rouwstoet

Wachten voor een passerende rouwstoet, waarom eigenlijk?

Na het winkelen rijden June en ik terug naar huis. We kletsen wat en ik wil de voorrangsweg oprijden, als opvalt dat de auto van links blijft stilstaan. Ik kijk naar rechts en zie een rouwstoet. De situatie doet me gelijk denken aan een blog van Rory die ik laatst las. Het doet me goed dat anderen hier met ons ook waarde hechten aan ‘ouderwetse’ normen en waarden en daarom uit respect stilstaan. Ingetogen loopt de uitvaartverzorger voorop, de volgauto’s rijden er rustig achteraan. Het is een korte stoet en onwillekeurig raakt het me dat de overledene blijkbaar zo weinig mensen achterlaat.

‘Waarom staan we stil?’

Junes stem doorbreekt zacht mijn gedachten. ‘Zie je die auto’s daar? Voorop rijdt een rouwauto, waarin een kist ligt. Iemand is doodgegaan en deze mensen gaan hem of haar naar de begraafplaats brengen, denk ik. Weet je nog, dat hadden we ook toen oma overleed.’ Ze knikt. ‘We staan nu stil uit respect. Om deze mensen te laten weten dat we met ze meeleven. En dat we ze sterkte wensen.’ Even denkt ze na en zegt dan: ‘Deden ze dat ook bij ons?’ Ik doe moeite om mijn irritatie te verbergen, want destijds knalde een zakenman zijn dikke Audi pontificaal in onze rouwstoet. ‘Niet iedereen. Maar de meeste mensen gelukkig wel en dat voelt heel fijn.’

Moeilijk voor de nabestaanden

We praten nog even door: ze merkt op dat er zo weinig auto’s achter de eerste wagen rijden en ik vertel dat het misschien wel een heel oude man of vrouw is. Die hebben meestal niet veel familie. Ze vindt het zielig. Pas wanneer de auto’s de hoek omgaan, komt het verkeer weer in beweging. Dat het indruk heeft gemaakt, blijkt wel uit ons gesprek. Ik vertel over haar overgrootoma, die we nog altijd missen, maar ook over anderen die overleden zijn in de afgelopen jaren. Eenmaal thuis rollen de tranen over mijn wangen. Ro zal wel denken: we gingen alleen maar wat cadeautjes halen in het dorp.

Praten over de dood

Het is niet mijn favoriete onderwerp, al haal ik wel graag fijne herinneringen op aan mijn eigen overleden familieleden. Maar de dood zelf bespreken we niet vaak. Toch wil ik June laten zien dat je verdriet mag hebben en dat rouwen erbij hoort, hoe moeilijk dat soms is. Bovendien wil ik haar het respect meegeven dat we vandaag toonden. Dat ze later weet dat je even stilhoudt en zwijgt wanneer een rouwstoet passeert, ook wanneer je op de fiets zit of lopend bent. Gewoon om de nabestaanden te laten weten dat -hoewel de wereld doordraait- je vandaag ook even stilstaat bij hun verdriet. En dat teken van medeleven kan je juist dan vaak goed gebruiken.
We knuffelen elkaar en drogen onze tranen. De boodschap is in elk geval aangekomen.

Geef jij je kind mee dat hij/zij moet stoppen voor een rouwstoet? En hoe maak je de dood verder bespreekbaar?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

34 Replies to “Wachten voor een passerende rouwstoet, waarom eigenlijk?

  1. Mooi geschreven Merel. Niet alleen een kwestie van normen en waarden overigens, maar ook gewoon volgens de wet. Je hoort een rouwstoet voor te laten gaan. Voor de eerste auto gelden de normale voorrangsregels, maar eenmaal over een gelijkwaardig kruispunt dien je alle auto’s in die stoet voorrang te geven. Ook al komen ze van links.

    1. Vind dat mooi als kinderen beleefd zijn en inderdaad alsjeblieft/dankjewel zeggen.
      Ach, ja dat is helemaal niet makkelijk nee. Zo ongrijpbaar voor kinderen ook en soms die angst dat ze jou ook kunnen gaan verliezen.. Dat zijn best lastige onderwerpen om te bespreken.

  2. Ik probeer ze dat wel mee te geven, want het is belangrijk. Zeker als je zelf onderdeel bent van de stoet. Gelukkig is het alweer een paar jaar geleden dat ik voor het laatst een stoet met ze ben tegengekomen en we even stil stonden. Ze waren nog te jong om het te begrijpen… Het blijft inderdaad heftig en het is wel zo netjes om even halt te houden.
    Marguerita onlangs geplaatst…Lieve Kim… ik steun je!My Profile

  3. Onze zoon van 13 zei een paar jaar geleden,ja mam,en verdacht ik hem ervan,dat hij voor de helft niet geluisterd had,als ik alle normen en waarden uitgebreid zat te vertellen. Zo verschrikkelijk trots zijn wij nu wanneer ik hem “betrap ” dat hij de deur voor oma open houdt,als met judo de absent lijst wordt doorgenomen en hij als enige,ja meester zegt,ipv ja!!En verontwaardigd thuiskomt,mam,iedereen zegt,de hele tijd,het K woord,nou daar doe ik dus echt,niet aan mee!!! Dan heeft hij,mij dus wel verstaan!
    Sandy onlangs geplaatst…Kidizoom Selfie Cam van VTech – aanrader voor de feestdagen!My Profile

  4. Wat een mooi artikel Merel! Ik vind het zeker belangrijk om mijn kinderen deze normen en waarden mee te geven. Net zoals stil zijn met de dodenherdenking wat Miranda ook al zei.
    En ik probeer om over alle onderwerpen met ze te praten, dus ook de dood. Natuurlijk moet het wel bij de leeftijd aansluiten…
    Gera onlangs geplaatst…Help, welke basisschool voor mijn kind?!My Profile

    1. Dankjewel!
      Ja inderdaad, gewoon niet te zwaar maken op jonge leeftijd als dat enigszins mogelijk is. Gelukkig heb je veel boekjes, maakt het toch iets makkelijker bespreekbaar.

  5. Jemig, wat ben ik toch emotioneel de laatste tijd. Of eigenlijk altijd wel. Weer tranen in mijn ogen. Wat heb je dit mooi geschreven Merel. En wat dierbaar dat je het gesprek tussen June en jou met ons deelt. Ik vind het prachtig dat kinderen hier mee leren omgaan. In die zin dat we als ouders niet verkrampt hiermee omgaan. Het hoort bij het leven. Hoe ontzettend verdrietig het ook kan zijn. Ik laat Mila ook zien hoe ik mij voel. Als daar eens een keer tranen bij komen, dan mag dat er gewoon zijn. Ik heb trouwens ook een keer een artikel geschreven over hoe je een peuter over de dood vertelt. Ik vind het soms lastig om de balans te vinden tussen teveel en te weinig vertellen. Enne…dank voor je vermelding lieve Merel. Was superleuk om je onlangs ‘irl’ te hebben gezien.
    Rory onlangs geplaatst…VIVA400, niet gewonnen en toch eigenlijk wèl!My Profile

    1. Hangt in de lucht geloof ik, hier ook last van. Ja dat is een lastige inderdaad, maar heb weleens begrepen dat wat je te veel vertelt en wat ze niet kunnen bevatten, vaak ook wel weer langs ze heen gaat. Hoop van de week nog even tijd te hebben voor het artikel.

  6. Zeker weten dat ik mijn kids leer te stoppen voor een rouw stoet
    Dit heeft gewoon te maken met respect en normen en waarden!

    Toevallig zagen wij gister ook een rouwstoet mijn kinderen reageerde er eigenlijk helemaal niet op dus ik hoefde ze niks uit te leggen.
    Misschien had ik het toch beter wel kunnen doen dan hadden ze het ook meteen geleerd.
    Volgende keer ga ik dat zeker doen!
    MamaIssues onlangs geplaatst…Fietsend door het levenMy Profile

    1. Soms loopt ’t inderdaad zo, als ze niet te veel vragen is het ook goed. Maar zo’n moment maakt het in elk geval makkelijker om erover te praten. Volgens mij blijft het dan ook langer hangen.

  7. Weinig volgauto’s hoeft nog niet te betekenen dat diegene weinig mensen om zich heen had. Soms kiest de familie voor een besloten begrafenis.
    Toen de oma van mijn man overleed, waren we met tien personen bij de begrafenis. Van het rouwcentrum naar de begraafplaats liepen we achter de auto aan. Een hele kleine rouwstoet dus. En ook al was dit over een drukke weg in Rotterdam, mensen stopten voor ons en werklui legden hun werk neer. Geen getoeter, geen geboor, het werd echt even stil toen we langskwamen. Het was voor mij de meest indrukwekkende begrafenis die ik meegemaakt heb.
    Pas geleden zijn onze kinderen voor het eerst mee geweest naar een begrafenis. Daar werd overigens wel dwars door de rouwstoet gereden, dus een goed voorbeeld kregen ze niet mee. 😉
    Jacqueline onlangs geplaatst…10x onder een tientje: de leukste decembercadeautjesMy Profile

    1. Dat is waar, dat gold voor mijn oma ook. Heb dat in de auto nog uitgelegd, dat ondanks haar leeftijd veel mensen afscheid kwamen nemen. En dat we de uitvaart besloten hielden.

      Los daarvan, vind het echt heel mooi om te lezen dat iedereen dat stukje respect toont.

      Jammer!

    1. Ja idd. En wat Miranda zegt, er zijn uitzonderingen. Maar sommige mensen zijn zo met zichzelf bezig dat ze geen boodschap hebben aan wachten.

  8. Jazeker praten wij daarover. Meestal naar aanleiding van…
    Zoals 2 minuten stilte bij dodenherdenking, waarbij ik eis (hoe jong ze ook waren) dat ze stil zijn. Helaas zijn er altijd van die mensen die dat niet kunnen, zoals de meneer die aan het bellen was in Roermond.
    Toch kun je niet altijd alles goed doen. In een rouwstoet belanden is daar een van, als de rouwstoet niet aansluit door bijvoorbeeld een stoplicht. Meestal ben ik dan wel zo iemand die de eerste mogelijkheid aangrijpt om er dan tussenuit te gaan.

    In ons gezin besteden we veel aandacht aan normen en waarden. Mijn partner leert de jongens zelfs dat ze een deur voor een vrouw moeten openen, zware dingen tillen voor ze enzovoorts.
    Ik geniet er ook intens van als er mensen nog de ouderwetse normen en waarden toepassen.

    1. Ja vind ik ook een belangrijke. Was een keer per ongeluk buiten om 8 uur, ben toen twee minuten stil blijven staan.
      Jammer he? Ook als je er zelf niets mee hebt (kan ik me trouwens niks bij voorstellen maar goed), kun je wel rekening houden met anderen.

      Ja dat is zo. In sommige gevallen ontgaat het je misschien ook, als je in gedachten bent.

      O, vind dat zo mooi! Het zijn de extraatjes die je dag net wat mooier maken. Dat zijn de mannen waarvan je hoopt dat je dochter er later mee thuiskomt.

    1. Nee begrijpelijk, is echt nog jong. En het is toch prettig als je de dood lange tijd bij ze kan weghouden. Ze snappen het dan toch niet volgens mij. Als volwassene is het soms al moeilijk te bevatten dat iemand echt weg is.

  9. Toen opa was overleden kregen wij van school een zwarte doos mee. Mijn zoon was toen 5 of 6 jaar en we kregen het mee van de juffen onder het motto van je hoeft er niets mee maar misschien kun je er wat mee en anders breng hem maar weer terug. We mochten deze doos lenen en er zat een popje in, een kleedje en verschillende boekjes om kinderen voor te bereiden en uitleg te geven. Denk aan boekjes als Lieve Oma Pluis van Nijntje. Wij hebben toch besloten om de boekjes te lezen met onze zoon en hij is toen mee geweest naar de begrafenis en heeft zich goed gedragen. Hij mocht zelfs het eerste schepje zand erop scheppen en een kaars aansteken.

    1. Wat ontzettend mooi van school. Fijn dat je op die manier handvatten krijgt om ze met de dood te laten omgaan. Zeker op die leeftijd, fijn dat jullie hem konden meenemen. Ontroerend dat hij dat mocht doen, kan me voorstellen dat het voor een kind prettig is erbij betrokken te worden op zo’n bijzondere manier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge