Column | Onzekerheid is er om los te laten

‘We mochten niet naar binnen, want we hadden stiekem wodka in flesjes Spa Blauw gestopt,’ giechelde het vijftienjarige meisje aan de andere kant van de bank. Geërgerd vroeg ik me af waar ik mee bezig was. Mijn eigen dochter was op dat moment zes jaar oud en ik had die hele fase van meelopen, puberale stoerdoenerij en drinken voor een schoolfeest al ruim tien jaar achter me gelaten. Inmiddels vond ik dit gedrag een beetje pathetisch, al was dat grotendeels ingegeven door moederlijke bezorgdheid.

Ik trok mijn trainingsbroek goed, bond mijn haar opnieuw in een staartje en besloot met mijn vriendin te gaan wachten buiten de kleedkamer. Ergens wist ik best dat het wel een beetje klaar was op mijn achtentwintigste, maar ik wilde het dansen gewoon niet loslaten. Ik voelde me vrij en gelukkig wanneer ik bewoog op de muziek. Maar langzaam begon toch de leeftijdskloof te overheersen. Uiteindelijk schreef ik me uit bij de dansschool, met pijn in mijn hart maar ook in volle overtuiging dat dit de enige optie was.

Vijf jaar later nam mijn oudste dochter afscheid van de basisschool. Voor het eerst sinds jaren besloot ik weer te gaan dansen, dit keer als choreografe voor de eindmusical. Het ging eigenlijk beter dan verwacht. Ik haalde er zoveel plezier uit dat ik baalde hier niet meer mee verder te kunnen. Dat wil zeggen… Tot ik bij Junes open les zat van haar streetdancegroep.

De derde groep die optrad, bestond uit twintig- en dertigplusser. Ze straalden zoveel plezier uit! De tranen brandden in mijn ogen, omdat ik zo graag weer wilde dansen en tegelijkertijd niet goed durfde. Eigenlijk zoals bepaalde onzekerheden me wel vaker tegenhouden in het leven, besefte ik me pas maanden later – toen ik bezig was met het lezen van het boek Brain Balance. Het is bizar hoe andermans verwachtingspatroon jouw leven kan bepalen.

Mede daarom besloot ik dat het tijd was om uit mijn (toch stiekem zeer gewaardeerde) comfortzone te stappen. Een jaar na die open les, stond ik een tikje zenuwachtig in de kleedkamer. Ik haalde diep adem. En waar iedere vezel in mijn lijf me toeschreeuwde dat ik nu nog kon wegrennen, liep ik toch maar de zaal in. Was het niks, dan kon ik altijd nog stoppen.

Maar natuurlijk was het wel wat. Vanaf het eerste moment voelde ik me zo blij dat ik toch de stap heb gezet. Lekker belangrijk ook wat iemand anders ervan vindt dat ik richting de veertig ga (I know, overdreven) en sinds kort op streetdance zit! Stom hè, dat je soms je eigen grootste vijand kan zijn? Net als laatst, toen ik niet goed durfde te springen. Ach, aan de andere kant denk ik: liever laat dan nooit. Het enige obstakel dat ik nu nog uit de weg moet ruimen is de running man 😉

Ken je dat? Dat je soms je eigen grootste vijand bent?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Afbeelding, G-Stock Studio – Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten