‘Mijn roze wolk heeft een grijs randje’

roze wolk heeft een grijs randje

Milous (34) roze wolk heeft een grijs randje. Na jarenlang rond te lopen met een diepgewortelde kinderwens heeft ze sinds veertien maanden een zoontje. De praktijk valt haar soms echter zwaar.

Wat ik later wilde worden? Mama!

Ik wist al heel jong dat ik kinderen wilde krijgen

Wat voor sommige mensen een jarenlange bron van twijfel is, stond voor mij al snel als een paal boven water. Ik wilde later moeder worden. En dat gevoel werd alleen maar bevestigd toen ik op mijn drieëntwintigste tante werd. Mijn nichtje kwam regelmatig over de vloer en dat was, vooral door haar temperamentvolle karakter, soms best intensief. Maar ook heel erg leuk en haar komst liet me nog meer verlangen naar een eigen kindje.

Moeder worden ging niet vanzelf

Het duurde iets langer: ouderschap is nu eenmaal niet maakbaar. Maar goed, na tien jaar was ik zelf ook zwanger. Ik kon mijn geluk niet op! Ik zou zelf ook moeder worden van een zoontje. De bevalling was echter heel zwaar en uiteindelijk haalden ze hem via een spoedkeizersnede. Die eerste nacht verliep verder ook allesbehalve rustig: hij werd heel driftig omdat de borstvoeding onvoldoende op gang kwam.

Rust houden na de zwangerschap? Hoe dan?

Uitrusten is het algemene advies, maar voor ons werkte dat helaas niet

De verloskundige en kraamverzorgster drukten me met klem op het hart om rust te nemen. Een keizersnede blijft een operatie en dat hield in de praktijk dus ook in dat ik zo min mogelijk trappen mocht lopen. Daarom lieten we ons zoontje overdag beneden slapen: tegen me aan in de draagzak, naast me op de bank of een enkele keer in zijn wipstoeltje.

Uren buiten wandelen met de kinderwagen

Toen het eindelijk iets beter ging, wandelde ik veel met hem. Dat moest ook wel, want hij was een onrustige jongen. Hij sliep vrijwel niet in zijn eigen bedje of de box: het enige dat hielp was kilometers maken. Alleen ‘s nachts sliep hij wel gewoon goed door.

Temperament? Zit in de genen…

Hij schopte tegen de wond aan

Dat temperament in de familie zit? Tja, dat kunnen we niet ontkennen. Ons zoontje kreeg al snel een duidelijke eigen wil. Liepen dingen niet zoals hij wilde, dan begon hij te schoppen. Regelmatig trappelde hij dan ook tegen de wond aan, wat natuurlijk veel pijn deed. Hem anders vasthouden, maakte weinig uit: het leed was al geschied, zeg maar.

Huiluurtje om 17.00 uur

Elke middag, ik kon mijn klok erop gelijk zetten, kreeg ons zoontje rond 17.00 uur een huilbui, waarbij hij heel boos werd. Echt élke dag. Nadat we alles hadden geprobeerd, bleken de afzuigkap en stofzuiger de enige oplossing. Een verademing: hierdoor kreeg hij rust. Ook filmpjes met ‘witte ruis’ (die je via YouTube kan vinden) bleken hem te kalmeren. Na verloop van tijd werden de extreme huilbuien gelukkig minder, al blijft hij elke middag rond dat tijdstip wat hangerig.

Misschien door zijn snelle ontwikkeling?

Misschien ligt de oorzaak wel in zijn snelle ontwikkeling. Binnen korte tijd tilde hij zijn hoofd op, draaide van buik naar rug en andersom, begon te tijgeren, kruipen, staan en hij liep volledig los voor zijn eerste verjaardag. Dus wellicht zat er ook een stukje frustratie in zijn huilbuien.

Oplossing voor de onrust? Ik heb geen idee meer…

Meer rust in zijn dagelijkse ritme

Zoals bij alle temperamentvolle kinderen hielp het wel om iets meer rust in onze dagelijkse bezigheden te brengen. We legden hem met een maand of vier overdag in zijn bed. Maar écht slapen op vaste tijden? Dat lukt niet. Hij wordt wisselend wakker, slaapt niet altijd even lang en voert strijd tegen het in slaap vallen.

Rustig spelen? Dat kan hij niet

Rustig spelen en voorlezen, komen dan ook niet voor in zijn woordenboek. Zodra we een boek in handen hebben, trekt hij het weg en probeert het boekje te vouwen of scheuren. Ook zijn speelgoed interesseert hem niet zo. Hij speelt er soms kort mee, maar probeert vaak al snel een manier te vinden hoe hij het zou kunnen slopen. Daarna vliegt het alle kanten op of – als hij de kans krijgt – hij slaat ermee op het raam.

Waar hij wel van geniet?

Hij vindt het fantastisch om lekker zelfstandig rond te banjeren in onze achtertuin. En hij geniet als hij in het fietszitje zit en kan rondkijken. Ook in de kinderwagen blijft hij vaak rustig, mits het niet te lang duurt, en wanneer we op een nieuwe plek komen, lijkt hij het meest rustige kind dat je je kan voorstellen. Hij is sociaal, speelt graag met anderen en kan zijn eten en speelgoed delen – al komt het besef dat het ‘van hem‘ is wel steeds meer. Op die momenten geniet ik enorm van mijn dreumes.

Mijn roze wolk heeft inmiddels een grijs randje

Extreme boosheid

Zijn gedrag slaat om als hij honger krijgt, moe is, boos wordt omdat dingen niet mogen of lukken en hij zijn zin niet krijgt. Dat is op zich normaal bij kinderen, alleen reageert onze zoon extremer. Hij krabt, bijt of gilt. En waar ik eerst dacht dat ik nooit boos op hem zou kunnen worden, is het tegendeel inmiddels bewezen.

Ik voel me machteloos en een slechte moeder

Het maakt me soms machteloos en geeft me het gevoel een slechte moeder te zijn. Zeker wanneer hij voor de zoveelste keer uit de kinderstoel probeert te klimmen en hij het uitschreeuwt omdat ik hem vastmaak.

Bij zijn vader gaat het anders

Wanneer mijn man hem corrigeert of vastzet, lijkt de boodschap duidelijker aan te komen. Bij hem gedraagt hij zich dus niet zo en dat versterkt het gevoel dat het toch bij mij ligt.

Wat nu? Hoe kom ik van dat grijze randje af?

Machteloos en ongelukkig

Laat voorop staan dat ik tegen het slaan van kinderen ben en ik niet schreeuw tegen hem. Ook sla of schop ik nergens tegenaan. Dus waar hij het gedrag vandaan haalt? Om toch te corrigeren, probeer ik hem tegenwoordig op een apart plekje te zetten. Al heeft het weinig nut, want dan gaat hij gewoon daar spelen. Mijn boze gezicht, reactie en tranen interesseren hem niets. En misschien kan ik dat ook helemaal niet van hem verwachten, maar het geeft me op die momenten zo’n machteloos, ongelukkig gevoel.

Heeft iemand een gouden tip?

Natuurlijk, niet alles is negatief. Ik kan enorm genieten van de momenten dat hij op onbekende plekken echt alleen bij mij wil zitten. En dat hij me zomaar vanuit het niets een knuffel of kus geeft. En dat hij tegenwoordig bewust ‘mama’ zegt. Dat maakt me allemaal dolgelukkig. Maar dat machteloze gevoel kan echt heel zwaar zijn. Ik hoop gewoon dat daar snel verandering in komt. Dus als je een gouden tip hebt, laat me die dan weten!

Hoe je omgaat met temperament?

Ergens komt het vanzelf goed

Lieve Milou

De emotie die je ervaart, herken ik wel gedeeltelijk vanuit onze eigen gezinssituatie. Je weet gewoon pas wat het is om moeder te worden als het gebeurt. Ook Rose speelde een tijd lang het liefst alleen met onze spullen (breekbare vaas, DVD-speler of sloeg keihard met de blokken tegen het raam). Ergens kwam de omslag. Toen ze zich verbaal leerde uitdrukken, maakte de drakerige dreumes plaats voor een zorgzaam, vrolijk meisje. Deze fase is bij het ene kind denk ik iets extremer dan de ander, maar in elk geval van voorbijgaande aard.

Zolang je duidelijk blijft maken dat bepaald gedrag ongewenst is, denk ik dat je al heel ver bent. Je hoeft daarbij niet te schreeuwen. Wij probeerden vaak te benoemen wat we wel willen en af te leiden. Dus niet ‘je mag niet aan de vaas zitten’, maar ‘Kom! We laten de vaas nu staan en gaan met de pop spelen. Weet jij waar de oogjes zitten?’ of ga lekker buitenspelen met je dreumes. Zo te horen wil jullie zoontje gewoon het leven met open armen tegemoet vliegen 😉 De rust komt vanzelf! 

Praat erover met andere ouders

Wat ik je ook zou willen adviseren, is om erover te praten met andere ouders. Klagen, voor mijn part. Liefst wel bij andere ouders die als geen ander weten dat de dreumespuberteit behoorlijk pittig kan zijn. Het kan opluchten om te horen dat je niet de enige bent. Het geeft moed om te horen dat het van voorbijgaande aard is. En vraag om hulp als het even niet meer gaat: aan familie of vriendinnen. Neem tijd voor jezelf, dan komt het allemaal goed.

Hoe vond jij het om moeder te worden? Heel fijn? Of had jouw roze wolk toch ook wel een grijs randje?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

In Story of my life laat ik anderen aan het woord die hun verhaal willen vertellen. Soms schrijf ik zelf een oproep op Facebook, een andere keer ontvang ik mail van lezers.

Afbeelding – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (13), Rose (5) en May (4).

8 thoughts on “‘Mijn roze wolk heeft een grijs randje’

  1. Tja..deze fase heb ik ook meegemaakt, dat is best pittig en zwaar. Tip; heb ik niet echt. Het is echt een fase,dat heb ik mij maar voorgehouden. Je moet er doorheen, klinkt cliché maar je moet er doorheen, zolang je ook maar kan genieten van de mooie momenten. Succes

  2. Als ik jouw verhaal lees en dan ook de reactie van Rory lees denk ik bijna dat de spoed ks die ik heb gehad er ook voor gezorgd heeft dat mijn dochter ook zo pittig is. Maar die roze wolk? Nee die heb ik nooit gehad wamt het is pittig maar dat had ik eigenlijk ook nooit verwacht die te hebben.

  3. Ik herken het wel een beetje, sommige dingen zijn gewoon heel zwaar… Zeker in het begin als je overal nog aan moet wennen. Ik probeerde mezelf toen altijd te zeggen “Het is een fase het is een fase” en dat was het ook eigenlijk altijd wel. Het dingetje is, dat wanneer de fase over is het niet klaar is, nee dan kom je in een nieuwe fase. Er zijn prachtige momenten maar ook hele zware, daar kom je niet onderuit. Af en toe mag je best wat rust voor jezelf pakken… Bijvoorbeeld een keertje laten opassen (als je dat niet doet) en dan niet gaan schoonmaken natuurlijk 🙂

  4. Advies geven blijft altijd ingewikkeld. Want wij zitten niet in jouw situatie. Ik heb ook een temperamentvol kind. Met name in het begin was er veel onrust, boosheid en frustratie. Ik wijd dat toch aan de (spoed)keizersnede. Het heeft heel veel tijd gekost voordat ik mijzelf weer ‘boven jan’ voelde. Ik denk dat die twee dingen veel met elkaar te maken hebben. En je kind voelt je feilloos aan. Ik denk dat het accepteren en respecteren van de situatie helpt. Jij doet niets ‘fout’ en je kind is zoals hij is. Accepteren en respecteren levert rust op. En wat de kinderarts destijds bij mij zei (en waar ik toen niets aan had). Dat pittige levert later heel veel op. Heb je hier iets aan?

  5. Ik ben nu 30 weken zwanger en ben ook wel echt een beetje bang dat t soms gaat tegen vallen. Maar ik heb het er zooooo voor over. Ik kan niet wachten tot ze er is.

  6. Wees kort en duidelijk. En maak duidelijk wat er moet gebeuren, niet wat er niet moet gebeuren. Wees niet bang dat hij je niet lief vind als je een keer boos(duidelijk) bent. Daar heb je later profijt van. En probeer toch een vast ritme in te bouwen, dat geeft voor hem rust maar ook voor jezelf.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten