nooit te oud voor buitenspelen

Nooit te oud voor buitenspelen? 31 lijkt toch wel de grens

Ik ben 31 en mijn dochter is 9. Kortom, ik ben een lekker jonge moeder (vind ik althans). In die hoedanigheid roep ik nog: je bent nooit te oud voor buitenspelen. Maar dan ga ik zelf met mijn dochter en haar vriendinnetje overspelen met de bal. Binnen no time gaat het mis en moet ik toch een beetje op mijn woorden terugkomen. Nooit te oud voor buitenspelen? Ik vrees dat voor mij die 31 jaar toch wel de grens is.

Lekker potje lummelen

Junes vriendinnetje logeert bij ons. We hebben net een flinke speurtocht gemaakt met zijn allen, maar ze hebben nog steeds energie. Ze besluiten te gaan lummelen en vragen of ik wil meedoen. Eigenlijk had ik al visioenen van luieren op de bank, mezelf tegoed doen aan een paar koekjes. Maar goed, ik wil die meiden niet teleurstellen. Bovendien is dit net zo’n leeftijd dat de sfeer radicaal kan omslaan, daar heeft niemand zin in. Het is juist zo’n fantastische dag. ‘Is goed, ik ga nog even zitten, maar over vijf minuten ben ik bij jullie,’ beloof ik. Ze gaan vast warmdraaien, terwijl ik een boterham smeer en zittend opeet. De spierpijn trekt door mijn lichaam zodra mijn lijf de bank raakt, nu al.

Lees ook: DIY: bedenk een spannende herfstspeurtocht

buitenspelen

Ongeduldig

Even later stapt ze opnieuw binnen: ‘Mama, kom je nog? We willen spelen!’ Met halfvolle mond maan ik haar nog even geduld te hebben, eerst even mijn boterham eten. Chagrijnig dat ik niet direct kom, loopt ze terug. Even vraag ik me af of dit wel slim was. Maar eenmaal buiten loopt het best lekker en sta ik weer met volle overtuiging te spelen (iets met nooit te oud voor buitenspelen dus). We staan lachend in de speeltuin en gooien fanatiek de bal met elkaar over. June duikt in de modder en bladeren met haar broek, maar mij horen ze niet. Ik ben zo verguld met mijn nieuwe status als gezellige moeder, dat ik het ook maar even zo laat.

Nooit te oud voor buitenspelen?

Ik zat lang geleden op volleybal. Hun enthousiasme werkt als een katalysator op mijn ‘leuke-moedergedrag’ en al snel sloof ik me een beetje uit. Zij weten immers niet dat ik destijds vermoedelijk uit liefdadigheid in het veld gezet werd (uiteindelijk betaalden mijn ouders die contributie niet voor niets). Voor hen lijk ik zelfs een sterspeler die niet had misstaan in het nationaal team. Lang duurt die pret niet. Al snel gebeurt het onvermijdelijke – eigen schuld, dikke bult. Ergens tussen een snoekduik naar de bal en worp richting June, schiet het in mijn rug. Mijn lichaam maakt het me pijnlijk duidelijk: ik ben met 31 jaar toch echt te oud voor buitenspelen. Ik druip beschaamd af en neem me voor het volgende keer te houden bij mikado.

Heb jij weleens zoiets onhandigs gedaan?
En wat denk jij: ben je echt nooit te oud voor buitenspelen?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge