You don’t know what you’ve got till it’s gone is een veel gezongen tekst. Meestal in liefdesliedjes, maar eigenlijk gaat het natuurlijk voor veel meer zaken op. Kijk, onze dames verrijken ons leven, daar mag absoluut geen twijfel over bestaan. Maar ouderschap houdt ook in dat je ontdekt dat bepaalde dingen helemaal niet zo vanzelfsprekendheid zijn (in zeker niet met kleine kinderen). Ik heb heus niet over hele grootse onderschatte toestanden, maar wat denk je van:

Het kleinste kamertje

Vroeger kon je als je daar zin in had een gehele lectuurmand doorbladeren of de complete trilogie van Lord of the Rings lezen. Ik onderschatte die vrijheid echt. Tegenwoordig kom ik nog niet eens toe aan de datum op de scheurkalender. Voor je het weet staat er een klein dametje bij je dat de wc-rol te pakken probeert te krijgen zodat ze hem helemaal kan uitrollen. Of je oudste dochter heeft een vraag die NU beantwoord moet worden… En anders slaan ze elkaar de hersens wel weer in, waardoor je sneller plast dan het geluid. Of, misschien nog wel de ergste optie van allemaal: het is verdacht stil!

Fatsoenlijk eten

Kijk, dat je vloer verandert in een slagveld, daar kan ik nog wel mee leven. Of dat je soms een beetje moet goochelen met je aandachtspanne om iedereen te kunnen horen, à la. Maar een hap in je mond steken en daar rustig van kunnen genieten, dat behoort met de geboorte van je kindje voorlopig even tot het verleden. Waarom? Wat te denken van: huilende baby’s, ontevreden dreumesen die het allemaal ‘zelluf’ willen doen, een peuter die haar zusjes brood probeert af te pakken, tiener die het niet eens is met de avondmaaltijd, drie mensen die je tegelijkertijd een verhaal willen vertellen en dan nog je eten dat steeds verder afkoelt, omdat je met allemaal andere dingen bezig bent.

Stilte

Wat was dat ook alweer (behalve ontzettend verdacht)?

Een gezellig interieur

Leuk hoor, zo’n sfeer verhogende kandelaar van porselein, vaas vol bloemen of kaarsen die zouden moeten zorgen voor een knusse aanblik van je interieur. Dat werkt vast met kinderen die luisteren. Of de iets bedeesdere kinderen die rustig afwachten waar ze wel en niet mogen aankomen. Toen Rose en May jonger waren, hebben we uiteindelijk alles gewoon weggehaald. Wachten tot er een ongeluk zou gebeuren, leek ons toch minder leuk dan die kale vensterbank. Sinds kort staat hier en daar weer wat en het lijkt gelukkig goed te gaan. Biedt in elk geval perspectief voor kerst!

Uitslapen tot je zelf wakker werd

Eigenlijk is het achteraf gezien zonde dat ik zo vaak ben gaan stappen: al die keren dat ik veel te laat naar bed ging, had ik alvast een energievoorraad kunnen opsparen voor nu. Tegenwoordig slaap ik niet meer uit. Zelfs wanneer de kinderen allemaal een goede nacht hebben, word ik uit automatisme rond 3 uur wakker. En om 4, 5 en 6 uur, waarna ik de dag maar begin. Soms wel jammer, ik had echt talent voor het slapen van dat welbekende gat in de dag!

En toch zijn die onderschatte zaken ook niet alles natuurlijk…

Het mag gezegd worden: ik klaag nu wel een beetje, maar met heel erg veel liefde. Uiteindelijk zou ik dit alles natuurlijk helemaal niet willen missen. Dan maar één keer per maand op ons gemak een menu naar binnenwerken, weten dat uitslapen pas weer komt over achttien jaar en rustig kunnen plassen komende jaren een utopie is; dat maakt het alles waard. (En nu even heel eerlijk over die stilte? Op een enkele keer na, vind ik het eigenlijk heel erg fijn dat die wordt opgevuld door drie kinderstemmetjes)

Zijn er dingen waarvan jij de waarde ‘onderschatte’?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (10, 2 en 1 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

22 Replies to “5 onderschatte momenten uit je kinderloze leven

  1. Een rustig avondje zou wel eens fijn zijn. En wanneer ik die dan heb ga ik eigenlijk te laat naar bed, daar wordt je gelijk voor afgestraft…! Maar ook ik zou het niet willen missen!
    Btw: de wc rol jacht is hier ook favoriet 😉

  2. Haha iets te herkenbaar. Ik ben veel alleen met mijn meiden maar wil nog wel alles doen. Wasje draaien, badkamer poetsen, beddengoed, strijken…nou ik loop minstens 30 keer de trap op en af. Omdat ze ruzie maken, vallen, een snotneus hebben, moeten plassen, moeten eten en ga zo maar door. Het wordt wel makkelijker en later lachen we erom 🙂

  3. Ja, inderdaad precies goed verwoord. En lekker winkelen bijvoorbeeld. Struinen over de markt of door kledingwinkels. Gewoon blijven kletsen met bekenden op straat. Wegdromen in de auto of trein. Nooit te weinig ruimte hebben voor boodschappen. Extra lange behandelingen bij de kapper. Computerspelletjes spelen. De zaterdagkrant lezen. Buiten chillen tot je in slaap valt. Even naar een willekeurige stad gaan. Lekker opruimen op je gemak in huis of kasten herindelen. Haha er is zoveel wat ik nu niet meer doe. Maar het is het zeker waard.
    Ramona (Kijk, mama!) onlangs geplaatst…Knutsels van de week: Kastelen met paardebloemen en verlanglijstjesMy Profile

    1. 😄 vrij volledige lijst! Niks aan toe te voegen. Ach en ooit zijn ze groot, dan denk je met weemoed terug aan dit moment. Zo is het ook weer.

    1. Haha ik snap dat je daar nu weer extra van geniet 😉

      Spannend! In elk geval is de kans best aanwezig dat je die wc-bezoekjes komende tijd wel weer in gezelschap zult doorbrengen…

  4. Hahahaha inderdaad! Hoe herkenbaar 😂 Niet meer overdag, als je je niet lekker voelt, lekker de tv aanzetten en een gezellig programma in de herhaling kijken. Dat moet dan stante pede worden omgeschakeld naar Nick Jr… 😔
    Laat staan dat lekker ziek zijn trouwens. Dat is al helemaal niet aan de orde….

    1. Haha! Ja dat is inderdaad ook zoiets, laatst heb ik het geprobeerd. Rose kroop zelf naar de dvd-speler en zette hem aan. ‘Zo, nu gaan we Dora kijken, mama!’ Beetje jammer! Ziek zijn is inderdaad geen optie meer, tenzij iemand wil en kan oppassen 🙂

    1. Haha ja, douchen is ook zoiets: dan sta je er net twee seconden onder en dan hoor je alweer babygehuil. Zeker in de eerste maanden (misschien zelfs eerste halfjaar) vond ik dat soms zo lastig! Was bijna niet te timen… En idd 😀 Emmers vol sop moet je ook mee uitkijken weet ik inmiddels uit ervaring haha.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge