Over bloggen #29 | Persoonlijke verhalen

PERSOONLIJKE VERHALEN OP JE BLOG – Waar ligt de grens? Hoe ga je om met een onverwachtse viral waarbij de negatieve reacties je om de oren vlogen en hoe kan (en moet?) je je kinderen beschermen tegen de informatie die je met anderen deelt? In dit artikel vind je tips, ook van drie ervaringsdeskundigen. 

Persoonlijke verhalen op je blog

Onderdeel van het hebben van een mama-lifestyleblog is dat je vaak ook persoonlijke verhalen vertelt. En doordat online relatief veilig kan voelen, omdat je toehoorders niet direct ziet, blijft het natuurlijk afwachten wat anderen erover zeggen. Zelf heb ik ook geregeld onderwerpen waarbij ik me afvraag of ik het wel zou moeten publiceren. Nooit over de kinderen trouwens, die probeer ik zoveel mogelijk buiten beschouwing te laten als het gaat om minder leuke situaties, maar wel waar het mezelf betreft. Waarover ik dan geschreven heb? Denk bijvoorbeeld aan:

  • Mijn menstruatiecyclus
  • Ons samengestelde gezin en de invulling daarvan
  • De keuze voor bepaalde vormen van anti-conceptie

Waarom schrijf ik toch over deze persoonlijke onderwerpen?

Even een korte verklaring per onderwerp.

Menstruatiecyclus

Ik kan me zo voorstellen dat in principe niemand zit te wachten op de ins en outs van mijn cyclus. Dat is immers zo privé en ik kan leukere onderwerpen bedenken. En toch leek het me relevant mijn kennis te delen. Ik leerde namelijk uit een boek hoe belangrijk rust nemen is tijdens je menstruatie en besloot het toe te passen. Dat had tot gevolg dat ik veel minder klachten had. Zulke informatie vond ik persoonlijk toch te belangrijk om niet te delen met andere vrouwen. Want iedereen zou die rust moeten mogen ervaren, vind ik. Op mijn manier probeer ik daaraan bij te dragen. Dan vind ik het ook ondergeschikt of anderen daar iets naars op menen te moeten zeggen trouwens.

Samengesteld gezin

Laatst nog: ik schreef waarom ik vind dat stiefouders wél welkom zouden moeten zijn op een tienminutengesprek, in reactie op een blog waarin de schrijfster juist het tegenovergestelde vond. Ik twijfelde. Moest ik wel een tekst online knallen die zo uitgesproken was? Ik, De Grote Conflictvermijder, zou hoe dan ook waarschijnlijk tegen iemands verkeerde been kunnen stoten. De bedoeling van mijn blogs is juist om iedereen in zijn waarde te laten en niemand te kwetsen. Maar aan de andere kant vond ik juist dat er duidelijke nieuwswaarde in het onderwerp lag. Ook omdat het kennelijk elders toch een issue is om stiefouders toe te laten tot zo’n gesprek, waar het bij ons nooit tot discussie leidde. Ik wilde het dit keer opnemen voor alle betrokken stief-, bonus- of liefouders. Juist omdat ze vaak toch de gebeten hond zijn, terwijl ze soms driedubbel zo hard werken voor een fractie van wat je als biologische ouder krijgt.

Anticonceptie

Op Lotus Writings wil ik mensen informeren. Zo ook over de gevolgen van het laten zetten van een koperspiraal. Bij mij leidde dat meerdere keren tot flinke bloedarmoede. Omdat we even geen alternatief zien, kan ik momenteel geen kant op. Maar voor iedereen die een koperspiraaltje overweegt, is het toch handig als je ook eens leest over de mindere kanten. Zeker omdat de enige alternatieve bron anders het forum van de fabrikant is…

Hoe kan je voorkomen dat het te persoonlijk wordt?

Nu ben ik eigen baas, maar ik kan me voorstellen dat je als blogger niet direct alles maar op internet wil zetten. Zeker niet wanneer moeders van school of je collega’s meelezen en je van jezelf eigenlijk helemaal niet zo’n flapuit bent. Kijkend naar mezelf, ligt dat bijvoorbeeld al anders. Ik zet niks online dat ik in het echte leven zou verzwijgen. Volgens mij is dat ook een goede stelregel. Maar wat als je wel informatie wil delen, zonder dat het naar jou te leiden is? Dan zijn er gelukkig nog wat alternatieven:

Maak het algemeen

Stel dat je zoon op zijn zevende nog in bed plast. Of last heeft van een soort vreemde puistjes, witte wormpjes, hoofdluis of aambeien voor mijn part, dan kan ik me voorstellen dat je het niet zomaar online wil hebben. Alleen al vanwege zijn reputatie op school en een leefbare sfeer thuis in de puberteit. Maak het dus algemeen en laat nergens doorschemeren dat jullie hier thuis ook mee te maken hebben gehad. Je kan dit bijvoorbeeld doen aan de hand van een krantenartikel of een blog die je over dit onderwerp las.

Schrijf een gastblog (onder pseudoniem)

Op andere websites wordt regelmatig opgeroepen of je een persoonlijk verhaal wil vertellen. Misschien heb je ooit iets heftigs meegemaakt, maar voel je niet de behoefte dat onder je eigen naam wereldkundig te maken. Logisch! Je zou er dan voor kunnen kiezen om op een andere website je verhaal te doen. Zo kan je anderen toch inspireren of je persoonlijke verhaal delen, zonder dat iemand je er ooit op kan aankijken. Wel even de persoonlijkste details wijzigen natuurlijk. 

Overweeg of het nieuwswaardig genoeg is

Bedenk altijd: je hoeft het niet te publiceren. Als je iets eigenlijk nog een te groot taboe vindt voor jezelf of je twijfelt enorm of je de impact wel aankan nadat je je tekst met de wereld deelt, laat het dan liever nog even in je concepten hangen. Eenmaal op internet gaat het er niet zo makkelijk meer vanaf. Misschien loop je die enorme scoop mis, maar aan de andere kant weet je zelf als geen ander hoe harteloos sommige mensen kunnen reageren. En dat voelt extra vervelend als je met jouw blog je ziel blootlegt en je daar nog onzeker over voelt.

Wat als de wereld een mening over je heeft?

Blogvriendin Fleur publiceerde een tijd geleden een blog waarin ze toegaf dat haar dochters ‘s avonds gingen slapen in de kleding voor de dag erop. In principe geen wereldschokkend nieuws, zou je denken. Althans, ik vind dat iedereen lekker zijn eigen keuzes moet maken op het gebied van de opvoeding. Toch bleken genoeg moeders daar iets minder ruimdenkend in. De nare opmerkingen vlogen haar om de oren. Ook Lisette, het hilarische brein achter Lieve Syl, krijgt nog weleens commentaar op haar stukken. En tot slot vroeg ik Linda hoe het bij haar gaat: haar website is de drukstbezochte mamablog van Nederland en ook zij heeft het weleens te stellen gehad met nare reacties. Ik vroeg hen hoe je jezelf hierop kan voorbereiden en hoe je het best kan omgaan met naar commentaar.

Fleur (blogger op Mama’sLiefste.nl)

Waar ligt voor jou de grens in wat je deelt?

Ik vind het niet heel erg om persoonlijke verhalen te delen. Zo schreef ik bijvoorbeeld over plassen onder de douche. Ik weet dat veel meer mensen dat doen en het is ook nog beter voor het milieu. En natuurlijk zijn er mensen die het niks vinden. Dat kan natuurlijk en vind ik niet erg. Maar met heel persoonlijke dingen over mijn kinderen denk ik wel twee keer na: zullen ze het over tien jaar nog steeds leuk vinden als dat ene verhaal over hen op internet zwerft. Dat is ook wel één van de redenen dat ik hun namen niet gebruik in mijn blogs.

Je kreeg naar aanleiding van het delen van je blog door #Omdenken hele leuke, maar ook nare reacties. Hoe ga je daarmee om?

Toen Omdenken mij vroeg of zij mijn blog mochten plaatsen over onze keus om de oudste (nu 9, destijds 2-3 jaar) in haar kleding te laten slapen voor de volgende dag, vond ik dat een hele eer. Uiteraard had ik wel wat reacties verwacht, maar zoveel… De avond dat het bericht online kwam, was ik met vriendinnen een drankje aan het drinken. Ik liet mijn telefoon in mijn tas en keek thuis pas hoe het ervoor stond. Inmiddels waren er al 500 reacties geplaatst.

Ik heb samen met mijn vriend een aantal gelezen en we verbaasden ons enorm over de mening van anderen. Want waar ging het nu helemaal over? Ze sliep in een legging in plaats van een pyjamabroek. We konden eigenlijk niet anders dan er hard om lachen. Onze dochter is nu een paar jaar ouder en heeft er echt geen schade aan ondervonden – waar andere ouders bang voor waren. Want als je op die leeftijd al de strijd niet meer aangaat met je kind of hem zelfs verliest, dan wat moet er dan later niet van haar terecht komen?

Het is echt ongelooflijk hoe snel anderen een mening over je vormen zonder de context te kennen. Sommige reacties waren echt niet mals. Daarom was het wel fijn dat anderen wel bekenden zich te herkennen in onze oplossing of het juist een goed idee vonden. Uiteindelijk heb ik niet alle (ruim 1000) reacties gelezen.

Welke reacties waren het ergst?

Sommige mensen vonden het smerig of onhygiënisch. Of ze beweerden het nooit te gaan doen, zoals die moeder met een dochter van zes weken oud. Wacht maar haha! Veel ouders begrepen bovendien niet dat we niet de baas waren over onze dochter en haar driftbuien uit de weggingen. Het lelijkst waren toch wel de opmerkingen als: ‘Als je niet tegen gedoe voor 10.00 uur kan, moet je maar geen kinderen nemen’ of ‘laat je eierstokken dan verwijderen’. Iemand anders begreep niet dat als je zoiets doet, je dat dan wil delen met de buitenwereld. Zij zou het juist liever binnenshuis houden. Maar dat was juist de reden waarom ik het wél deelde: in de opvoeding van je kinderen kan omdenken juist een onnodige strijd schelen.

Lisette (blogger op Lisetteschrijft.nl en schrijfster van de parodie ‘Lieve Syl’)

Waar ligt voor jou de grens in het delen van persoonlijke verhalen op je blog?

Waar ik vooral naar kijk, is of mij kinderen, man of ik er last mee kunnen krijgen. Nu of later. Al blijft dat natuurlijk subjectief en kan ik de toekomst niet voorspellen. Maar ik zou het niet leuk vinden als mijn zoon wordt aangesproken op het seksleven van zijn ouders, de financiële situatie of bijvoorbeeld ruzie in huis 0- om maar wat te noemen. Ook zaken als zindelijkheidstraining of bedplassen vind ik niet oké om te delen over mijn kinderen. Je moet wel bedenken dat we in een klein dorp wonen en dat het hier heel erg ‘ons kent ons’ is. Dat neem ik mee in de afwegingen die ik maak.

Lieve Syl werd in korte tijd heel populair. Daar volgden ook weleens minder leuke reacties op. Hoe ga je daarmee om zonder enige voorbereiding?

Ik schrok me dood, haha! Dat was echt wel even pittig. Vooral ook omdat nare reacties soms heel persoonlijk zijn: je bent lelijk, je bent dik, etc. Dan denk ik: waarom je lees je mijn stukjes en bekijk je mijn foto’s dan? Of mensen schreven of ik niks beters te doen had. Maar dat zijn ook de mensen die midden op de dag reageren op iets dat je niet leuk vind. Dat je je afvraagt: heb jij niks beters te doen?

Mijn advies is om het niet te lezen (maar dat lukt sowieso niet haha) en vooral: reageer niet! Want dan gaat het door en door. Ik kreeg op een gegeven moment ‘fans’ die het dan weer voor mij opnamen en dat was heel fijn. Kon ik mezelf erbuiten houden. En nog een laatste tip: neem na zo’n hype een week vakantie. Want het hakt er best in.

Wat vind je echt te ver gaan?

Toevallig was er pas discussie over de columns van Suzanne Rethans in Jan, waarin ze schrijft over haar scheiding en haar minnaar. Zij is zó open (ik heb de beste orgasmes ever gehad bij mijn nieuwe minnaar, etc., etc.) dat ik denk: ja prachtig, maar arme kinderen en ex. Ook schreef zij veel over haar kinderen en hoe die bijvoorbeeld met de scheiding omgingen. Een keuze, maar eentje die ik niet zou maken.

Linda (blogger op Mamaliefde.nl)

Waar ligt voor jou de grens in het delen van persoonlijke verhalen op je blog?

Ik las laatst ergens dat er een verschil is tussen persoonlijk en privé. Dat vat het voor mij precies samen. In het begin was de blog echt een persoonlijke blog, met veel ‘dagboekjes’ en hersenspinsels in de vorm van columns. Al waren er toen al dingen die ik bewust dingen achterwege liet; zoals de namen van de kinderen. Het was toen nog ‘baby boy’ en ‘baby girl’. Ik koos er ook voor, in overleg met man, om foto’s te delen waar ze opstonden, mits ze niet aanstootgevend waren, half aangekleed, met vieze snottebellen of onverzorgde haren etc.

Die criteria zijn in de loop der tijd flink verscherpt, aan de ene kant omdat ik sommige foto’s toch privé vond en aan de andere kant omdat de foto’s kwalitatief niet meer voldoen aan de eisen. Dan kies ik er liever voor om een goede (stock)foto te hebben. Naar blogs die op de rand van privé en persoonlijk zijn, van blogupdates tot en met verslagen van de kraamweek, link ik ook niet meer in o.a. mijn related posts. Ik heb ze niet verwijderd omdat ik wel nog steeds sta achter de content die ik destijds schreef, maar ze voor mij niet op de voorgrond hoeven te staan en ze niet meer actueel zijn. Het is geen zogenaamde ‘evergreen content’.

Ook heb ik ze in een aparte categorie opgeslagen, want je weet nooit wat de toekomst brengt. Niet dat ik iets van plan ben, maar wie weet als de kinderen over 15 jaar het huis uit zijn of ik toe ben aan een nieuwe uitdaging dan kan Mamaliefde blijven bestaan zelfs met een andere opdrachtgever maar dan zonder die categorie. Foto’s van uitjes en reizen zijn daarop een uitzondering.

Niet alleen informatief

Oftewel in mijn blog probeer ik ‘bewust’ persoonlijk te zijn en niet alleen in informatief of zakelijk, door bijvoorbeeld in de wij / zij vorm te praten maar juist een persoonlijke tone of voice. Veel informatie of inspiratie is ook elders op het internet te vinden, dus ik probeer mijn volgers daar meer op aan te spreken. Met een persoonlijke schrijfstijl alsof er iemand tegen je aan het praten is en door er af en toe een persoonlijke anekdote in te verweven.

Echte privédingen probeer ik te vermijden, zoals het bezoek aan de schoolarts; ik heb wel geschreven over een bezoek aan de schoolarts en wat van mijn eigen ervaringen / meningen om het persoonlijk te maken maar zonder daar direct te schrijven over mijn dochter wat het dan weer prive zou maken. Ik ben ook een tijdje gestopt met het schrijven van dagboekjes, maar daar toch weer mee begonnen om toch een band op te bouwen / houden met mijn lezers en ik merk dat anderen het interessant vinden om te lezen wat ik doe. Dat houdt het ook echt een blog en geen magazine of statische website.

Inmiddels ben je de best bezochte mamablog van Nederland. Krijg je weleens nare reacties en hoe ga je daarmee om?

Gelukkig valt dat heel erg mee, veel van het verkeer komt via google en die bezoekers laten niet of nauwelijks reacties achter onder de blog of op Facebook. Ik hoef niet perse een ‘happy-de-peppy’ blog te zijn, maar ik zal ook niet bewust de discussie opzoeken (al dan niet in het kader van het verkrijgen van views).

Soms hoor ik echter wel dat er door andere bloggers gekletst wordt, dat kan je niet vermijden want het blijven vrouwen en iets met ‘hoge bomen’. Niet dat ik mezelf er boven wil verheffen, maar meer dat ik er weinig aan kan doen en het dus maar beter kan accepteren. Negatieve reacties in wat voor vorm dan ook zeggen vaak meer over de persoon zelf en zijn onzekerheid, twijfels of issues waar ze tegenaan lopen dan over de ander. Ik probeer dat ook zoveel mogelijk los te laten en gelukkig gaat dat steeds beter.

Ik heb 2,5 jaar geleden wel een keer een post geplaatst waar ik veel commentaar op heb gekregen. Dan is het ook gewoon goed om bij jezelf te rade te gaan, door het stof te gaan en je excuses aan te bieden en verder proberen los te laten door er met iemand over te praten. Van je fouten leer je het meeste!

Wat vind je echt niet kunnen?

Ik wil hier liever niet te concreet op ingaan, maar ik lees en zie regelmatig dingen waarvan ik me afvraag waarom je het zou delen. Wat op internet staat, gaat er nooit helemaal vanaf. Denk aan onderwerpen die misschien iets te privé zijn. Of blogs die elke maand een nieuw privé-issue ter sprake brengen, waarbij je jezelf afvraagt of het allemaal voor de views is en zelfs of het allemaal wel waar is, omdat er elke keer iets anders is.

Bloggers die over andere bloggers schrijven, vind ik ook not done. En tot slot foto’s en video’s waarbij ik denk: ‘Je bent de moeder van dit kind. Je zou hem of haar in bescherming moeten nemen in plaats van hem vol in de schijnwerpers te willen zetten.’ Dat zie je soms bij modellenopdrachten op Instagram of dagelijkse vlogs op YouTube waarin (kleine) kinderen een grote rol spelen.

En nu de hamvraag: deel jij persoonlijke verhalen op je blog?
Waarom wel of juist niet? En heb jij weleens nare reacties gekregen?

Afbeelding, Yakobchuk Viacheslav – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

12 thoughts on “Over bloggen #29 | Persoonlijke verhalen

  1. De meest nare reacties heb ik gekregen op het artikel wat in het AD heeft gestaan over mij (en mijn blog). Topic was het moederschap op latere leeftijd en specifiek vroeg het AD mij om puur de voordelen te benoemen – in mijn optiek – over het moederschap op latere leeftijd. Dat heeft heftige reacties opgeleverd van – vanzelfsprekend – anonieme personen. Het heeft mij zeker geraakt. Maar wat Linda ook zegt. Dat soort reacties zegt vaak meer iets over de persoon die de nare opmerking maakt dan over jezelf. Plus ik besloot het maar als een ‘geschenk’ te zien. Sommige reacties raakten mijn eigen pijnpunt. Goed om het te doorvoelen … en dan weer verder te gaan.
    Overigens heb ik wèl over hoofdluis geschreven. Maar meer dan met de focus op mijzelf. Hoe het is om als moeder hoofdluis te hebben. Sowieso heb ik een rubriek ‘taboe’ en ik vond dit er prima bij passen. Overigens ook omdat er zoveel onwetendheid blijkt te bestaan over dit onderwerp. Totaal geen spijt van dat ik dit heb benoemd en hierover heb geschreven. Sterker nog, ik heb er ook over gesproken in Koffietijd. Voor mijn gevoel was het ook nuttig voor anderen en mijn doel was om het een beetje uit de taboesfeer te halen.
    Maar goed. Iedereen moet voor haarzelf bepalen waarover hij of zij wel of niet wil schrijven. Ik kan mij goed voorstellen dat een ander dit juist veel te persoonlijk vindt. Zo hebben we allemaal onze eigen beweegredenen om juist wel of juist niet iets te plaatsen.

  2. Ik schreef altijd erg persoonlijk, ook over de kinderen. Momenteel ben ik bezig met de grote verhuizing en heb ik besloten dat ik het anders wil gaan doen. Het is immers mijn blog waar verder niemand om gevraagd heeft. Ik sluit me daarom bij Linda aan.

  3. Ik kan me wel vinden in wat Linda zegt over persoonlijk of privé. Sommige van mijn artikelen zijn best persoonlijk, maar ik let altijd wel op de privacy van mijn gezin of studenten.

  4. Zelf onthou ik mij van zeer persoonlijke verhalen of meningen. In het echte leven ben ik zelf ook echt geen open boek en probeer ik alles binnenshuis te houden dus op mijn blog doe ik dat vanzelfsprekend ook. Moest ik wat opener zijn zou ik waarschijnlijk ook zoveel mogelijk proberen te filteren op mijn blog!

  5. Toen ik begon met bloggen (in 2001) was het nog heel klein allemaal. We noemden het toen “blogdorp” en zo was het ook wel een beetje. Er waren zich toen ook al kringetjes aan het vormen, maar je kende eigenlijk iedereen en iedereen reageerde ook bij elkaar. Het voelde alsof je met vriendinnen aan het mailen was en er werd dus ook heel persoonlijk geblogd, bijna alsof het een dagboek was in plaats van iets dat wereldwijd gelezen kan worden. Ik heb daar in de loop van de jaren behoorlijk mee geworsteld en heb heel wat berichtjes verwijderd, vooral toen mijn kinderen pubers werden. Ik noemde ze vanaf dat moment ook nooit bij de naam, maar altijd “de dochters” of “een dochter”.
    Mijn criterium om iets wel of niet te plaatsen is de vraag “is het mijn verhaal of dat van mijn kind/man/familie?” De laatste paar jaar heeft mijn leven vooral gedraaid om verhalen van anderen en dat maakte bloggen wel lastig, want ik had dus niets te delen…
    Negatieve reacties krijg ik eigenlijk zelden. Pas plaatste ik nog een heel kritische recensie en ik was bang dat mensen er boos om zouden worden, maar er kwamen zelfs helemaal geen reacties. Ook wel jammer eigenlijk. 😉

    1. Ik herken dat inderdaad wel van de web-log-periode die ik ooit had. Destijds lazen alleen mijn ouders, opa en zusje de blogs. Maar ik was wel ontzettend open over mijn gevoel, hoewel het door iedereen gelezen had kunnen worden.

      Snap best dat je berichten verwijdert gaandeweg, het bloggen is helemaal veranderd. Vind je criterium een hele mooie, die ga ik meenemen. Als je de vraag op die manier stelt, weet je snel genoeg of je het kan delen. Gelukkig heb je weinig negatieve reacties gekregen en zo’n recensie zou ik toch ook best spannend vinden. Misschien was iedereen het met je eens? (Al is het dan toch fijn om te horen)

  6. Een heel interessant artikel en zeker iets waar ik over nadenk. Wat jij schrijft over je artikel van de stiefmoeder, dat snap ik helemaal Je wilt jouw versie schrijven zonder iemand aan te vallen, maar over dat soort onderwerpen heb je voor en tegenstanders. Ik schrijf zelf nooit over de ziekte van de kinderen, wel dat ze chronisch ziek zijn, maar niet wat ze hebben omdat dit veel te privé is en ze ook niet willen dat kinderen op school precies weten hoe en wat, dan gooi ik dat ook niet op het net.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten