sharenting

Opvoeden | Sharenting of parenting, waar stopt het één en begint het ander?

SHARENTING – In hoeverre mag je foto’s, informatie en video’s van je kinderen online delen? Die discussie laait met enige regelmaat hoog op. Wat houdt sharenting precies in en hoe moet je als ouder omgaan met wat je wel of niet mag delen?

Sharenting?

Regelmatig laait in de media de discussie weer op over ‘sharenting’. Want wat mag je wel en niet online delen als ouders? Er zit namelijk nogal een verschil in: als puber is die schattige cakesmash hoogstens stom, maar die ene foto waar je luier ondersteboven op je hoofd zit ronduit gênant. Voer voor pesters misschien, terwijl je ouders het helemaal niet zo bedoelden. En wat te denken van kinderen die op latere leeftijd nog moeite hadden met hun zindelijkheid? Of de jongen die per ongeluk werd betrapt tijdens een lichamelijke ontdekkingstocht (iets dat per definitie al niets is dat je met je ouders wil delen)? Wie wil dit soort statussen nu ooit zien?

  • Z. eindelijk droog! Blij dat het toch nog is gelukt voor hij naar de middelbare school gaat.
  • Oeps! Dat je zoon een echte puber wordt (en porno kijkt). Wat moet ik nu? Het hem verbieden of doen alsof ik het niet heb gezien op zijn computer?
  • Hoe schattig is deze foto van C.? Lekker bloot op de camping, wij genieten! Jullie ook van de regen? 😉

Discussie over sharenting

Aan de ene kant van het spectrum staan de moeders die ieder kiekje delen zonder vooraf te bedenken hoe het kind in kwestie hier over tien jaar naar kijkt. En aan de andere kant de moeders die alles hermetisch afschermen. Daartussen is gelukkig een genuanceerd, grijs gebied, maar de nare opmerkingen gaan alweer over en weer. Waar ligt nu de waarheid?

Welke afwegingen moet je maken voor je iets deelt?

Nu is het natuurlijk heel pretentieus dat ik je ga vertellen welke afwegingen iedereen zou moeten maken voor ze iets online delen. Dat wil ik niet doen. Wel hoop ik hiermee handvatten te geven aan andere ouders die niet goed weten wat wijsheid is, zodat ze een basis hebben. Door vragen te stellen, kan je soms beter bepalen hoe je ergens in staat.

Hoe vindt je kind dit over een paar jaar?

Misschien is het ontzettend schattig of zelfs hilarisch als volwassene, maar verplaats je ook even in je zoon of dochter. Vinden ze dit over een paar jaar net zo geweldig als jij? Of bestaat er een kans dat ze het echt verschrikkelijk vinden en dan eisen dat je het er PER DIRECT afhaalt? Vergeet niet dat je een voorbeeldfunctie hebt hierin: als jij bijna alles plaatst, waarom zouden zij dan kritisch zijn voor ze een foto online zetten?

In hoeverre is dit ethisch verantwoord?

Denk dan vooral aan blootfoto’s, bikini’s en ondergoed. Hoewel ik ook wel weet dat als iemand écht kwaad in de zin heeft, hij toch wel iets verzint om daaraan te komen. Maar ik denk ook dat je niks in de hand hoeft te spelen. Bovendien weet ik bijna zeker dat geen enkele puber het fijn vindt als hij ergens (half)naakt op internet staat.

Wil je alles delen met de wereld?

Want niet alleen jij ziet het, niet alleen je vrienden, familie en andere naasten, maar ‘de hele wereld’ kan zien wat je online zet. Er hoeft maar iemand te zijn die een screenshot maakt en dat deelt met een ander, waarna jouw iets te open statusupdate kan gaan zwerven op internet. En eenmaal online betekent ook dat je het er echt niet zomaar afkrijgt. Denk er dus goed over na. Zou je het delen met een wildvreemde bij de kassa? En met je beste vrienden? Vindt je dochter het over 10 jaar geen probleem? Dan kan het prima. Zo niet, slaap er dan nog een nachtje over.

Watermerk werkt niet preventief

Neem bijvoorbeeld het verhaal van Janske, die haar dochters foto terugvond bij Ali Express. Met watermerk nota bene! Dat weerhield iemand anders er kennelijk niet van om de foto toch te gebruiken ter promotie van zijn of haar artikelen in een wereldwijde web-shop. Iets om over na te denken. Het watermerk veranderde er niks aan. Voor je dan iedereen weer zover hebt dat de foto offline gaat (als het al gebeurt), ben je heel wat frustratie en onmacht verder.

Bij twijfel niet doen

Een stelregel die je sowieso in redelijk wat situaties kan toepassen, geldt ook in het geval van sharenting. Als je ergens over twijfelt, doe het dan liever niet. Wat win je ermee?

De afweging die wij maken over sharenting

Mamablog

Officieel ben ik geen mamablogger, want ik blog over alles dat ik tegenkom en waarover ik me verwonder. Tegelijkertijd schrijf ik natuurlijk wel veel over het ouderschap en dus schaar ik mezelf hier online vaak onder. Onder mamabloggers is het goed gebruik dat je kinderen ook voorkomen op de foto’s in je Instagram feed en op Facebook.

Onwillekeurig maak ik toch weleens de afweging:

  • Misschien vinden volgers het wel heel leuk om onze dochters te zien
  • Het maakt je blog toegankelijker en persoonlijker
  • We hebben drie prachtige meiden waar ik enorm trots op ben en dat is iets dat ik graag zou willen delen met de wereld

Daarnaast deel ik natuurlijk wel heel veel in woorden. Dat is dan misschien iets anders dan een statusupdate, ik gebruik de voornamen van onze meiden bewust niet in de blogs etc. maar toch. Het blijft een moeilijke afweging.

Te persoonlijke onderwerpen behandelen

Via school, je omgeving of misschien in je eigen gezin kom je als blogger soms onderwerpen tegen die ontzettend interessant zijn voor je blog. Maar om nu álles open en bloot te bespreken? Er zijn best wel wat onderwerpen waar een taboe op rust en (ter bescherming van je kind) dat is maar goed ook. Denk aan:

  • Overmatige zweetproductie
  • Bedplassen tot op late leeftijd
  • De eerste menstruatie
  • Puberteit en bijbehorende vernieuwde interesse in het nadere geslacht
  • Aambeien tijdens de zwangerschap
  • Hoofdluis
  • Seksuele voorlichting
  • Beginnende borsten en/of haargroei
  • Witte wormpjes

Allemaal heel interessant om over te schrijven, want het levert je vast nieuwe bezoekers op. Maar hoe doe je dat zonder je kind te schaden? Ik kies er persoonlijk voor om bepaalde zaken heel algemeen te houden. Dus wel bespreken en onderzoeken, maar in het midden laten waar je de inspiratie opdeed. Want naast je eigen kinderen, zullen vrienden, familieleden en kennissen het vast ook niet waarderen als je hun onzekerheden (die ze in vertrouwen met jouw deelden) met de digitale wereld bespreekt.

Om de eerste menstruatie maar als voorbeeld te nemen: dat hij hier ooit in huis voorbij komt met drie dochters, is een feit. Maar wanneer? Dat weten alleen wij. Al moet ik bekennen dat ik over dit onderwerp schreef voor het zover is, omdat ik June niet in verlegenheid wil brengen. Zeker niet met zoiets persoonlijks. 

Hou het zo positief mogelijk

Wat je wel deelt, is ieders eigen zaak. Ik vind daar ook eigenlijk niet zo heel veel van: als mensen heel veel blootgeven van zichzelf, prima. Ik kan er dan voor kiezen om dat zelf niet te doen over onze kinderen. Maar waarvan ik wel denk dat je best bewust mag zijn, is het feit dat mensen negatieve verhalen makkelijker onthouden. Zo vertelde een moeder op school me drie jaar terug iets heel persoonlijks over haar zoontje. Tot op de dag van vandaag associeer in haar (en hem) met dat verhaal. Iets dat ik liever niet had geweten. Online gelden diezelfde regels.

Maak samen de afweging

Als je niet goed weet of iets wel of niet kan, overleg dan samen met je man. Probeer te ontdekken waar jullie grenzen liggen en hoe jullie zelf denken over bepaalde kwesties. Want waar anderen mogelijk denken dat jullie keus valt onder sharenting ben je er zelf misschien tevreden mee. En dat telt toch? Het is jullie opvoeding, jullie kind. Belangrijkste is dat je er niemand bewust mee kwaad wil doen, denk ik. Het is ook niet aan mij, in dit geval, om een keihard oordeel te vellen. Toch blijft de discussie interessant. Daarom herhaal ik de titel en tevens mijn stelling van vandaag:

Sharenting of parenting: waar stopt het één en begint het ander?
Wat denk jij?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

23 Replies to “Opvoeden | Sharenting of parenting, waar stopt het één en begint het ander?

  1. Nu ben ik geen mamablogger, dus dat scheelt al een hoop. 😉 Maar ik deel dus bijna niets persoonlijks over mijn kinderen. Soms schrijf ik wel wat over het moeder zijn of uitstapjes die goed in de smaak vielen. Maar je zal weinig persoonlijk herkenbare dingen lezen over mijn meiden. Het is zo makkelijk vindbaar en hun klasgenoten kennen de weg op het internet ook maar al te goed.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Miss Peregrine kostuum: inspiratieMy Profile

    1. Klopt en kinderen zijn genadeloos… Over die uitstapjes is heel algemeen en het moederschap vanuit een andere invalshoek. Daarmee kan je niet misgaan.

  2. Ik deel ook niet alles, maar ik vind sommige bloggers wel overdreven miepmoeders in het afschermen van hun kind. Die blogs volg ik daarom ook niet graag, een stukje herkenning is toch waarom je blogt/een blog leest en ik kijk graag leuke foto’s. Maar daarin maakt iedereen lekker zelf zijn afweging, want inderdaad voor iedereen ligt de grens op een ander punt. Daarom is er gelukkig ook veel diversiteit, zodat iedereen zijn eigen hart kan volgen.
    Marguerita onlangs geplaatst…Een opgeruimde garderobe met kledingrekken en schoenendozenMy Profile

    1. Ja dat vind ik inderdaad ook een meerwaarde hebben soms. Bij bepaalde bloggers leer je ze echt kennen via de foto’s en dat maakt het dan persoonlijker.

      Die diversiteit is mooi ja, voor ieder wat wils 🙂

  3. Het blijft wel een dingetje ja. Ik hoop oprecht dat dat wat ik deel mijn dochters niet schaadt later. Meestal deel ik positieve dingen, omdat ik dat zelf ook leuker vind.

  4. Het blijft altijd een lastig onderwerp, wat je wel en niet deelt. Juist omdat de zindelijkheid bij ons problematisch is, deel ik het verhaal zodat andere moeders weten dat ze andere opties hebben ipv de gebruikelijke taboes. Maar ik kies er wel bewust voor om mijn kinderen niet bij naam te noemen of vol in beeld te brengen, op een enorme uitzondering na. Wat het belangrijkst is, is dat je je ervan bewust bent wat je op internet zet. Want het gaat er nooit meer af.
    Linda onlangs geplaatst…“Waarom schrijf je dit allemaal?”My Profile

    1. De informatiewaarde is dan groot, denk dat veel ouders met gelijke problemen iets aan je blog hadden. En je noemt ze niet met naam, dat maakt het al anders. Ik vind die laatste zin ook mooi!

  5. Ik deel wel wat ik wil, maar niet teveel, omdat ik dat niet nodig vind. Ik vind wel dat je uit principe geen foto’s van ontkleedde kinderen kunt delen. Die van mij is ook zo’n grappemaker op het toilet soms, maar daar durf ik niet eens foto’s van te nemen.

    Zindelijkheid vind ik niks dramatisch. Als Anna dat wel vindt, dan moet ze maar wat harder worden. Maar struggles van haar zal ik nooit delen, al helemaal niet als ze puber wordt.
    Lilian onlangs geplaatst…Hey, hoi, daar ben ik weer!My Profile

    1. Nee dat is echt een no go, ontklede kinderen is bijna vragen om problemen. Zindelijkheid is in principe ook geen drama, tot het gaat om openlijk vertellen wat, hoe etc. Dan zou het later voer kunnen zijn voor pesters.
      Nee die puberteit is een heel precaire fase, je kan wel algemeen bloggen maar echt specifiek? Zou ik geloof ik ook niet doen.

  6. Niet zo eenvoudig, hè…
    De ene moeder is heel open over vanalles en nog wat, maar kan dan weer een kind hebben die juist heel gesloten is. Je zal dan maar als puber of als jong adolescent al die verhalen terugvinden op het internet… Het hangt allemaal een beetje af hoe je kinderen zelf ook zijn, denk ik.
    Ik probeer toch altijd een goede afweging te maken. Zo zijn er bepaalde onderwerpen waar ik gewoon niet over schrijf, ook al zou ik het wel willen. En zo zijn er ook foto’s die ik gewoon niet deel, omdat ik weet dat de kids dat niet fijn vinden.
    Het gaat hem, in mijn geval, ook over respect hebben voor hun wensen. Ik doe niet wat ik zelf niet zou willen.
    Anneke onlangs geplaatst…#12 Hé, het is oké…My Profile

    1. Poeh idd, ‘t zal je maar gebeuren als puber. En die afweging is het belangrijkst natuurlijk. Klinkt alsof je de balans wel gevonden hebt. Zie bij jou nooit iets waarvan m’n wenkbrauwen omhoog gaan iig 😊

  7. Ik sta er wel bij stil in de zin van hoe zou het zijn om het terug te lezen? Maar ik heb geen duidelijke grenzen voor ogen. Ik denk dat de grens lastig vastleggen is, want er komen veel factoren bij kijken: de tijd waarin iets zich afspeelt, de plek, hoe het beschreven wordt, vanaf welk oogpunt, welke details, de toon, enzovoorts.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Verliefd op FleurMy Profile

    1. Dat is ook wel weer waar. Het is lastig bepalen omdat je het nu online zet natuurlijk.

      Een ding weet ik wel, als ze er ooit moeite mee hebben gaat de tekst offline. Maar verder ben ik ook zoekend. Is fijn om dan bij anderen te zien hoe zij erover denken.

  8. Afgezien van wat je wel of niet wilt delen, wat inderdaad heel erg persoonlijk is, vind ik het belangrijker hoe het geschreven is. Als je respectvol blijft komt het bij je kind al anders over dan wanneer je er een lachertje van maakt, met name in het geval als je schrijft over waar je kan kleuterzoon zoal opgewonden van wordt.
    Huismama onlangs geplaatst…Jicht, de volgende verrassing van 2017My Profile

    1. Goed punt ja. Dat heb ik eigenlijk nog maar één keer gelezen maar vond ik toch een onderwerp waarbij ik erg twijfelde. Zoiets kan je, zeker als je moeder redelijk bekend is, best duur komen te staan…

  9. Tsjah dat is lastig. Wat je zegt.. wat voor de een te ver is is voor de ander niet. Ik heb ook meer algemeen geschreven over de zindelijkheid omdat ik inderdaad zoiets had van “zal ze me dat wel in dank afnemen”. En zo zijn er meer dingen waar ik niet over schrijf en die ik niet fotografeer. Soms moeilijk want dan wil ik zoooo graag iets delen maar het idee dat m’n dochter dat later niet in dank afneemt houd me dan tegen.
    Nicole onlangs geplaatst…Tips voor succesvol tweedehands kleding shoppenMy Profile

    1. Ja dat herken ik ook wel, soms is een situatie eigenlijk zo ontzettend grappig nu, maar weet je dat ze het later misschien heel gênant gaan vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge