In ‘dat heeft ze van mij’ vertel ik waarom mijn oudste dochter June bepaalde eigenschappen heeft overgenomen. Van mij dus. Vandaag: slordig omgaan met nieuwe kleding.

Ze heeft een nieuwe broek

‘Schat, doe je voorzichtig met je nieuwe broek?’ ‘Jahaaaa mam,’ hoor ik geïrriteerd. Volgens mij is dat het moment waarop ze zich afvraagt wat dat rare gesuis is verderop. Waarschijnlijk ziet ze mijn lippen wel bewegen en geeft me dan vervolgens maar gelijk, uit gewoonte. Vervolgens doopt ze vol enthousiasme de broek in de plakkaatverf, maakt ze een soort sneeuw-engel in een smerige modderplas of valt haar knieën open tijdens een potje sprinten. Wanneer ik haar er vervolgens op wijs dat ik haar nog zo gewaarschuwd heb, kijkt ze me schuldbewust aan. ‘O zei je dàt, sorry. Niet gehoord eigenlijk.’

Kinderen missen dat besef

Kinderen zien nou eenmaal niet in hoe vies het is om hondenpoep uit de groefjes van hun kaplaarzen te moeten peuteren of dat het een rotwerk is om met vlekkenoplosser aan de slag te gaan en met lede ogen te zien dat haar mooie broek verandert in een schitterende poetsdoek. Dat zag ik jaren geleden ook niet in toen ik lang geleden met mijn hippe witte Fido Dido gympies op de modderige stenen bij de rivier uitgleed, terwijl mijn moeder me van tevoren nog zo gewaarschuwd had: ‘Het zijn nieuwe schoenen, maak ze niet vies!’ Tja, ik ben nou eenmaal een beetje slordig.

Einde Fido Dido…

Als kind zie je vooral opties wanneer je iets echt graag wilt, en dus beweer je bij hoog en bij laag dat je heus geen domme dingen gaat doen. Je bent immers al 9 jaar oud en dan weet je inmiddels best hoe je met nieuwe spullen om moet gaan – vind je zelf. Twee uur later was het klaar. Het is waarschijnlijk overbodig om te zeggen, maar de vlekken zijn er nooit meer uitgegaan en de schoenen bleven altijd een beetje groezelig grijs. En dat was niet perse een incident.

De werking van het kinderoor

Maar het zijn niet alleen dit soort dingen waarbij ik de werking van het kinderoor in twijfel trek. Vragen om hulp resulteert er altijd in dat ze nog minstens vier keer terugkomt om te vragen wat ik nou ook alweer wilde hebben. Uiteindelijk sta je het meestal daarna alsnog zelf te doen, om een vijfde vraag te voorkomen. Of, wanneer ik het niet-luisteren helemaal zat ben en besluit er een flinke monoloog tegenaan te gooien, vraag ik na afloop vaak nog even wat ze er nou van heeft opgestoken.

Ik leer mijn lesje ook niet

Dat kan ik eigenlijk beter niet doen, aangezien haar antwoord meestal “Eh.. Wil je het misschien nog een keer herhalen?” is. Moedeloos word je ervan. En voelt als eenrichtingsverkeer en het lijkt alsof alles dat je zegt letterlijk tegen dovemansoren is. En dat is waarschijnlijk ook zo, puur omdat zij er persoonlijk niet beter van wordt. “Dan kopen we toch een nieuwe?” oppert ze praktisch. Hm…

Misschien moet ik geduld hebben?

Zou het ooit goedkomen? Dat je een wens kenbaar maakt en die wordt direct opgepikt en uitgevoerd? Ik vrees dat we nog even moeten wachten tot we de puberteit lang en breed achter ons gelaten hebben en mevrouw zelf kinderen heeft. Dat ze naar me toekomt en klaagt over haar dochters, die wel verstopte oren lijken te hebben zolang er geen “snoep”, “cadeautje” of “iets leuks doen” in voorkomt. En dat ze zo verschrikkelijk slordig zijn. Tot die tijd moet ik geloof ik nog even heel hard geduld blijven oefenen: met mij is het immers ook ooit goedgekomen…

Herken jij dit gedrag van jouw kinderen? Zijn ze ook slordig of juist netjes?

Lees ook hoe June ook altijd te laat is.

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge