar Evi zei dat ik zwanger was en was intens gelukkig om grote zus te worden. Het voelt niet goed om haar hier niet in te betrekken. Omdat ze gek is op bloemen, mag zij de bloemen uitkiezen om tijdens de begrafenis aan haar broertje te begeven. Ook kleurt ze graag. Daarom mag ze op het deksel van zijn kistje een mooie tekening maken. Als we haar vragen of ze dat wil, maakt ze vol enthousiasme een dinosaurus: daar houden jongens van.

Op de dag van de begrafenis nemen we met z’n drieën afscheid, op aanraden van het uitvaartcentrum samen met Evi. Zij kijkt naar haar broertje, raakt hem aan, zegt wat ze tegen hem wil zeggen en we maken foto’s. Evi stelt vragen die wij beantwoorden. We knuffelen haar, koesteren haar. En haar broertje.

Haar broertje is een sterretje

We verzamelen bij de begraafplaats, waar bij de kamer de naam van onze zoon is aangegeven. Begrafenis… Het klinkt zo groot, maar alleen onze inner circle is erbij: mijn ouders, schoonvader, zus, zwager en mijn twee beste vriendinnen. Met elkaar huilen we en brengen hem naar het graf. Evi vertelt daar dat haar broertje een sterretje is geworden en dat zij bloemen heeft uitgekozen. Ze zegt de aanwezigen waar zij hun bloemen moeten laten. We volgen haar en wat zij goed acht voor dat moment. En ze doet dat fantastisch!

Bijna een jaar later

De impact op onze kinderwens

Afgelopen jaar was heftig. De Kell-antistoffen maken het voor mij erg lastig om een zwangerschap veilig te kunnen voldragen. Onze enige optie is het gebruik van medicijnen, waarvan het niet zeker is of ze daadwerkelijk helpen of dat we opnieuw in deze situatie terechtkomen. Voor ons gevoel konden we niet anders dan onze kinderwens in de koelkast zetten, ons richten op het gezin dat we hebben en ons geluk. De gebeurtenissen en situatie waarin we zaten, zorgden er ook voor dat ik inzag dat ik al heel lang niet meer op mijn plek zat op mijn werk. Ik was ongelukkig en murw.

Miriam van Kreij

Via Twitter kwam ik in contact met Miriam van Kreij, miskraambegeleidster. Een miskraambegeleidster in de ruimste zin van het woord want vrouwen met een zwangerschapsverlies zijn op de juiste plek bij haar. Miriam was op dat moment bezig met het schrijven van haar boek en op zoek naar vrouwen die een miskraam, doodgeboorte of een overleden kindje hadden. Ze zocht naar tips van deze vrouwen: wat ging er in de opvang na hun verlies goed en wat niet?

Mijn nieuwe bestemming

We bleven contact houden en toen Miriam een opleiding voor coaches in miskraambegeleiding op ging zetten voelde dat als mijn bestemming. Dit was wat ik moest gaan doen! Ik heb me opgeven en wat ben ik daar blij om. Op het moment is de opleiding bezig, ‘oefen’ ik met de coaching van vrouwen in hun rouw en ben ik bezig met het opzetten van mijn eigen praktijk.

Het is heel bijzonder om hiermee bezig te zijn en om ondertussen te ervaren dat ik andere vrouwen kan helpen. Door mijn eigen ervaringen (ik heb ook 2 miskramen gehad red.) weet ik hoe dat rouwproces voelt. Ik ken het gat waarin je terecht kan komen als de wereld verdergaat en jij nog vol in je verlies zit. Het is waardevol om deel uit te mogen maken van dat rouwproces, vrouwen lucht te geven door de erkenning van hun verlies en verdriet. En dat zij moeder zijn van het kindje, ook als zij hen niet op schoot hebben aan het eind van de dag.

Elk kind doet ertoe.

Meer informatie over miskraambegeleiding?

Mocht je zelf merken dat je slecht slaapt, moeite hebt met het leven weer oppakken, spanningen ervaart sinds het verlies van je kindje (met welke zwangerschapsduur dan ook)? Stuur me dan een berichtje, misschien kan ik iets voor je betekenen. En wil je meer informatie? Kijk vooral ook even op Liefgedragen.nl.

Liefs,
Kimberly

Afbeelding, Jockey – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

10 thoughts on “The day after… | De geboorte van onze zoon

  1. Dit is zo’n verdrietig verhaal.. gewoon lastig om te lezen. Helaas heb ik ook wat ervaring met miskramen op diverse manieren. Het doet zóveel met je! Heel knap dat ze hier nu iets positiefs mee doet en anderen help!

  2. Ik ken Kimberly en ik vind het een heel heftig verhaal. Zo is zo sterk en een topper van een meid. Heel verdrietig, maar fijn dat ze haar verhaal vertelt. Ik heb dit artikel gedeeld op mijn pagina.

  3. Pfieeuw, ik ben er even stil van. We hebben jammer genoeg in ook vrienden en kennissen die zo’n ongelooflijk verlies moeten verwerken… Het leven is soms echt oneerlijk.

  4. Wat verschrikkelijk dat jullie dit hebben moeten meemaken, ik zit echt jankend achter mijn laptop en tegelijkertijd glimlach ik omdat ik het mooi vind hoe je je weg hebt gevonden om Miskraambegeleider te worden. Ik kende dit helemaal niet en wat mij betreft mag hier heel veel aandacht voor komen. Heel veel succes en kracht voor de toekomst!

  5. Ik ben zelf geen moeder en kan me deze pijn dan ook niet voorstellen. De tekst vind ik enorm heftig om te lezen maar wel prachtig geschreven en verwoord. Ik denk dat iedere zwangere vrouw enorm bang is voor een miskraam aangezien je het de laatste tijd ook zoveel hoort. Dit is overigens de eerste keer dat ik hoor van een miskraambegeleidster en kan me voorstellen dat het heftig maar ook heel bijzonder is om andere vrouwen in het rouwproces te helpen, zeker omdat je weet hoe het is. Wel een ontzettend goede en mooie stap!

  6. Brok in mijn keel. Kippenvel. Ik heb het verhaal in delen moeten lezen. Het ergste wat je ouders wat overkomen. Vreselijk! Wat ontzettend goed van Kimberley om miskraambegeleidster te worden en zo anderen te helpen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten