scoren met andermans leed barbie

Over bloggen #25 | Online scoren over andermans rug: wat vind jij?

SCOREN OVER ANDERMANS RUG – Nieuwswaarde heeft de laatste jaren langzaam steeds meer plaatsgemaakt voor sensatie: ellende verkoopt. Toen ik vorige week las dat Barbie/Samantha had geprobeerd zelfmoord te plegen [inmiddels bleek dat ze een overdosis drugs nam], zette me dat aan het denken. Is het allemaal nodig om dat nieuws zo uitgebreid te delen? Heeft die vrouw niet op zijn minst bescherming van haar privacy nodig? En anders haar familie wel? 

Scoren over andermans rug

Een pijnlijk onderwerp om aan te snijden vermoed ik en ik zal ongetwijfeld wat mensen tegen me in het harnas jagen. De titel ‘scoren over andermans rug’ klinkt natuurlijk ook niet bepaald aardig. Maar ik zie het wel steeds vaker gebeuren. Zowel in de traditionele kranten als online. Ellende verkoopt nu eenmaal.  De titel ‘Chantal kreeg een tweeling, maar raakte haar familie kwijt’ zal ongetwijfeld meer lezers opleveren dan ‘Anja heeft een fiets gewonnen’. Ik weet niet of het de aangeboren nieuwsgierigheid van de mens of pure sensatielust, maar feit blijft dat waarschijnlijk de meeste mensen klikken op de eerste titel.

Vraagtekens bij ‘stelselmatig uitbuiten van mensen in kwetsbare posities’

Ik ben niet de enige die zich afvraagt in hoeverre dit nog mag doorgaan. In de Volkskrant verscheen dit gepeperde opiniestuk waarin journalist Haro Kraak zich afvraagt waarom RTL geen hand in eigen boezem steekt. Ook het AD voelt een aantal productiemaatschappijen aan de tand: waarom krijgen deelnemers aan realityshows niet meer mediatraining? Uiteindelijk leidde het er in Barbies geval hoogstwaarschijnlijk indirect toe dat ze in het ziekenhuis belandde. Typisch gevalletje als het kalf verdronken is…?

Hand in eigen boezem: Story of my life

Op Lotus Writings vind je verschillende persoonlijke verhalen. Veel daarvan gaan heel erg diep. Zo was er de vrouw die 14 jaar moest wachten op een fatsoenlijke diagnose en de jongen die verslaafd werd geboren. Waarom doe ik dat dan?

  • Het zijn informatieve blogs. Je kan hier iets van leren en, mits je in dezelfde situatie zit, lezen hoe anderen met diezelfde sores omgingen.
  • Ik wil laten zien dat ieder huisje zijn kruisje heeft en dat achter elke glimlach een diep verhaal kan zitten.
  • Ze inspireren anderen. Vooral dit punt vind ik heel mooi. Op het moment dat ik de eerste blog in een specifieke Facebookgroep deelde, kwamen de verhalen los van anderen die hetzelfde hebben. Ze vonden kracht bij elkaar.

En ja, het levert me veel lezers op. Weliswaar voor mij niet de motivatie om het te doen, maar wel een bijkomstigheid. Daarom wil ik ook liever dat dergelijke verhalen niet de boventoon voeren op mijn website. Toch vind ik wel dat ik dit punt moet benoemen, omdat ik zelf ervoer dat je inderdaad behoorlijk wat lezers naar je website haalt met (plat gezegd) het leed van een ander.

Die gebeurtenis heeft me echter wel weer aan het denken gezet. Moet ik dit wel doen? Past het bij mij en ligt de waarde vooral in het informatieve of het interessante voor de lezers?

Waar ligt de grens?

Nadat ik het bericht las dat Barbie een zelfmoordpoging heeft gedaan, schrok ik. Als fervent kijker van het eerste uur voelde ik me zelfs een beetje schuldig. In eerste instantie ging ik het programma kijken uit nieuwsgierigheid, fascinatie, soms leedvermaak. Maar door de jaren heen veranderen de soms opgetrokken wenkbrauwen in een glimlach. Ja, ze is soms wat onbeholpen en te recht voor zijn raap, maar ik waardeer dat wel. Ze is wie ze is. Al dacht ik ook weleens: ‘Moet niemand haar tegen zichzelf beschermen?’ En toch keek ik door. De impact van die hele serie waarbij de jonge vrouw haar leven aan de rest van Nederland toonde (van kinderen krijgen tot trouwen en weer scheiden) is niet voor te stellen, denk ik. Dit is hét teken dat de grens is bereikt en zelfs overschreden, maar toch duiken alle media er bovenop. Opnieuw geen privacy, zelfs niet als je op dat moment nog vecht voor je leven.

Scoren over andermans rug?

Ik vraag me ernstig af wanneer de balans doorslaat van informatief delen naar delen om maar zoveel mogelijk lezers te trekken. Is het niet aan ons als media de taak om juist heel zorgvuldig om te gaan met de pijn die iemand anders voelt en dat niet altijd maar moeten willen vastleggen op televisie en internet? Om mensen dus te beschermen tegen zichzelf?    

De andere kant van het verhaal

Behalve het kunnen binnen harken van talloze bezoekers bestaat er ook zoiets als nieuwswaarde. En het kunnen delen van je gevoel over een bepaalde kwestie. Dat doe ik nu immers ook aan de hand van Barbies leed. Ik las ook de nieuwsberichten, omdat ik hoopte dat ze nog in leven was. Maar toch vraag ik me nog steeds af of je dit nieuws wel moet delen. Uiteindelijk is het toch niet zo dat ik er ‘recht’ op heb om te weten hoe het met haar gaat, puur omdat ik graag haar shows volgde? Dan moet je maar een jaar wachten tot je meer te weten komt, so be it. 

We zijn inmiddels zo gewend dat als er iets gebeurt, het direct overal te vinden is, dat media daarop inspelen. Zonder nog te kijken naar wat het met anderen doet. Met mensen die gevoelens hebben, zoals jij en ik. Hoort de programmamaker, journalist of blogger niet die afweging te maken en morele grenzen te bewaken?

Wat vinden andere bloggers over het gebruik van andermans leed voor eigen gewin?

Ik stelde deze vraag in een bloggergroep en de algemene tendens was duidelijk: het gebruiken van andermans leed voor je eigen bezoekcijfers wordt over het algemeen niet gewaardeerd en in sommige gevallen zelfs verafschuwd. Een aantal mamabloggers vroeg ik of ze hun mening wilden verduidelijken.

Linda

(Mamaliefde) Ik hou me er ver buiten. Ik ben geen sensatieblog, dus het past ook niet bij mijn website. Een paar jaar geleden met die aanslag in Parijs was de eerste keer dat ik op die manier de actualiteit in mijn persoonlijke blog betrok. Maar je blijft bezig. Ik hoef echt niet alleen maar pretty perfect verhalen te delen, maar deze tak van schrijven laat ik aan anderen over.

Marguerita

(Marstyle) Voor mij is het vooral belangrijk of het mij raakt en ik denk dat anderen er iets aan kunnen hebben. In die gevallen gebruik ik de actualiteit voor mijn blogs, zoals vorig jaar. Een jongetje uit ons dorp kwam om tijdens het zwemmen. Naar aanleiding van de gemene reacties op internet schreef ik een blog met daarin mijn mening.

Nicole

(Meisje-Eigenwijsje) Ik denk dat de grens voor mij ligt bij het moment dat je iemand persoonlijk kan raken met je blog. Al is dat natuurlijk wel een breed begrip. Op mijn blog vind je sowieso niet snel dingen over anderen en ik lees ze zelf ook niet. Snap niet goed waarom mensen dat überhaupt allemaal willen delen en lezen. Je kan best schrijven over bepaalde situaties, maar om dan zo persoonlijk te worden…

Sandra

(Mamaplaneet) Ik deel persoonlijke verhalen wekelijks. Meeste anoniem, op mijn advies. Al te negatieve verhalen waar geen positieve boodschap in zit plaats ik niet. Alleen als ik denk dat er iemand er ook baat bij heeft.

Marije

(Mrsmama) Ik zou nooit de ellende van een ander delen in een blog. Mijn eigen ellende deel ik tot op zekere hoogte wel, zoals het overlijden van mijn moeder, mijn miskraam en depressies.

Anoniem

Ik zie wel eens ‘leed’ verhalen in die moedergroepen met 10.000 leden of meer, van personen die hun verhaal daar kwijt willen. Ik ga geen namen noemen maar er zijn bloggers die deze personen vragen of ze hun verhaal mogen delen. Dat moeten ze zelf weten maar ik zou zelf zoiets niet zo snel doen. Deze personen delen hun verhalen al vaak in meerdere groepen krijgen 1000 reacties en dan lees ik het later op een ‘mama’ blog. Dan denk ik van hey, dit heb ik al eerder gelezen. Dit vind ik persoonlijk gewoon echt schooien om verhalen.

Hoe denk jij over het scoren over andermans rug?
In hoeverre deel jij op je blog het persoonlijk leed van anderen en waarom?

Afbeelding – Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

18 Replies to “Over bloggen #25 | Online scoren over andermans rug: wat vind jij?

  1. Andermans leed: no way… tenzij het met toestemming is en nagelezen door de persoon in kwestie. Of een interview of zo… persoonlijke verhalen.zijn vaak wel heel therapeutisch voor anderen

  2. Ik vind persoonlijk dat de grenzen nogal vaag zijn. Het ligt er helemaal hoe een artikel is geschreven. Van mij hoeven die sensatie blogs niet zo. En zijn ze informatief, zet er dan ook bij hoe het wel moet, of wat je zou kunnen doen, waar kun je naartoe voor hulp, dat soort dingen

  3. Wat een ontzettend goed artikel vind ik dit! Mijn blog leent zich niet voor andermans leed, een bewuste keus.
    Ik ben het wel met je eens dat het delen van dit soort verhalen een ontzettende steun kan zijn voor mensen die in het zelfde schuitje zitten. Dat is juist het fijne van internet, bloggers en forums.
    De televisie noem ik daar niet bij, daar draait werkelijk alles om tranen trekken, ellende oprakelen en zelfs veroorzaken zodat er maar een buzz ontstaat en de kijk cijfers omhoog vliegen. Ik kijk er zelfs nauwelijks nog naar..en dat bevalt me prima 😉
    Maargy onlangs geplaatst…Column | De Thaise voetmassageMy Profile

  4. Ik ben niet zo van het scoren met andermans leed, lees het ook vrijwel nooit. Lees ook nu pas voor het eerst dat nieuws over Barbie.
    Op mijn blog heb ik in mei altijd mensen met EDS als gastblogger. Dat zijn soms pittige verhalen. Maar mijn doel daarbij is om meer bekendheid te geven aan deze aandoening (het is dan niet voor niks EDS awareness maand), juist ook omdat mijn verhaal alleen bij lange na niet het gemiddelde EDS-verhaal is.
    Jacqueline onlangs geplaatst…Mijn nieuwe bloggadget: Lenovo Yoga 720My Profile

  5. Je bent zelf baas over de ellende die je naar buiten wil brengen, maar die berichten zijn er nu.
    Veel erger vind ik de absoluut onrespectvolle bijna haatreacties die je vaak onder zulke berichten vindt. Die vind ik nog veel erger dan het nieuwtje zelf.

  6. Hoewel het vrij menselijk is te oordelen en zonder het compleet verhaal te kennen onze meningen te uiten, probeer ik dit zo respectvol mogelijk te doen op mijn blog. Ik plaats in principe wekelijks persoonlijke verhalen met een positieve boodschap. Verhalen die anderen een hart onder de riem steken, mensen aan het nadenken zetten, motiveren en stimuleren. Maar om te willen profiteren van andermans ellende is als roddelen om vriendjes te maken terwijl je dondersgoed weet dat het jou ook pijn zou doen. Behandel anderen zoals je zelf behandeld wilt worden. Ook online.
    MamaPlaneet onlangs geplaatst…Thuiswerk Tag | Hoe mijn dag eruit zit en hoe ik de balans vind tussen werk en gezin?My Profile

    1. Vind het heel fijn dat je wilde meewerken aan deze blog, dank je wel! Ik denk ook dat het de enige reden is die je zou moeten hebben om andermans verhaal te delen: het willen helpen van anderen of juist een taboe helpen doorbreken. En dat je anderen moet behandelen zoals je zelf behandeld wil worden, vind ik een mooie conclusie.

  7. Mooi stuk. Ik ben blij dat mijn blog zich niet leent om het over ‘anderen’ te hebben. Toch zou ik mij voor kunnen stellen dat ik wel over iemand schrijf om er van te leren of geïnspireerd te raken. Vanuit een positief oogpunt.

    In het geval van Barbie heb ik eigenlijk al nooit begrepen dat zulke programma’s, Oh, oh Cherso en haar realitysoap, uitgezonden worden en wie daar naar kijkt. Zij zet zichzelf al jaren lang voor schut. Dat heeft ze zelf met haar volle verstand, voor zover aanwezig, gedaan. Alles voor het grote geld. Nu gaat het mis en dan is dat natuurlijk ook nieuws voor wie dat horen wil. Het is in ieder geval netjes dat er weinig tot niets naar buiten komt momenteel. Daarin wordt ze in mijn ogen al beschermd. Zelf gooit ze namelijk alles in de ether. Neemt niet weg dat ik het sneu vind voor haar familie en kindjes.

  8. Mooi verhaal geworden en helemaal mee eens. Overigens kwam het jongetje niet om tijdens het zwemmen en daar ging de discussie over: hij was met vriendjes ergens heen gelopen waar hij van zijn ouders helemaal niet mocht spelen en tijdens het spelen in de sloot geduwd, waar zelfs een volwassene vanwege de hoge kant en sterke stroming nooit uit had kunnen komen. Het ging mij dus om het puntje opvoeding en om ouders aan het denken te zetten: sluipen jouw kinderen bij het buitenspelen naar plekken waar ze niet mogen komen? En moet je dan met de beschuldigende vinger naar de ouders wijzen of halen alle kinderen kattekwaad uit? Het raakte me omdat ik mijn dochter ook weleens kwijt ben geweest, omdat het hier lokaal was, omdat de haatreacties je om de oren vlogen en omdat eerst het gerucht ging dat het een klasgenootje van mijn dochter was… Ik heb geprobeerd een tegengeluid te laten horen én ik wilde ouders goed laten nadenken over de afspraken die je maakt bij het buitenspelen…
    Marguerita onlangs geplaatst…LOL Surprise kinderfeestje, hoe doe je dat?My Profile

    1. Bedankt voor je rectificatie en verdere uitleg. Ik vond het destijds een mooi, respectvol stuk. En herkenbaar, want zijn we niet allemaal weleens onze kinderen kwijt?

  9. Ik vind persoonlijk dat jouw rubriek los staat van het delen van het leed van anderen. Je wil mensen hun ogen openen over wat er nog meer is en hoe mensen kunnen leven. De een doet dat anoniem, de ander niet. Ondanks dat het persoonlijk is, is het dat tegelijkertijd voor mensen die er ver vanaf staan helemaal niet.

    Mensen zoals Barbie staan in de publiciteit omdat ze dat fijn vindt. Iedereen kent haar en door haar realityshow is het nu zo dat heel nederland weet dat ze een zelfmoordpoging heeft gedaan. Als ze hiertegen beschermd had moeten worden, had ze uit de publiciteit moeten blijven.

    Een voorbeeld. Georgina Verbaan blijft (op enkele uitzonderingen na) vaak uit de publiciteit. Ben benieuwd of dit ook direct terug te lezen is als zij hetzelfde zou doen. Het is deels een keuze, waar ze idd mee om had moeten leren gaan, maar tegelijkertijd is ze wel oud en wijs genoeg om zelf te beslissen.

    Die media berichten zou voor mij al direct een reden zijn om niet op tv te willen komen.

    1. Ja dat is ook zo. En mensen mogen altijd anoniem hun verhaal doen. Maar aan de andere kant vind ik het nog steeds wel lastig.

      Barbie heeft er weliswaar zelf voor gekozen, maar ik denk dat niemand zich echt kan voorbereiden om het hele mediacircus eromheen. Wij kiezen idd bewust om daarbuiten te blijven, maar genoeg mensen zien alleen maar roem. Denken niet na over de mindere kanten. En al die aandacht is natuurlijk vaak ook leuk als alles goed gaat. Pas wanneer je iets heftigs meemaakt of mensen vallen je verbaal aan alle kanten aan, blijkt het toch iets minder leuk. Dan kom je er niet meer vanaf.

      Denk dat Georgina een heel hard lesje heeft geleerd uit de tijd met Jort Kelder en toen niemand nog geloofde dat haar borsten echt waren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge