Dreumesperikelen | Ik ben doodop: onze zoon is een slechte slaper (bij mij)

SLECHTE SLAPER – Gastblogger Sophie is doodop. Waar haar zoontje ‘s nachts redelijk doorslaapt, is hij overdag een slechte slaper. Althans, bij haar. Ze herkent haar eigen karakter in zijn eigenschappen en, hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken, dat lijkt op dit moment tegen haar te werken. 

Vrouwen en hun empathisch vermogen

Zwangerschap

Een paar weken geleden las ik een artikel. Het ging vooral over hoe je hersenen veranderen tijdens een zwangerschap. Wat er voor mij uitsprong, was dat het empathisch vermogen bij vrouwen wordt versterkt. Dit is nodig om na de bevalling beter te kunnen aanvoelen welke behoeften je kind heeft.

Verplaatsen in een ander

Persoonlijk was ik als kind al goed in het aanvoelen van anderen. Ik kon me in hen verplaatsen, wat me regelmatig emotioneel maakte. Naarmate ik opgroeide, kon ik me steeds beter afsluiten voor het leed van anderen. Niet van iedereen hoor, maar alles is beter dan dat je de gevoelens van iedereen met je moet meedragen, zonder dat je daar invloed op kan uitoefenen.

Hoe zal het zijn?

Ik weet nog goed dat ik tijdens mijn zwangerschap al druk filosofeerde hoe het zou zijn om straks een kindje in mijn armen te hebben. Om ons kind te kunnen zien rennen, spelen en horen praten. Toen onze zoon geboren werd, kon ik me eigenlijk niet voorstellen dat ik ooit boos op hem zou worden. Onmogelijk! En als ik heel eerlijk ben, ligt het niet eens zo heel ver van de waarheid af: nog steeds word ik namelijk niet snel boos. Misschien ligt daar wel de oorzaak van het hele probleem.

De hindernis na de keizersnede

Doordat mijn bevalling niet ‘normaal’ verliep en ik uiteindelijk een keizersnede kreeg, mocht ik in het begin niet te veel trap lopen. Ik kon hem dus onmogelijk elke keer in bed leggen om hem te laten slapen, omdat ik dat lichamelijk niet volhield. Vanaf zijn geboorte sliep hij dus tegen mij aan, in de box, soms zijn wipstoeltje en – toen het lichamelijk beter ging – in de bak van de kinderwagen. ‘s Nachts sliep hij in zijn eigen bed en dat ging prima, maar overdag wilde hij graag alles zien en meemaken. Met hem dansen was de enige manier om hem in slaap te krijgen en dat deed ik dus, ondanks de pijn.

De appel valt niet ver van de boom

Zijn overtollige energie en nieuwsgierigheid heeft hij niet van een vreemde. Daarnaast is hij niet graag alleen en speelt liever samen, houdt alles en iedereen in de gaten en observeert voordat hij zich openstelt. Ik herken mezelf daar heel erg in. Alleen maakt dat het op de een of andere manier allemaal niet makkelijker, maar misschien juist moeilijker.

Slechte slaper

Om hem overdag in slaap te krijgen, is regelmatig één grote strijd. Terwijl ik dit tik ligt hij bijvoorbeeld naast me te snurken in ons bed. Waarom? Omdat ik na een halfuur (gisteren hield ik het een uur vol) zo wanhopig werd dat dit me het beste leek om hem rust te geven. Niet alleen hem trouwens, ook mezelf.

Bij Lionel slaapt hij wel meteen. Het ligt dus echt aan mijn aanpak. Ik heb geprobeerd zijn tips toe te passen, net als die van het consultatiebureau, maar die werken niet voor mij. Waar volgens mij het hele probleem ligt is dat ik hem niet te kort wil doen. Ik voel hem aan, maar hij mij net zo goed. Hij voelt mijn onrust en kan daardoor zijn eigen rust niet vinden.

Wanhoop

Ik wil hem niet het gevoel geven dat hij alleen is. Bovendien, wanneer hij de longen uit zijn lijf schreeuwt en ik beneden ben of in de kamer naast hem, dan voel ik me van binnen zo ellendig en wanhopig worden. Soms wacht ik de 5 minuten die ze me adviseerden. Soms houd ik het langer vol, zoals vandaag. Maar dan ben ik echt compleet uitgeput, zonder ook maar iets gedaan te hebben.

En toen ik hem meenam naar ons bed, lag hij direct rustig. Ik gaf een kusje op zijn neus en hij sliep. Binnen 2 minuten! Zonder te controleren of ik wegging, zonder geluid te maken en – misschien nog wel het belangrijkste – zonder drama. Hij heeft rust en ik heb rust.

De oplossing?

Ik weet best dat dit niet zo kan blijven. Hij is nu 1 jaar en 10 maanden, slaapt één keer per dag en moet leren zelf in slaap te vallen. Gelukkig is het ‘s avonds echt geen probleem om hem op bed te leggen. ‘s Nachts wel, maar dat gebeurt niet vaak meer en mocht het wel gebeuren dan gaat Lionel eruit. De oplossing voor overdag heb ik nog niet kunnen uitdokteren. Dus tot die tijd geniet ik nog maar even van de momenten samen in bed.

Hebben jullie ook een slechte slaper (gehad)?
En heb je misschien tips voor Sophie?

Afbeelding, noBorders – Brayden Howie – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

3 thoughts on “Dreumesperikelen | Ik ben doodop: onze zoon is een slechte slaper (bij mij)

  1. Ik denk dat je gelijk hebt: zolang hij aanvoelt dat jij twijfelt of alleen slapen wel een goed idee is valt hij niet in slaap. Mijn tip is om eerst voor jezelf heel duidelijk te beslissen wat je wilt, alleen slapen of samen. Als je kiest voor alleen slapen dan moet je zoon even tijd krijgen of aan de nieuwe situatie te wennen, hij zal daar bij moeten huilen. Ik zou bij hem blijven zolang hij huilt, maar hem (daarna)wel steeds consequent in zijn eigen bed leggen. Als je als ouder hier ontspannen, maar meelevend, op kunt reageren, dan zou ik verwachten dat hij de nieuwe situatie dan na een paar keer accepteert. Dit zou mijn aanpak zijn, misschien kun je er iets uit halen wat voor jou werkt.

  2. Ik kan alleen maar zeggen, wat fijn dat hij dan wel slaapt als jij er bij zit. Herken veel in je verhaal, alhoewel mijn jongste nog maar 8mnd is kan hij bij alle andere verzorgers en mijn man uren zelf in slaap vallen in zijn eigen bedje zonder te huilen, maar slaapt hij bij mij vaak pas na een borstvoeding. Slopend. Mijn eerste sliep met 3mnd al op zijn eigen kamertje en prima twee x per dag twee uur het eerste jaar. Maar de jongste dus thuis hoogstens 2x 45 min.
    Ik heb geen andere tip dan wat je nu doet. Neem een boek mee of je telefoon en geniet dat je ook even niks hoeft en ik weet dat juist als ze slapen je van alles kan doen, maar toch.

  3. Gebroken nachten zijn werkelijk slopend. Daar word je echt niet goed van is mijn ervaring. Ik leef dus hevig met Sophie mee. Uiteindelijk komt het goed, alleen heeft ze daar nu niet zoveel aan natuurlijk.

    Zorg in ieder geval voor rust, reinheid en regelmaat en vooral niet teveel prikkels. Maar vaak hebben ouders dit allemaal al lang geprobeerd.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten