opnieuw bij mijn ouders

Als de deur écht weer voor je openstaat, weet je wat eeuwige dankbaarheid is

Opnieuw bij mijn ouders

Opgroeien, samenwonen, trouwen, kinderen krijgen – zo had ik het altijd voor me gezien. Die laatste twee mochten van mij best omgewisseld, maar ‘met kind terug naar je ouders‘ stond er niet bij. Toch gebeurde het me. De koek in onze relatie was eigenlijk al tijden op en we konden uiteindelijk niets anders meer dan de knoop doorhakken. Dat hing voor mij onlosmakelijk samen met opnieuw bij mijn ouders moeten gaan wonen. Ik vermoedde in eerste instantie nog optimistisch dat we wel een urgentieverklaring zouden krijgen en snel op ons zelf konden. Niets bleek minder waar: we kwamen onderaan de lijst en van urgentie was geen sprake. Ik voelde dankbaarheid dat we konden blijven, maar dat maakte het niet automatisch makkelijk.

Geen vragen

Ik ben nog steeds blij dat mijn ouders luisterden, geen oordeel velden of moeilijke vragen stelden. Het leek voor hen een vanzelfsprekendheid dat ik bij hen terecht kon. Ze gaven me de tijd alles op een rijtje te krijgen en te sparen voor onze toekomst. We zaten ondanks alles natuurlijk in een relatief luxe positie bij hen. Toch bleven er genoeg zorgen over: mijn mislukte relatie verwerken en bijbehorend schuldgevoel naar mijn dochter toe, haar wekelijks drie tot vier dagen moeten missen als ze bij haar vader was en blijven studeren.

‘Je hebt het maar makkelijk!’

Het deed daarom veel pijn toen een goede bekende opmerkte dat ik het wel makkelijk had zo. En zo leek het misschien ook wel. Ze zag natuurlijk alleen de vrolijke versie van mezelf die in de weekends altijd (noodgedwongen) tijd had om te gaan stappen en lachend verkondigde dat het prima ging. Waarschijnlijk speelde ik het zelf in de hand. Ze wist niet dat ik elke donderdag huilend in de auto terugreed wanneer ik mijn kleine meisje had afgezet.

Je begrijpt het pas als je kinderen hebt

Mijn bedoeling is niet mensen onnodig te kwetsen met deze opmerking, maar het is soms echt zo. Niet veel mensen begrepen me destijds echt, puur omdat bijna niemand kinderen had. Mijn ouders gaven me gelukkig de ruimte die ik nodig had om een beetje aan te modderen wanneer ik dat nodig had. Ook mijn zusje en een heel goede vriendin stonden regelmatig voor me klaar. Ze vroegen door wanneer ik overdreven vrolijk wilde doen en de schijn wilde hooghouden dat het prima ging. En luisterden wanneer ik dat nodig had, ook voor de honderdste keer.

Dankbaarheid

Mijn ouders en zusje vingen June op wanneer ik moest studeren en gaven me de kans ook jong te zijn. Ik koester hen tot op de dag van vandaag. Net als andere familieleden, vrienden en vriendinnen die mij bleven opzoeken, ondanks mijn grumpy moodswings en die met me meegingen toen ik ze nodig had. Als zij ooit kleine kinderen en advies of oppashulp nodig hebben, zal ik voor hen doen wat zij voor mij deden: klaarstaan. Want vergeten doe ik het nooit.

Is er iemand die jij ontzettend dankbaar bent?
En begrijp je de keus dat ik opnieuw bij mijn ouders ging wonen?

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

9 Replies to “Als de deur écht weer voor je openstaat, weet je wat eeuwige dankbaarheid is

    1. Je hebt echt helemaal gelijk. Ik ben ze daar zo dankbaar voor! Blijft bijzonder, niet iedereen heeft zo’n fijne familie om op terug te vallen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge