Andere moeders maken me soms een beetje onzeker; zij lijken supermama, terwijl ik me vaak een slons voel en erbij loop als een dweil. Maar gelukkig gebeurt het soms (heel soms) ook dat ik me wel zo’n supermama voel. Nu maar hopen dat ik dan die andere mama’s niet onzeker maak!

Sporadische momenten dat ik me een supermama voel

Ik heb het niet heel vaak, dat onoverwinnelijke gevoel een supermama te zijn. Maar soms, heel soms in mijn geval, lijkt alles op rolletjes te lopen. Misschien zijn die dagen succesvoller omdat ze zo duidelijk afsteken tegen de rest van de tijd, maar toch… June ‘spacet’ nu door de buurt op haar Spacescooter, Rose ligt tevreden te slapen in de box. Ondertussen heb ik de was gedaan, zijn de boodschappen te voet gehaald (ja echt!), staat momenteel iets heerlijks in de oven en vond ik intussen de energie alvast het avondeten voor te bereiden. En let wel: het is nog geen 14.00 uur! Jammer dat niet alle dagen zo lekker soepel lopen.

Lees ook: De 5 grootste misverstanden over andere moeders

Hoe het meestal gaat

Ik ren vaker wel dan niet achter de feiten aan. Ik heb geen engelengeduld, zeker niet wanneer ik onze regels voor de honderdste keer herhaal. ’s Avonds kijk ik vaak naar een treurige to do list vol mooie plannen, maar waarvan ik alleen ‘opstaan’, ‘douchen’ en ‘eten’ kon afstrepen. Ondertussen zat June die dagen hangerig op de bank, zich stierlijk te vervelen, was onze baby Rose onrustig en lag ik wiegend in de hoek van de kamer in foetushouding. Oké dat laatste niet, maar zo voel ik me wel. Tel daar slapeloze nachten bij op, en je weet dat ouderschap niet altijd over rozen gaat.

Hoe doen ander moeders dat? Zijn zij supermama?

Soms zie ik moeders die meerdere kinderen hebben, soms zelfs in dezelfde leeftijdscategorie. Maar in tegenstelling tot mijzelf lopen zij niet rond met een afgetobd gezicht en makkelijke kleren, zien ze er fris en fruitig uit (levenslustig, zou ik zelfs willen zeggen) en hebben ze overal energie voor: koekjes bakken, kleien, brooddeeg bakken, kralen strijken, kettingen rijgen, toneelstukken schrijven en decors/kostuums zelf ontwerpen, masterclasses fietsen op je eenwieler, terwijl je met veertig ballen jongleert… Echt, wat is hun geheim? Waarom zien zij er nooit uit alsof de TGV op volle kracht over ze heengereden is? Lijkt me heerlijk om elke dag het geslaagde gevoel van vandaag te mogen beleven. Dat je vertedert kijkt als je kroost met modderschoenen over die pasgedweilde vloer banjert en lachend opnieuw begint te dweilen…

Of zie ik het verkeerd?

Zou het schone schijn zijn? Dat die vrouwen zelf helemaal niet vinden dat ze alles lekker voor elkaar hebben? Of mis ik hun discipline en organisatietalent? Misschien moet ik iets minder streng voor mezelf zijn en beseffen dat ‘je best doen’ ook prima is. Dat ik geen strak huishouden heb en een spuughekel heb aan dweilen (laat staan wanneer iemand erover heen loopt), dat neemt natuurlijk niet weg dat ik echt ontzettend dol ben op de kinderen. Dus wie weet moet ik me er maar in berusten dat het hier nooit zo op rolletjes gaat lopen, simpelweg omdat ik zo’n warhoofd ben. En denken buitenstaanders wel dat ik het zo lekker voor elkaar heb, omdat ik heb geaccepteerd wie ik ben. Zou dat het geheime recept van de supermama zijn?

Wat denk jij?

De foto van de supermoeder is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge