Janneman Robinson en Poeh | Hartverwarmend en een snufje levensechte magie

JANNEMAN ROBINSON EN POEH – Vanaf donderdag komt Disneys klassieker Winnie de Poeh weer naar de bioscoop. In live-action animatie dit keer. Samen met zijn eveneens levensechte vrienden gaan ze op avontuur met de volwassen versie van Janneman Robinson, al staat die laatste daar niet bepaald om te springen. In deze review lees je over het verhaal, de setting en ons oordeel. 

Voorpremière Janneman Robinson en Poeh

In het Ketelhuis worden we ontvangen met kleurplaten, zakjes snoep en iets te drinken. Rose ploft meteen neer aan de grote tafel en ik begroet Linda en Fleur. Gezellig! Ik kan eerlijk gezegd bijna niet wachten op de film. De trailer is zo veelbelovend en, vrij doorslaggevend voor mijn enthousiasme, ik hou van Poeh!

De wat onhandige beer met zijn vrienden die gegarandeerd een lach op je gezicht toveren: de angstige Knorretje, die het liefst overal een beetje van afzijdig blijft, de stuiterende Teigetje die voor niets en niemand bang lijkt te zijn, de eeuwig zwartgallige Iejoor (mijn favoriet) die zelfs van een stralende dag nog een onoverkomelijk drama weet te maken, de bijdehante Konijn met zijn betweterige opmerking, de wijze Uil en natuurlijk Kanga en Roo. Gelukkig hoeven we niet lang te wachten. Om half 11 mogen we plaatsnemen in de zaal voor de nieuwste Disneyfilm.

Janneman Robinson en Poeh

Het verhaal

PAS OP, KAN SPOILERS BEVATTEN!

De vrienden in het Honderd Bunderbos nemen afscheid van Janneman Robinson, die noodgedwongen met zijn ouders naar Londen verhuist. Hij belooft ze nooit te zullen vergeten. Als volwassene komt hij die belofte in elk geval niet na: hij werkt alleen maar, ziet zijn vrouw en kind bijna nooit en Winnie de Poeh? Daar denkt hij eigenlijk niet meer aan. Ook wanneer zijn dochtertje Madeline wat oude tekeningen van hem tevoorschijn tovert, vindt hij dat ze die moet wegstoppen. Hij wil liever dat ze naar kostschool gaat, zodat ze leert hard te werken – net als hij.

Door omstandigheden verdwaalt Poeh en komt via de holle boom terecht in een parkje in Londen. De twee ontmoeten elkaar en, hoewel Robinson even denkt dat hij doordraait omdat hij overwerkt is, tasten elkaar voorzichtig af. De inmiddels volwassen man vindt het eigenlijk maar raar, zo’n beer die beweert dat je met niets doen uiteindelijk een heel leuk iets kan creëren. Zo werkt het niet, meent hij zelf: je moet hard werken voor je doelen.

Die tegenstellingen vormen de basis voor een innemende, hartverwarmende film die je zo nu en dan met de neus op je eigen feiten drukt – waarover zo meer. Of hij uiteindelijk zichzelf weer weet te hervinden en wat deze ontmoeting heb oplevert, mag je zelf gaan bekijken.

De filmsetting

In het begin wisselen tekeningen en bladzijden, zoals ze ook getekend en geschreven zijn in het originele boek, elkaar af. Dat maakt dat je meteen in de film zit. De omgeving waarin de film zich grotendeels afspeelt is het Honderd Bunderbos. Vol natuur met een bijna sprookjesachtige, magische schoonheid die je betovert en meeneemt naar een plek waar je heel graag voor altijd zou willen blijven. En dat is knap: daar komt geen enkele tekening aan te pas.

Ook de karakters zijn prachtig gemaakt. Live-action op zijn best. De knuffelbeer komt écht tot leven, net als zijn beste vrienden. Zelfs de Lollifant die halverwege opduikt is waanzinnig knap gemaakt. Normaliter kijk ik helemaal niet zo technisch naar een film trouwens, maar in dit geval maakt dat echt het verhaal compleet.

Confronterend

Op een gegeven moment zie je Janneman Robinson aangeven dat hij moet werken en hij hecht zoveel waarde aan zijn carrière dat hij een weekend met vrouw en dochter wil overslaan. Pijnlijk. Nu wil ik mezelf daar niet mee vergelijken, maar ik weet wel dat het gemakkelijk is je te verliezen in je werk. En hoe zeer je je eigen kinderen daarmee te kort doet, dat kwam binnen. Die momenten dat je ‘nog even’ iets moet doen of ‘nu even niet’ zegt, zouden er veel minder moeten zijn. Winnie de Poeh liet me inzien hoe mooi het leven is en hoe heerlijk niets doen kan zijn, zeker als je iets wil bereiken.

Algemene informatie

Trailer

Is Janneman Robinson en Poeh geschikt voor kleinere kinderen?

Rose is vier jaar, dus ik vond het eigenlijk wel een beetje spannend. De kijkwijzer is ingesteld op 6 met angst; ik hoopte niet dat ik haar hiermee zou opzadelen met een klein trauma. Inmiddels snap ik heel goed waarom die 6 jaar ervoor staat. Er komen in het begin namelijk een aantal fragmenten in voor over de Tweede Wereldoorlog (vrij expliciet). Ik denk dat het vooral raadzaam is te kijken naar je kind. Waar de één daar probleemloos overheen stapt, kan een ander nog weken nachtmerries hebben.

Onze kleuter is wat dit betreft wat minder snel onder de indruk en kon het goed hebben, maar ik weet op voorhand dat May het misschien wel iets spannender had gevonden. Of niet, maar ik wilde de gok niet nemen.

Ons eindoordeel over de film

Ik koop tegenwoordig niet heel vaak meer films op dvd, maar deze mag zeker worden toegevoegd aan mijn collectie. Hij is prachtig! We hebben echt genoten van begin tot eind. Alles klopte. De verhaallijn, de omgeving, de karakters… De grapjes van Iejoor zijn geweldig, Poeh doet je herinneren aan je kindertijd en hoe mooi het is om een stukje van dat onbezorgde te kunnen ervaren als volwassene en Teigetje en Knorretje zijn hun hilarische zelf. Als je nog geen tickets hebt gereserveerd, zou ik het snel doen 😉

Wie is jouw favoriete karakter? En gaan jullie ook naar de film?

 

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

8 thoughts on “Janneman Robinson en Poeh | Hartverwarmend en een snufje levensechte magie

  1. Ik ben hier zo benieuwd naar! Deze staat sowieso op mijn te kijken lijstje, ik houd ook van Poeh! Mooi dat je er voor jezelf ook een boodschap uit hebt gehaald… Ik herken me heel erg in wat jij beschrijft, goed om even bij stil te staan!

  2. Ik vond het ook echt ook erg mooie film! Poeh en zijn vriendjes zijn net echt en ook het Honderd Bunderbos is prachtig in beeld gebracht. Echt een aanrader

  3. Mijn favoriete karakter is toch wel Winnie de Poeh zelf. Dit lijkt me een mooie film trouwens! En ik vraag me af of er nu veel mensen hun kind Janneman Robinson zullen gaan noemen.

    1. Ja het is echt een hele mooie film, zeker een aanrader!
      Haha ik ben ook benieuwd. Al zou ik zelf zeggen dat Christopher Robin dan toch een betere keus is.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten