Stoppen met snacken | Hoe verging het ons in maart?

STOPPEN MET SNACKEN – Het voelt fijn om jullie steeds een update te geven. Of stiekem eigenlijk niet dit keer, omdat het niet echt een succesverhaal is. Waar januari en februari ons prima afgingen, bleek maart een enorme uitdaging (die we allebei verloren). Tijd om te herpakken dus. Vandaag vertel ik over onze misstappen én de grootste valkuilen waar we tegenaan lopen.   

Update maart

Het afvallen gaat al een paar maanden gestaag door. Hoewel… Maart was niet de beste maand. We snackten veel vaker dan de vooraf afgesproken twee keer en langzaam leek een slechte gewoonte zich weer terug ons leven in te sluipen. Zo bestelden we twee keer pizza, at ik een half zakje M&M’s. En twee stukken taart, haalden we twee keer patat bij de snackbar en aten we poffertjes en pannenkoeken. Niet echt een uitgebalanceerd dieet dus met veel groenten. Of havermoutpannenkoekjes als alternatief. Tijd om op de rem te trappen dus in april. En omdat afvallen echt met vallen en opstaan gaat, neem ik jullie deze update mee in de grootste uitdagingen die pogingen tot gewichtsverlies met zich meebrengt.

De 10 grootste uitdagingen van afvallen

Suikerverslaving

Eén van de meest irritante ontwikkelingen van de 21e eeuw vond ik de hele hetze tegen suiker. Overal moest ineens een stapel suikerklontjes naast gegooid, in de Blue Band reclame zie je kinderen hun mes in een pot suiker met wat fruit steken in plaats van ‘normale’ jam… Dat maakte me een beetje recalcitrant. Maar toch. Diep van binnen weet ik best dat suiker een behoorlijk verslavend goedje is: hoe meer je eet, des te meer behoefte je krijgt. Dat gaat zeker ook op voor chocola, want eenmaal begonnen, stop ik niet meer. Mijn innerlijke stemmetje doet er pas het zwijgen toe wanneer ik gehoor geef aan het verlangen naar iets te snacken. Afvallen is daarom een dagelijks gevecht tegen jezelf en je verlangen naar suiker. Een misstap is zo gezet…

Je eerste mijlpaal halen

Klinkt misschien heel gek. Een mijlpaal zou namelijk enorm moeten motiveren. En dat doet het ergens natuurlijk heus wel, maar tegelijkertijd voelt het als een argument om goed te praten dat je nu toch iets lekkers pakt. ‘Ik heb weer plek gemaakt,’ grijnsde ik voorheen weleens als ik om die reden toch een stukje kaas in mijn mond propte of nog een koekje nam. Maar dat is helemaal niet om te lachen, want voor je het weet zit het er weer aan.

Feestjes

Zeker bij persevents doen ze graag de moeite om het er allemaal fantastisch te laten uitzien. Romige cupcakes, gevulde en roze koeken, lekkere plakken cake en misschien zelfs een taartje… Zeg dan maar nee. En zolang de knop om is, vergaat me dat prima. Maar niet in de week voor tante Betje op bezoek komt. Wat me meteen bij het volgende punt brengt.

Hormonen

Mannen hebben het op dit punt echt een stuk makkelijker dan vrouwen. Want je kan nog zo gemotiveerd zijn, zodra deze jongens om de hoek komen kijken, dan is het echte vechten tegen jezelf begonnen. Probeer maar eens van die lekkere chocolate chip cookies af te blijven wanneer je lichaam je bijna richting de keuken dirigeert om ergens nog iets lekkers vandaan te peuteren. Of je bijna willoos langs het tankstation laat rijden om je favoriete chips te kopen. Echt, dit maakt het allemaal zoveel moeilijker om toch door te zetten.

Gewoonte doorbreken

Dat je jezelf moet aanleren fruit te pakken in plaats van koekjes. Niets meer te snacken rond 20.00 uur. Red Bull laat staan wanneer je omvalt van de slaap. In je achterhoofd houden hoeveel calorieën een pizza of dat lekkere patatje met heeft als je geen zin hebt om te koken en dat je dus beter een boterham kan nemen. Dat één koekje relatief weinig slechts bevat, maar de rest van de rol wel.

Het leven vieren

Sommige mensen zijn echt emotie-eters. Die vullen de leegte van hun verdriet op met roombroodjes en zakken chips. Ik niet. Wanneer de tranen over mijn wangen rollen of ik iets heel triests meemaak, moet ik er eerder op letten überhaupt nog te eten. Bij mij werkt het echter andersom wel: wanneer ik iets te vieren heb, hoort daar eten bij. Lekker Bourgondisch dus. Aan de ene kant is het dus mijn geluk dat ik niet zo vaak misselijk ben van verdriet, maar voor de lijn doet het weinig goeds.

Omschakelen

Je moet met een beetje pech op zoveel vlakken aanpassingen verrichten, dat je bijna van ellende zou willen opgeven. Een van mijn grootste valkuilen was veranderen van ontbijt en lunch. Ik kan dan namelijk best veel eten. Ik weet nog goed dat ik eens een boterham nam met hagelslag en een vriendin van me met opgetrokken wenkbrauw opmerkte dat ik geen stukje boter onbelegd liet. In die tijd woog ik net zestig kilo, dus kon ik het nog hebben. Maar zo eet ik mijn brood dus wel het liefst: dicht geplamuurd met Nutella of ander zoet beleg. Dat als je een hap in het midden neemt, het aan de andere kant naar buiten stroomt.

Ogenschijnlijk gezonder eten

Een andere valkuil die je kan hebben, is dat je voor jezelf goedpraat dat je gezond ‘snoept’. Bijvoorbeeld door drie avocado’s op een dag naar binnen te werken (hoewel ik dat risico dan weer niet loop: ik vind ze namelijk helemaal niet lekker) of een paar wraps. Of zelfs dat je denkt beter af te zijn met dat kaasplankje of een zak light chips in plaats van normale. Als je niet uitkijkt, werk je zo alsnog de kilo’s eraan.

Vermoeidheid

Inmiddels is redelijk algemeen bekend dat hoe vermoeider je bent, des te groter de kans is dat je iets ongezonds uit de kast trekt. Suiker betekent voor je lichaam namelijk energie en dus haal je bijna automatisch sneller die verloren chocoladeletter tevoorschijn dan dat je iets gezonds neemt. Tegenwoordig probeer ik toch maar die appel te pakken, omdat de energie uit fruit langer blijft hangen. Maar dat kost dus elke keer wel een heleboel zelfbeheersing.

Wat er is, moet op

Misschien ken je dat wel? Lange tijd had ik de neiging om alles op te eten wat er in huis kwam, om te voorkomen dat ik in de toekomst de verleiding niet kon weerstaan. Ja echt. Hoe bedoel je krom redeneren? Sinds Sinterklaas ligt een berg chocola in ons keukenkastje. Onaangeroerd. En waarom? Omdat ik het gewoon laat liggen. Zo kan het namelijk ook. Wat je niet ziet, bestaat niet – zong Kinderen voor Kinderen ooit. Die vlieger gaat zeker op voor eten: je vergeet na verloop van tijd dat je het hebt en taalt er niet meer naar. Maar dan moet ik er dus niet meer aan beginnen, want dan ben ik bang dat het niet bij één stukje blijft.

Wat is jouw grootste valkuil als het gaat om afvallen?

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

One thought on “Stoppen met snacken | Hoe verging het ons in maart?

  1. Ik kan het juist allemaal niet meer aan qua snoep.. ik was (ben) 10 kilo afgevallen en dat wil ik zo houden maar al die traktaties op mijn werk, de chocolade thuis ”ik woon nog thuis” het is echt een drama haha.. blegh.. ik ben niet sterk in nee zeggen tegen een heerlijk chocolade gebakje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten