wie betaalt de eerste date

Mannenpanel 05 | Huilende mannen: vinden jullie dat een goede ontwikkeling?

HUILENDE MANNEN – Onze cultuur verandert op emotioneel gebied. Dat betekent ook dat mannen steeds vaker mógen huilen en zelfs stoere bonken vochtige ogen krijgen uit trots of verdriet. Eindelijk, zou ik willen zeggen. Maar dat ik het een goede ontwikkeling vind, betekent natuurlijk niet dat ‘de mannen’ het daar zelf ook mee eens zijn. Ik vroeg het mannenpanel deze maand alles wat ik wilde weten over huilen! 

Snikkende kerels

Je ziet ze steeds vaker: tranen over de mannenwang. Ik vind het een mooie ontwikkeling dat stoere kerels veranderen in een zachtaardige versie van zichzelf. Al die opgekropte emoties zijn volgens mij namelijk nergens goed voor en bovendien is het toch prettig om te merken dat ze wel gevoelens hebben 😉 Tegelijkertijd ben ik ook weer niet zo liberaal en open-minded dat ik het prettig zou vinden als Ro regelmatig snotterend naast me op de bank zit omdat hij zo diep geraakt werd door het vinkje van Quaker. Te veel huilen is naar mijn mening gewoon niet echt aantrekkelijk. Maar hoe zit het met de mannen zelf? Hoe gaan zij ermee om en wat denken zij als een andere man grienend in hun armen valt?

Het mannenpanel over huilende mannen

Wat denk jij? Is de stelling ‘mannen huilen niet’ achterhaald of zit het inmiddels in jullie karakter ingebakken dat je niet zomaar volschiet?

Frans: ‘De stelling ‘mannen huilen niet’ is zeker niet achterhaald – afhankelijk van de sociale context waarin je leeft en bent opgegroeid. Je leeft immers in verschillende omgevingen, zoals privé, werk, sport, enzovoorts. In die situaties vervul je verschillende rollen. Of je daarbij bepaalde emoties kan of wil tonen, heeft ook te maken met het vertrouwen dat je al dan niet stelt in de personen, die je – in de gegeven situatie – omringen.

Daarnaast, zo voelt het voor mij althans, word je in bepaalde situaties geacht kracht uit te stralen om anderen te beschermen of over een ‘dood punt’ te helpen (een huilende hulpverstrekker zit men over het algemeen niet op te wachten; er zijn ook andere manieren om te laten zien dat je emotioneel wordt geraakt).

In de sociale context waarin ik zelf ben opgegroeid, een achterbuurt in de stad, heerste een machocultuur. Voor mannen was het not done om te huilen; diegenen die niet aan de ‘mores’ van de buurt voldeden waren – in meerdere opzichten – het haasje. Dit heeft mijn karakter mede gevormd; ik schiet, over het algemeen, niet zo snel vol.

Ro: ‘Ik ben geen huiler, maar wel een emotioneel persoon. Dus ik vind zelf dat mannen gewoon moeten kunnen huilen als ze dat nodig vinden.’

Patrick: ‘Beide, het kan ook in je persoonlijkheid ingebakken zijn maar dat mannen niet huilen is wel achterhaald. Nou wil dat niet zeggen dat mannen ineens om ieder dingetje moeten gaan huilen natuurlijk.’

René: ‘Huilen is een emotie, net als lachen dat ook is. Met het ouder worden merk ik dat ik huilen best prettig vind. Zeker als het huilen om iets moois is; zoals ik vol kan schieten om ‘mijn’ stad Rotterdam of ‘mijn’ voetbalclub Feijenoord. Een mooi verhaal, al dan niet vertolkt middels een film, kan mij ook zo raken.

Nog mooier wordt het wanneer een opkomende huilbui wordt ‘overruled’ door een onbedaarlijke lachbui. Kenners van de film ‘De Marathon’ herkennen dit misschien. Daarin zijn ook meerdere momenten van ontroering die abrupt worden ingedamd door iets hilarisch. Huilen om ellende doe ik ook. Een moment meestal waarop je mag relativeren dat jouw leven vaak een stuk beter is verlopen dan dat van het lijdend voorwerp. Dacht je dat jij  problemen in je leven hebt gekend…? Het kan altijd erger.’

Durf jij te huilen in het openbaar?

Patrick: ‘Mja, als ik verdrietig genoeg ben wel. Denk ik; het gebeurt sowieso niet zo vaak. Maar bij voorkeur niet, omdat ik dat toch liever voor mezelf hou. Mijn verdriet hoef ik niet zo te delen met iedereen.’

René: ‘Tja, als het om mijn favoriete voetbalclub gaat… Maar anders liever niet. Hoewel ik me ook een moment kan herinneren van lang geleden, zittend in een strandtent en met het nummer ‘The show must go on’ van Queen op de achtergrond. Ineens viel me in: ‘Goh, Freddy Mercury, ook dood.’ Ondanks dat het nummer natuurlijk al heel vaak ten gehore was gebracht na zijn overlijden, raakte het me daar in die strandtent onverwachts heel erg. Zomaar, in het openbaar dus, schoten de tranen in mijn ogen. Ik heb maar net gedaan alsof ik plots last had van hooikoorts haha.

Ik zou wel makkelijker durven huilen in het openbaar als daar iets ernstigs plaatsvindt wat iedereen kan zien gebeuren, zodat het voor de ander duidelijk waarom er gehuild wordt. Ik denk dat je dan toch vrijer kan huilen.

Frans: ‘Huilen in het openbaar zal ik niet zo snel doen, maar ik durf het wel. Ik vind het namelijk zinloos om je (te) afhankelijk op te stellen van het oordeel van anderen.’

Ro: ‘Ja, als ik moet huilen dan huil ik. Al geloof ik wel dat je op één hand kan tellen hoe vaak ik gehuild heb in mijn volwassen leven.’

Ben je weleens zodanig geraakt door een film of televisieserie dat je volschiet?

Ro: ‘Ja, bij This is us ging de verhaallijn zo diep dat het me echt heel erg raakte. Elke aflevering opnieuw. En dat gevoel versterkte doordat Merel ook zo emotioneel werd.’

Frans: ‘Het geraakt worden door het verdriet van anderen zit vaak in zaken als de lichaamstaal van mensen bij een ernstige gebeurtenis (alhoewel niet altijd valt te beredeneren waarom je in het ene geval wel en het andere geval niet wordt geraakt). Bij een film of televisieserie heb ik dat bijna nooit. Al ben ik op dit vlak niet representatief: ik kijk beide nauwelijks.’

René: ‘Ja, meer dan eens. Hoewel het wel lang duurde voor ik dat durfde te erkennen. Maar tegenwoordig geef ik daar niet meer om. Sterker, ik ben er trots op dat ik naast hard lachen, ook hard huilen kan. Uiteindelijk liggen die twee emoties zo dicht naast elkaar…’ 

Patrick: ‘Ja natuurlijk, al weet ik niet meer uit mijn hoofd wanneer.’

Mannen huilen tegenwoordig makkelijker en zijn opener. Vind je dat een goede ontwikkeling?

René: ‘Ja, het toont dat je je kwetsbaar durft op te stellen. Het geeft ook ruimte aan de toehoorder of toeschouwer om een vorm van troost te bieden die de ander goed doet.’

Patrick: ‘Ja op zich wel. Dat betekent toch dat meer mannen zich op hun gemak voelen om zich te uiten.’

Ro: ‘Ja, dat hoort toch bij de tijd? We leven niet meer in de jaren ’50 van de vorige eeuw toen moeder de vrouw thuisbleef en alleen mannen aan het werk gingen. Ook bij opvoeden zijn mannen veel betrokkener dan toen. Ik vind dat alles bij elkaar een mooie ontwikkeling.’

Frans: ‘Het is goed dat mannen dit soort emoties durven tonen. Ze moeten zich overigens wel ervan bewust zijn dat de maatschappelijke acceptatie nog steeds gering is, tenzij het gaat om het verlies van een dierbare en het huilen vervolgens geen weken lang aanhoudt.

Als je – als man – te pas en te onpas huilt,  zal het je op het werk niet helpen bij het realiseren van de gedroomde promotie, in privé niet bij het vinden van een geschikte partner en bij de sportvereniging niet als je serieus wil worden genomen door je teamgenoten.

Hoe reageer je zelf op andere mannen die huilen?

René: Omdat ik me ervan bewust ben dat andere mannen vaak machogedrag gaan vertonen met smalende opmerkingen, neem ik de huilende persoon dan liever even apart. Uit het zicht van anderen, zodat er ruimte is voor een ongegeneerde huilbui. Ik weet dat dat ontzettend kan opluchten.’

Frans: ‘Dat is afhankelijk van de situatie. In mijn werk doet het mij niets als een klant (overigens zeer incidenteel) in huilen uitbarst. Over het algemeen zijn dit krokodillentranen en betreft het hier slechts gespeeld berouw en – vooral – zelfmedelijden. Ik heb daar niets mee. Als het gaat om echt verdriet, stel ik de ander in de gelegenheid zijn hart te luchten en ga het gesprek met hem aan, met als doel de ander daarmee weer op weg te helpen.’

Patrick: ‘Dat hangt er vanaf waarom ze zitten te huilen. De context is denk ik hier wel belangrijk in. Als ik een man zie huilen omdat z’n broek scheurt – om maar iets te noemen – dan vind ik dat weer heel anders dan dat ik iemand zie huilen bij een begrafenis.’

Ro: ‘Ik probeer te doen wat ik kan. Praten over wat ze dwarszit, iemand op zijn gemak stellen en proberen om niet te lachen. Want, even eerlijk, soms ziet het er onbedoeld hilarisch uit en je wil niet dat iemand volledig dichtklapt op zo’n emotioneel, persoonlijk moment.’

Hoe denk jij over huilende mannen?

Wie zijn de mannen?

Frans (62) heeft samen met zijn vrouw twee (fantastische) dochters grootgebracht. In de tijd die daardoor vrijkwam zit hij echter allesbehalve stil: hij gaat minstens drie keer per week naar de sportschool, staat ook bijna wekelijks op het voetbalveld of past op één van zijn vier kleinkinderen. Verder leest hij graag wetenschappelijke literatuur, luister jazz of bezoekt musea en concerten.

Lionel (34) woont samen met Sophie. Samen voeden ze een prachtige zoon (1) op, gaan graag naar voetbalwedstrijden en in zijn vrije tijd kijkt Lionel het liefst Formule 1, al dan niet samen met Ro. Daarnaast is hij een fantastische BBQ’er, waar ondergetekende dan weer heel blij mee is. Verder is hij dol op reizen (met het gezin) en een echte levensgenieter bij wie iedereen zich welkom voelt.

Patrick (36) is getrouwd met Kimberly en vader van een dochter en zoon (*). Zijn vaste verslavingen zijn Formule 1 en Battlefield. Met twee kletsgrage meiden om zich heen geniet Patrick extra wanneer het eens stil is.

René (56) en zijn vrouw wonen in het rustige, ‘s zomers vaak zonnige Zeeland en genieten al fietsend vaak van de prachtige natuur. Naast zijn fulltime baan in de techniek maakt hij graag mooie foto’s en heeft een voorliefde voor de Italiaanse keuken – waaruit hij ook zeer smakelijk kan koken. Verder kijkt hij graag naar wedstrijden van Feyenoord.

Ro (33) schrijft vaker voor Lotus Writings en woont samen met Merel. Als vader van drie dochters en (momenteel nog) vriend van heeft hij het nogal eens te stellen met rond gierende hormonen, de (peuter)puberteit en onophoudelijk geklets van alle kanten. Om te ontladen staat hij daarom in zijn vrije tijd regelmatig op het voetbalveld met zijn schoonvader en zwager in het veteranenelftal én doet hij mee aan het bedrijfsvoetbal.

Wil jij (of je man) eenmalig of vaker aanschuiven bij het panel? Stuur dan een mailtje naar merel@lotuswritings.nl waarin je iets meer vertelt over wie je bent; dan laat ik je weten wanneer je de eerste lijst kan verwachten. Je hoeft geen vader te zijn of een relatie te hebben, enige criterium is dat je man bent 😉 

 

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

2 Replies to “Mannenpanel 05 | Huilende mannen: vinden jullie dat een goede ontwikkeling?

  1. Een man die om alles huilt is absoluut niet aantrekkelijk al zeg ik zelf. Vooral als een man hartverscheurend huilt om ‘niets’. Maar dat wil trouwens niet zeggen dat ik het tegelijkertijd niet fijn vind als een man durft te huilen. Dat betekent dat hij zijn emotie niet opkropt en het niet op een andere manier uit, zoals agressie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge