Opvoeding | Deze 9 dingen heb je alleen voor je kinderen over

ALLEEN VOOR JE KINDEREN – Je kroost betekent alles voor je. Dat moet je eigenlijk nemen in de letterlijkste zin van die woorden. Je gaat voor je kinderen namelijk veel verder dan voor welk ander levend wezen dan ook. 

Ik word niet zo’n moeder die…

We hadden vooraf allemaal voornemens over het type moeder dat we absoluut (niet) zouden worden, maar zijn die bij jou uitgekomen? Helaas kon ik ze bijna allemaal overboord gooien. Alleen houten speelgoed en nooit televisie? I wish! Toch zijn er gelukkig wel wat idealen overeind gebleven. En soms ontstonden die zelfs pas na de geboorte. Want pas dan weet je hoeveel je voor je kinderen overhebt.

Deze 9 dingen heb je alleen voor je kinderen over

In de aandacht staan als je daar een hekel aan hebt

Tegen de kinderen roep ik graag hoe belangrijk ik het vind dat ze zich niet laten leiden door angsten. Durf je niet op dat ene onbekende meisje af te stappen? Dan stimuleer ik je maar al te graag het toch te doen. Uiteindelijk komen nieuwe vriendinnetjes niet uit de lucht vallen. Maar zelf? Als iemand de prijs voor Grootste Schijtluis kon winnen dan weet ik zeker dat ik best een kanshebber ben. Stiekem blijf ik het liefst een beetje op de achtergrond en ga ik ook niet graag naar evenementen waar ik nog niemand ken.

En toch doe ik het. Want anders kan ik de kinderen dus niet meer vertellen dat ze door moeten zetten. Dat is de enige échte reden dat ik ‘ja’ zei tegen een televisie-interview, waarom ik me van ruim zeventig meter hoogte de diepte in liet storten in een duizelingwekkende achtbaan en ooit stond te zingen op straat.

Kilometers wandelen om ze maar in slaap te krijgen

Niks lastiger dan een huilende baby. Sommige moeders zijn allergisch voor het geluid, anderen proberen wanhopig te begrijpen wat dat kleintje probeert duidelijk te maken, maar allemaal hopen ze dat het stop. En dan ga je wandelen. Kilometers, als het nodig is. Ik had nog nooit zo’n goede conditie als toen May pas geboren was. Ik kwam zelfs mensen tegen die me vroegen wat ik aan de andere kant van het dorp deed met de wandelwagen. Tja. Met twee kinderen onder de één doe je wat nodig is. Want in ons geval wisselden ze elkaar nog weleens af; slapend in de wagen niet.

Dat je niet krijgt wat je geeft. En dat hoeft ook niet.

In een gemiddelde vriendschap hoeft niet alles precies afgemeten te worden, maar balans is prettig. Het is niet leuk om altijd maar naar die ene vriend(in) te moeten luisteren als er voor jouw verhaal geen ruimte is. En wanneer je broertje continu vraagt om jouw oppasdiensten, maar zelf nooit kan, dan houdt het misschien ook snel op. Kijk je echter naar je kinderen, dan zijn de mogelijkheden eindeloos. Je kan in geen mogelijkheid terugkrijgen wat je geeft, omdat het simpelweg onvergelijkbaar is. Het hoeft niet gelijkwaardig op te gaan; een verdrietige knuffel kan al die eindeloze driftbuien goedmaken en horen dat je de best een relaxte moeder bent, maken al die keren dat je de was van de grond schraapt toch iets minder erg.

Slaapverwekkende boekjes lezen omdat zij dat willen

Toegegeven, ik verstop Dikkie Dik met liefde ergens hoog in een willekeurige kast. Maar ik zet me er ook weleens overheen, puur omdat zij het willen. De grootste vorm van altruïsme, als je het mij vraagt. Want als zij genieten, dan ik ook. Van hen althans, niet van dat boekje.

Dwars doen in de supermarkt

No way dat ik als volwassene zomaar in de supermarkt zou neerploffen op de grond. Waarom zou je ook? Omdat de caissière geen korting geeft op je chocoladereep? Maar dan komt het moment dat je kind huilend (of zelfs krijsend) op de vloer ligt. Of weigert verder te lopen omdat jij ‘niet meewerkt’.

En toch, lieve mensen… In het midden gelaten wie me zover kreeg, maar ik ben dus op een goede dag in de supermarkt op de grond gaan zitten, omdat één van onze lieve dochters enorm dwars lag. Ik zei: ‘Ik sta pas weer op als je normaal doet!’ Werkte als een trein trouwens: ze keek me verbouwereerd aan, schaamde zich kapot en wilde dat ik weer gewoon zou doen. Daarna is het ook niet meer gebeurd.

Je muisstil houden omdat je ze niet wakker wil maken

Onze jongste dochters zijn regelmatig heel wakker en ik slaap graag uit. Geen optimale combinatie, maar je roeit met de riemen die je hebt 😉 Die sporadische momenten dat je wakker wordt voor je wekker gaat en het huis nog baadt in een oase van rust, zijn #genieten. Ik laat het dan wel uit mijn hoofd om te gaan niezen, mezelf te stoten tegen de bedrand of te gaan plassen. Liever op zaterdagochtend tot half 8 met een volle blaas dan voortijdig alsnog aan de dag moeten beginnen.

Het lekkerste stukje van je avondeten weggeven

Sommige mensen delen van nature hun eten met je. Zonder twijfel. Geven jou het grootste stuk en genieten omdat jij geniet. Ik geef eerlijk toe: ik niet. Vind het heus niet erg om te delen, maar doe mezelf daarbij eigenlijk liever niet tekort. Met kinderen is dat toch anders. Wanneer zij azen op een flinke hap van dat ene gerecht waar je zo naar uitkeek, dan geef je dat. Willen ze de aardbei van je slagroomtaart? Dan geef je dat. Zelfs het chocolaatje verdwijnt in hun mond. Niet altijd trouwens, maar wel vaak.

De ontlasting minutieus inspecteren en bespreken

Bij niemand zou ik bovenop zijn poep gaan zitten en kijken welke kleur het heeft/of die witte dingetjes geen wormpjes zijn/vertellen aan anderen dat we inmiddels in de groene fase zitten. Wat dat betreft ben ik net Patty Brard, die zo lekker kan kokhalzen van het minste of geringste. Maar met een baby is het anders.

En nu scheelt het dat ik die ontlasting doorgaans minder vind stinken (de eerste weken trouwens, ook dat verandert vanzelf), maar het voelt veel meer als een zaak van Groot Belang. Dus duik je zonder enige twijfel in de luier en bekijkt eens goed wat erin zit. Zo mogelijk nog erger: je bespreekt het uitgebreid met anderen.

Honderd keer lachen om dezelfde (flauwe) grapjes

We kennen allemaal dat ene familielid of die kennis wel, die continu hetzelfde grapje maakt. De eerste keer lach je zo oprecht mogelijk, de honderdste keer kan er niet meer vanaf dan een gemaakte grijns. Kinderen maken graag flauwe grapjes én houden van herhaling. Dus zit je braaf te lachen, alle honderd keer. En uit verblindende liefde kan je het nog leuk gaan vinden ook…

Heb jij nog aanvullingen?

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

3 Replies to “Opvoeding | Deze 9 dingen heb je alleen voor je kinderen over

  1. Voor de 32e keer hetzelfde Pokémon tekenfilmpje kijken waarin een nieuw monster wordt ontdekt 😉 Hoewel het de laatste tijd vaak wordt vervangen door 32 keer Max Verstappen 3e te zien worden na een tumultueuze race op Francorchamps. Ons kuiken wordt tenslotte ook groter 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge