Ro | Leven in een wereld vol chaos? Kwestie van accepteren, vrees ik…

SAMENLEVEN – In een eerdere blog schreef ik al: samenleven is accepteren. En dat is echt zo. Dat geldt voor kleine verschillen, maar ook voor diepgewortelde karaktereigenschappen. Vandaag neem ik jullie mee in mijn wereld en verwonderingen. Want sommige dingen… 

Chaos!

Het wekelijkse overzicht van onze bezigheden heet niet voor niets ‘chaos met een gouden randje’. Merel is namelijk een raschaoot. Wel een hele lieve, maar ze raakt gewoon altijd alles kwijt. En die eigenschap hebben de dames eigenlijk allemaal overgenomen. Daarom neem ik jullie vandaag eens mee in mijn (geordende) wereld en de verwondering die ik regelmatig voel wanneer ik rondkijk in huis.

Lekker thuiskomen?

Merel blijft die avond langer hangen op de verjaardag (what else is new) en ik rij vast richting huis. We hebben een lange dag achter de rug en ik wil eigenlijk alleen maar heel snel gaan slapen. Bij het openen van de deur moet ik onwillekeurig glimlachen. Door het huis tref ik een spoor waaraan ik precies kan zien wie waar is geweest. Chaos, slordigheid… Allemaal eigenschappen die ver van me afstaan. Maar ik ben gestopt met mijn verzet. Samenleven is namelijk ook accepteren.

Daarom: chaos met een gouden randje

Slingerende schoenen bij de voordeur

Je denkt bij rondslingerende kledingstukken of schoenen vaak aan kinderen van een jaar of veertien: ongeïnteresseerd, geen idee hoeveel werk het huishouden kost en op geen enkele manier bereid zich daarin te verdiepen. En aan Merel. Want hoewel ze nog weleens moppert op June, iets met een appel en een boom, komt het gedrag natuurlijk ergens vandaan. Ze schopt haar schoenen namelijk altijd uit op de mat. Ook als de rest van het gezin – in een vlaag van verstandsverbijstering – de schoenen keurig in het rek of in de kast heeft gezet.

Opruimtijd!

Je kan het enthousiast brengen in de vorm van een liedje of boos, je kan mopperen of anderen complimenteren met het feit dat ze wél bezig zijn, maar het helpt allemaal niks. Rose houdt niet van opruimen en is (zo toevallig) vaak doodop wanneer we roepen dat het tijd is op alles weer op te ruimen. Ze heeft al eens geroepen: ‘Help! De heks begint te praten, wegwezen!’ toen Merel – naar eigen zeggen – rustig vroeg of ze konden beginnen met het wegwerken van de rommel. En zo kunnen we nog wel honderd excuses bedenken, de één nog creatiever (‘Ik ben een piraat. Piraten kunnen niet opruimen.’) dan de ander.

Lust ik niet. LUST IK WEL PAPA!

May is best een miep als het om eten gaat. Waar Rose eigenlijk zonder problemen alle fruitsoorten proeft én lust, is zij wantrouwig, bestudeert en ruikt eerst en bepaalt daarna of ze het wil. Meestal niet. Dat wil zeggen, tot je het vervolgens aan haar oudere peuterzus aanbiedt.

Tijdens de lunch zit ik bijvoorbeeld vooral te kijken naar een kleine peuter die constant van tafel springt en dansjes staat te doen. Maar o wee als je zegt: ‘Rose, wil jij nog brood van May?’ Dan is ze er als de kippen bij en zit binnen een halve seconde keurig recht aan tafel met bolle wangen. Ze propt de hele boterham er maar gewoon in één keer in, uit voorzorg.

Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn…

…om te weten wat June op een dag heeft gedaan. In de buurt van de douche ligt een hoopje pyjama, je vindt losse haren in de gang voor de spiegel, op de eettafel staan haar bord en glas, vaak staan de tandenborstels nog op het aanrecht en in de gang liggen papieren die ze in de haast uit haar tas trok. Kortom, het is maar goed dat ze niks probeert te verbergen.

Elke dag krijg ik wel appjes

En niet om te zeggen hoeveel ze van me houden. Hier in huis zijn Merels genen nogal dominant. Dat betekent dus ook dat ze allemaal continu op zoektocht zijn naar verloren spullen. Er is dan maar één persoon die de situatie nog kan oplossen en dat ben ik.

  • ‘Ro, heb je mijn portemonnee gezien?’
  • ‘Schat ik ben de sleutel kwijt’
  • ‘Weet je misschien waar olifantje ligt?’
  • ‘We zijn de oplader kwijt, heb jij hem misschien?’
  • ‘Waar is mijn lenzendoosje?’

Zal er ongetwijfeld mee te maken hebben dat ik die dingen aan het eind van de dag wel zie slingeren en opberg, voor iemand ermee aan de haal gaat. Maar dat maakt dus wel dat ik soms een vergadering moet onderbreken om die portemonnee weer boven water te krijgen.

Inbrekers?

Soms kom ik thuis en dan lijkt het wel of een hele bende inbrekers heeft huisgehouden. Lades hangen half uit de kast, deuren staan overal open, naast de kledingkast ligt een berg spullen en anders zijn ze wel haastig in hun bakken gepropt, de eettafel is ontploft en ligt vol make-up en er hangt een penetrante nagellakgeur in de woonkamer. Inmiddels weet ik natuurlijk wel beter: Merel had haast en is te laat van huis vertrokken.

Championsen

Waar Superman steeds zwakker raakte zodra hij in de buurt van kryptonite kwam, zo lijkt Rose hetzelfde te hebben met champignons (of championsen, zoals ze die zelf noemt). Bij elk gerecht vraagt ze een paar keer na of ze er écht niet in zitten, want ze lust ze niet. En met de precisie van een horlogemaker vist ze elk stukje champignon uit het gerecht – hoe klein ook.

Kleine kanttekening: ze vindt het geweldig om te helpen in de keuken. Enige dat dan vaak nog verantwoord is om met je botte, plastic IKEA-mesje te bewerken is een champignon. Maar je raadt het waarschijnlijk al: die eet ze allemaal op. 

Uitlokken

May en Rose schelen maar elf maanden en dat zie je vooral terug in de onderlinge rivaliteit. Leeftijd blijkt er namelijk behoorlijk toe te doen als je nog maar drie en bijna vier bent. Laatst bijvoorbeeld, toen May deed alsof ze een vliegtuigje in haar handen had en met een stukje brood naar Rose’ mond ‘vloog’. Die ontstak daarop in woede: ‘Ik ben geen baby meer, hoor! Ik mag al naar de kleuters.’ En vaker doet onze jongste dat soort dingen. Bewust, want ze geniet er enorm van als ze haar oudere zus op de kast krijgt.

Rommelen in huis

Zowel Merel als June hebben last van misofonie en raken snel overprikkeld. Het lijkt wel een ongeschreven wet – hoewel onbewust – dat op het moment dat zij net lekker televisie zitten te kijken, ik een onnavolgbare drang krijg om te gaan rommelen in huis. Precies de reden waarom ik dus altijd weet waar de sleutels/portemonnee/knuffeldieren/… zijn. Denk aan een kraan laten lopen, borden in de vaatwasser zetten tot stofzuigen aan toe. Komt me vaak op een geïrriteerde blik te staan.

Ben jij chaotisch of juist opgeruimd?

Author: Ro

Ik ben Ro (33), vriend van Merel en (stief)vader van June (11), Rose (3) en May (2). In het dagelijks leven werk ik als uitvoerder voor een grote energiemaatschappij, behalve vrijdag: die dag is voor de kinderen. Zo nu en dan schrijf ik een blog met mijn vaderlijke kijk op opvoeden.

One Reply to “Ro | Leven in een wereld vol chaos? Kwestie van accepteren, vrees ik…”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge