Ruzie in het openbaar

‘Luister eens jongedame, ik ben die grote mond even meer dan zat. Ik zal je nog één keer uitleggen waarom we geen patat bij het zwembad zelf gaan eten,’ mopper ik. We zitten in het bubbelbad, maar dat is momenteel allesbehalve ontspannend. Collectief opgepropt in de kleine ruimte, ontkomt de man naast ons niet aan deze vermoeiende ruzie. Hij luistert dus noodgedwongen mee, hoewel… Aan zijn gezicht te zien heeft hij er minder moeite mee dan ik. Gefascineerd observeert hij mijn aanpak. Een vrouw in het bubbelbad naast ons kijkt afkeurend. Ik hoor haar bijna denken: moet het zo? En in het openbaar?

Even later gaat het verder

Helaas wel. En we zijn nog niet klaar, want even later zetten we ons gekibbel voort bij de kluisjes. Het gaat over iets onbenulligs, maar ik schiet behoorlijk uit mijn slof. Dit is immers het tweede akkefietje in vijf minuten tijd. En opnieuw valt op hoe mensen om ons heen reageren. Heel verschillend: de één probeert onopvallend af te luisteren, een ander kijkt ongemakkelijk en een vrouw verderop poogt neutraal te kijken, terwijl ze haar kinderen ophaast door te lopen. Ik ga bij mezelf te rade: hoe zou ik hierop reageren? Zelf ben ik ervan overtuigd dat ik begripvol zou kijken, om de betreffende ouder een hart onder de riem te steken. Maar bij nader inzien schept het ook een vreemde sfeer als iemand in het openbaar zijn woede en irritatie zo duidelijk uit.

Alternatieven?

Is er een goed alternatief voor ruziemaken in het openbaar? Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Ik ben namelijk niet het type dat wacht tot we thuis zijn. Een gespannen situatie vraagt om een oplossing, niet om verbeten weglachen, vind ik. Rustig aangeven dat je het kookpunt nadert is geen optie, want dat leidt vrijwel altijd alsnog tot een uitbarsting omdat de ernst van de situatie niet doordrong. Wat blijft er dan nog over? Geen ruzie maken lukt met onze twee uitgesproken karakters vooralsnog niet zo goed. Zeker niet als daar nog hormonen bij komen kijken.

Moet ik accepteren dat dit nu eenmaal is wat moeders en dochters doen? Of gaan jullie er anders mee om als je in het openbaar bent?

De foto van de startblokken is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

One Reply to “Boosheid in het openbaar? Doen of niet?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge