wie betaalt de eerste date

Mannenpanel 06 | Waarom roept sport zoveel emotie op?

SPORT EN EMOTIE – Ik heb er niet veel mee, huilen om een voetbalwedstrijd of wekenlang doorchagrijnen omdat je favoriete club slecht presteert. Zonder over één kam te willen scheren (ik weet dat er genoeg vrouwen zijn die wel emoties laten spreken rondom sport), maar mannen zijn hier koning in. Sommigen huilen sneller bij winst van de schaal dan de geboorte van hun eigen dochter. Daarom ging ik op onderzoek uit. Hoe zit dat toch met die emotie in combinatie met sport?  

Mijn visie?

Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik weinig begrip kan opbrengen voor mensen die hun hele humeur kunnen laten afhangen van sport. Sowieso heb ik er weinig mee: mij doe je een groter plezier met een hangmat, goed boek en wat chocola dan obstacle runs en vrijwillig kilometers gaan hardlopen. Ieder z’n ding, zullen we maar zeggen. Maar dat je dan ook nog eens in volledige mineur voor je uitstaart omdat je favoriete motorrijder zojuist onderuit ging, je verjaardagen verzet omdat ‘jouw club’ moet spelen of schreeuwt tegen de televisie dat ze #@%*!! eens moeten leren beachvolleyballen? Nee. Dat soort uitspattingen bewaar ik persoonlijk liever voor Tim van Temptation Island haha. 

Kortom, sport en emoties: ik snap de connectie wel voor het moment, maar niet dat het zo diep kan zitten als je soms weleens ziet. Daarom besloot ik het de mannen eens te vragen. Want hoewel je ook vrouwen nog weleens met tranen in hun ogen ziet bij de winst van hun favoriete voetbalclub, zijn het toch vaak de mannen die met droge ogen naar de geboorte van hun eigen nageslacht keken en keihard janken wanneer ze de cup winnen. Waarom?

Waarom roept sport zoveel emotie op?

Heb je weleens gehuild om sport? En waarom?

Frans: Om sportprestaties heb ik nog nooit gehuild, hoewel sport één van de belangrijkste bijzaken van het leven is. Wel heb ik soms een euforisch gevoel gehad in de periode dat Feyenoord nog regelmatig kampioen werd en, in 1970, zelfs de voorloper van de huidige Champions League won. Ook een aantal kampioenschappen van de elftallen waarin ik voetbalde, wekten dit gevoel op (waarschijnlijk versterkt door de champagne en het bier dat daarna rijkelijk vloeide). Verder heb ik meer dan eens ervaren dat een stevige joggingsessie kan leiden tot een zogenoemde ‘runner’s high’.

Ro: Ja natuurlijk. Toen Michael Schumacher zijn eerste titel won bij Ferrari maakte me dat emotioneel. Ik vond het zo mooi. Hij won er daarna nog vijf, maar het deed me wat dat hij na jarenlang hard werken zijn doel bereikte. Ik vind het daarnaast echt heel mooi als underdogs winnen (die eigenlijk niet horen te winnen). Dat laat op de één of andere manier zien dat er gerechtigheid bestaat en dat als je echt talent hebt en daarin gelooft, je er wel komt op je eigen manier.

Patrick: Ja, toen ik een bokswedstrijd verloren had en toen Max Verstappen zijn eerste wedstrijd won. In het geval van boksen was het vooral teleurstelling, verdriet en boosheid: ik was er toch een tijd mee bezig geweest om me voor te bereiden en je doet mee om te winnen. Als dat niet lukt, dan baal je daarvan. En bij Max Verstappen was het een bijzonder moment. Hij was de eerste Nederlander die een Grand Prix won. Ik denk dat meer mannen op dat moment hun emoties niet meer in de hand hadden.

René: Ja, best vaak. Natuurlijk bij Feyenoord, wanneer ze een prijs wonnen, maar ook als ik zie wat die club bij mensen losmaakt.

Vind je huilen op het sportveld of voor de tv anders dan wanneer mannen huilen om andere dingen?

René: Nee, ik vind dat een man te allen tijde moet kunnen huilen; zonder dat anderen daar aanstoot aan nemen.

Frans: ‘Sporten zie ik als een bezigheid die een positief effect kan hebben op je spieren (als je jezelf niet overschat) en het functioneren van je hersenen (als je niet te lang in de kantine blijft zitten). Voor de toeschouwers is sporten vooral een vorm van vermaak of ergernis (als je – bijvoorbeeld – supporter bent van de verkeerde club of de wielrenner die – achteraf – op niet-natuurlijke wijze de pedalen soepel blijkt te hebben rondgemaald toen hij in zijn koninginnenrit de ene berg na de andere bedwong).

Het plengen van tranen om een uitzonderlijke sportprestatie of – in het omgekeerde geval – een wanprestatie vind ik onbegrijpelijk; niet alleen als dit plaatsvindt door de sporter, maar ook door degene die op de bank naar de televisie zit te kijken. Huilen uit machteloosheid als je vlak voor de finish door een toeschouwer omver wordt gekegeld, terwijl je eindelijk eens een keer in winnende positie loopt of fietst, kan ik mij – tot op zekere hoogte – voorstellen; met name vanwege het feit dat door de actie van een idioot jaren van training en onthouding in een klap naar de Filistijnen zijn. Maar het is en blijft onvergelijkbaar met gebeurtenissen die, wat mij betreft, echt ertoe doen, zoals geboorte en overlijden.

Ro: Ja het is anders. Vaak het verschil tussen tranen van geluk (sportprestaties) of tranen van verdriet (uit echte emotie omdat je een tegenslag in je eigen leven te verwerken hebt). Tenzij je natuurlijk de finale van de Champions League verliest. Al zou ik daar zelf niet echt om kunnen huilen.

Patrick: Ja. Je huilt dan toch om je passie of je hobby; dat is anders dan om dierbaren of materialen. Bij een passie of een sport begrijp ik het toch minder, het is balen wanneer je lievelingsclub verliest. Maar je verliest op dat moment zelf niet, het heeft geen directe invloed op jou. Bij het verlies van een dierbare of bij schade aan materialen verlies je zelf wel echt iets. Het raakt jou dan op dat moment wel echt en heeft wel invloed op jou. Ik snap best dat je verdrietig bent als je club verliest maar snap dan minder dat je daar om zou moeten huilen

Kan je uitleggen waarom er zoveel emotie kan komen kijken bij sporten?

Ro: Vanuit mijn perspectief: je weet soms wat erbij komt kijken om bepaalde prestaties neer te zetten. En dan ook nog op een niveau dat jij nooit hebt mogen halen. Dus daarom leef je extra mee. Of je nu zelf ervaring hebt met de specifieke sport of niet; je weet wat afzien is en waardeert/bewondert dat bij anderen. Dat kan zorgen voor emotie.

Patrick: Ik denk dat het vooral te maken heeft met passie, dat speelt in op je gevoel. Je leeft mee, bouwt een band op met een sporter of team omdat je fan bent, of omdat je het mooi/gaaf vindt. Als ze dan winnen of verliezen kan dat je echt raken, omdat je zo meeleefde.

René: Bij mij zit het hem vaak in de underdogpositie van een deelnemend team. Of dat nu om voetbal gaat of motorsport, als daarin iemand met minder middelen toch de wedstrijd wint, vind ik dat prachtig.

Frans: Vooral in teamverband is sport als het echte leven. Binnen teams is vaak een vorm van hiërarchie: in het veld komen teamgenoten voor elkaar op, sommige spelers gebruiken de wedstrijd om frustraties over hun werk of thuissituatie van zich af te spelen, scheids- en grensrechters (uiteraard die aan de tegenpartij zijn gelieerd) nemen voor je gevoel onrechtvaardige beslissingen etc. Ook bij de toeschouwers kunnen de emoties, om een aantal van die redenen, hoog oplopen.

Welke sport roept de meeste emotie bij je op?

Patrick: Voor mij zijn dat echt Formule 1 en nationaal voetbal. Als Nederland wint bij het EK of WK dan ga ik daar helemaal in mee, het gaat toch om je land. Ook als Max Verstappen het goed of slecht doet, maakt me dat verdrietig of blij. Het maakt me dan niet uit dat ik niemand persoonlijk ken. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat de danslessen van Evi me een stuk minder emotioneel laten meeleven dan bovengenoemde sporten: ik vind het heel leuk dat ze danst en ben echt trots op haar, maar dat is het dan ook wel.

René: Voetbal en dan toch Feyenoord, omdat ik vind dat dat (als Rotterdammer) toch een stukje van mij is. Alsof het in mijn DNA thuishoort.

Frans

Voetbal roept de meeste emotie bij mij op. Met name omdat ik die sport in teamverband beoefen (als ‘kijksport’ vind ik het overigens ook de leukste sport); de andere sporten, die ik beoefen, te weten hardlopen en fitness beoefen ik toch vooral alleen.

Als je kinderen een teamsport beoefenen roept dit voor een deel dezelfde emoties op als dat je de sport zelf beoefent; echter: bij kinderen moet je wel het goede voorbeeld geven (geen ruzie zoeken met andere ouders en/of de scheidsrechter; positieve aansporingen aan het adres van de kinderen; niet verwachten dat je kind als sporter die kwaliteiten heeft waaraan het jezelf altijd heeft ontbroken). Als je kinderen een individuele sport beoefenen, gaat het er meestal wat rustiger aan toe.

Ro: Formule 1; meer dan voetbal. Vroeger keek ik dat laatste heel veel, maar dat is de laatste jaren eigenlijk nog sporadisch. Voor Formule 1 ga ik echt bewust zitten en hou ik, als het even kan, tijd vrij.

Conclusie?

Na deze uitleg snap ik de mannen wel iets beter. Ik heb sport ook nooit echt gezien als een manier om mijn emoties te bekoelen: dan ga ik liever schoonmaken. Ben helaas niet vaak boos. Al snap ik nog steeds niet helemaal dat je complete humeur van een sportprestatie zou kunnen afhangen, het voorbeeld van Max Verstappen dat Patrick aanhaalde deed mij ook wat. Niet zozeer omdat ik iets met Formule 1 heb of het ook maar enigszins volg, maar puur uit ontroering dat zo’n jonge jongen die enorme prestatie neerzette. Denk dat ik dat ook zou hebben ervaren als hij uit een ander land kwam trouwens, maar dan was het natuurlijk toch minder een ‘groepsbelevenis’ zoals dit wel was. Het hele land leefde mee.

Misschien is dat ook wel de clou van het hele verhaal: doordat je bepaalde sporten heel actief met elkaar beleeft, ervaar je het intenser. Dat is juist de reden dat ik die situaties vermijd, omdat ik vaak vind dat er een agressief sfeertje hangt wanneer het misgaat. Dat neem ik dan weer over en daar heb ik geen zin in. Laat mij maar lekker kijken naar snooker, kunstschaatsen of schoonspringen 😉

Laat jij je weleens meeslepen door een sportieve (wan)prestatie?

Wie zijn de mannen?

Frans (62) heeft samen met zijn vrouw twee (fantastische) dochters grootgebracht. In de tijd die daardoor vrijkwam zit hij echter allesbehalve stil: hij gaat minstens drie keer per week naar de sportschool, staat ook bijna wekelijks op het voetbalveld of past op één van zijn vier kleinkinderen. Verder leest hij graag wetenschappelijke literatuur, luister jazz of bezoekt musea en concerten.

Patrick (36) is getrouwd met Kimberly en vader van een dochter en zoon (*). Zijn vaste verslavingen zijn Formule 1 en Battlefield. Met twee kletsgrage meiden om zich heen geniet Patrick extra wanneer het eens stil is.

René (56) en zijn vrouw wonen in het rustige, ‘s zomers vaak zonnige Zeeland en genieten al fietsend vaak van de prachtige natuur. Naast zijn fulltime baan in de techniek maakt hij graag mooie foto’s en heeft een voorliefde voor de Italiaanse keuken – waaruit hij ook zeer smakelijk kan koken. Verder kijkt hij graag naar wedstrijden van Feyenoord.

Ro (33) schrijft vaker voor Lotus Writings en woont samen met Merel. Als vader van drie dochters en (momenteel nog) vriend van heeft hij het nogal eens te stellen met rond gierende hormonen, de (peuter)puberteit en onophoudelijk geklets van alle kanten. Om te ontladen staat hij daarom in zijn vrije tijd regelmatig op het voetbalveld met zijn schoonvader en zwager in het veteranenelftal én doet hij mee aan het bedrijfsvoetbal.

Wil jij (of je man) eenmalig of vaker aanschuiven bij het panel? Stuur dan een mailtje naar merel@lotuswritings.nl waarin je iets meer vertelt over wie je bent; dan laat ik je weten wanneer je de eerste lijst kan verwachten. Je hoeft geen vader te zijn of een relatie te hebben, enige criterium is dat je man bent 😉 

 

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

2 Replies to “Mannenpanel 06 | Waarom roept sport zoveel emotie op?

  1. Het is mij ook een raadsel inderdaad. Zeker voetballen, vind ik ook nog eens hemelschreiend saai om naar te kijken. Maar het is eigenlijk best bijzonder, dat sporten zoveel emoties kan oproepen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge