Waarom ik een gloeiende hekel aan de speeltuin heb

Het is als moeder niet per se gebruikelijk om uit te spreken dat je bepaalde facetten van het ouderschap verschrikkelijk vindt. De oordelen vliegen je al snel om de oren en je houdt volgende keer je mond wel. Maar is dat nodig? Ik vertel in deze blog over mijn hekel aan de speeltuin en waarom ik vind dat moeders dit soort dingen veel vaker zouden mogen uitspreken.

Dromen over het moederschap

Wanneer je handen zachtjes over je bolle buik strelen en je mijmerend in de verte staart, denkend aan wat komen gaat, fantaserend over hoe je baby zal zijn, dan denk je vooral aan wat je wel wil gaan doen. Heerlijk struinen door het bos bijvoorbeeld en kastanjes verzamelen. Of kilometers fietsen door het zonnige platteland, samen knutselen of genieten van pasgeboren dieren. Natuurlijk zijn er al vast momenten waar je minder naar uitkijkt, zoals kinderfeestjes, maar dat is op dat moment bijzaak. Zover is het immers nog lang niet. 

Nou goed, tot zover mijn romantische gedachten aan het moederschap. Ik had namelijk één ding – naast dat feestje dus – waar ik niet zozeer naar uitkeek. En dat was buitenspelen. Als kind al trouwens. Vanaf het moment dat ik kon kiezen, zat ik het allerliefst binnen met een boekje in een hoekje. Was ik eenmaal buiten, dan genoot ik wel hoor, maar van nature hoeft het voor mij allemaal niet. 

Toen de kinderen geboren werden, hoopte ik dat je daar vanzelf ingroeit. Dat je de speeltuin op den duur wel leuk gaat vinden en geen uitvlucht zoekt. Maar helaas (voor hen en voor mij): dat moment kwam dus niet. Eigenlijk voelde ik me daar jarenlang hartstikke schuldig over, inmiddels heb ik me erbij neergelegd. We hebben allemaal onze eigen kwaliteiten, dit is niet die van mij. Ik heb namelijk een bloedhekel aan de speeltuin. Waarom? 

7 reden waarom ik de speeltuin liever mijd

Vieze troep

In tegenstelling tot onze eigen achtertuin – waar het speelgoed ook gewoon lange tijd buiten staat – vind ik de speeltuin meestal viezig. Spinrag op de klimrekken, soms een verloren klodder hondenpoep op de treden van de glijbaan en die halve zandbak die je weer mee terug naar huis neemt. En heus, ik ben allesbehalve huisvrouw van de eeuw, maar hier krijg ik dus echt de kriebels van. 

Verloren stickies tussen de houtsnippers

Sluit mooi aan op voorgaande: pubers hebben hier in het dorp niet direct veel te doen. Gevolg daarvan is dat ze rondhangen in speeltuintjes. Op zich geen probleem; ze veroorzaken weinig overlast. Maar ze blowen soms wel. En die stickies belanden dan weer tussen de houtsnippers waar mijn lieve dochters ze tussenuit peuteren.  

Je moet meedoen

Oké, deze moet ik wel even nuanceren: ik vind schommelen fantastisch. Maar de wip op en neer duwen, bezorgt me als rugpijn. De glijbaan is vaak net te krap. En apparaten die razendsnel ronddraaien bezorgen me doodsangsten (of maken me hondsberoerd, als ik moet meedoen).

Het is vrij eenzaam

Zeker wanneer je met meerdere kinderen gaat. Ze houden zichzelf wel bezig, waarop jij niet veel te doen hebt. Doodzonde natuurlijk dat de meeste mensen het spelen een beetje verleren wanneer ze ouder worden. Zolang er geen andere moeder zit (die zin heeft in aanspraak), gebeurt er weinig spannends. Dan wacht je letterlijk op zo’n ijzeren bankje af tot ze weer naar huis willen.

Te koud of te warm

Het klimaat in Nederland is vaak net niet lekker. Of het is te koud (en dan zit je te vernikkelen) en anders wel te warm. Of het regent, waait, sneeuwt… Ik kan nog wel honderd redenen opnoemen waarom ik liever behaaglijk binnen zit. 

Je zit maar te zitten

Yup, ik weet het. Je kan ook lekker meedoen en gaan rondrennen, jezelf van de te krappe glijbaan persen of zwieren en lachen op de schommel – ik hoor het andere moeders al roepen, die wel lyrisch worden van de speeltuin. Maar ik ben er niet voor gemaakt. Na een tijdje heb ik het wel gezien, terwijl mijn dochters het liefst uren in die speeltuin rondhangen. Snap hen heus wel. Alleen verandert dat dus niets aan mijn gevoel. 

Ik kan leukere dingen bedenken

Volgens mij ligt het vooral aan deze laatste. Ik kan gewoon zoveel leukere dingen bedenken dan de speeltuin ingaan. En aangezien Ro regelmatig met ze op pad gaat, is het volgens mij ook niet langer nodig dat ik mezelf elke keer aan mijn haren richting de wip sleep. Hij gaat met ze naar de speeltuin, ik naar het theater, pretparken of binnen knutselen.

Conclusie van dit verhaal

Je hoeft niet alles leuk te vinden, dat is wat ik je maar wil meegeven. De één hangt het liefst ondersteboven aan het klimrek met haar dochters en een ander vindt het leuker om de seizoentafel mooi in te richten of te bakken (in plaats van uren te bouwen met duplo). Focus je op waar jij gelukkig van wordt, omarm dat stukje van je moederschap en laat de rest lekker aan een ander over. Zonder dat je jezelf daarop veroordeelt of wil verontschuldigen naar andere moeders toe!

En het is een proces, dat weet ik ook. Maar hoe minder we elkaar erop beoordelen, hoe makkelijker het wordt om zelf ook los te laten dat je niet op 100% van alle vlakken de perfecte moeder bent. Uiteindelijk ben je ook maar mens!

Update mei 2019

Na het schrijven van deze blog belandde ik ‘per ongeluk’ toch een paar keer met een andere moeder in de speeltuin. Onze kinderen deden verstoppertje, vonden allerlei bijzondere insecten tussen de struiken en vermaakten zich, terwijl wij lekker zaten te kletsen. Ineens bleek die speeltuin toch best oké en ga ik er inmiddels soms ook vrijwillig naartoe. Die gloeiende hekel is er dus niet meer. Al sla ik de plaatselijke ballenbak nog steeds liever over

Durf jij jezelf te omarmen in je moederschap – ook je mindere kanten?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

Afbeelding, Igor Zvencom – Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

5 thoughts on “Waarom ik een gloeiende hekel aan de speeltuin heb

  1. Ik heb dat met een zwembad…..als kind hield ik al niet van zwemmen. Nee je zult mij echt geen dag in een subtropisch zwembad vinden…echt vreselijk! Arme kids van mij, die moeten het doen met een half uurtje zwemmen in het zwembad van de sportschool. Of een uurtje zwemmen op de camping.

    1. Haha ik snap je wel, ik hou er eerlijk gezegd ook niet van. Het koude water, de drukte soms.. Laten we het erop houden dat ik heel blij ben dat Ro regelmatig met ze gaat 😉

  2. Helemaal eens met het idee dat je niet alles leuk hoeft te vinden! Wil nog wel meegeven dat de truc van de speeltuin leuk vinden volgens mij is: op een bankje gaan zitten en aandachtig naar je kinderen kijken. Nergens anders aan denken, zeker niet meedoen, dan wordt je vanzelf helemaal ontspannen. Wel warm ingepakt, natuurlijk. Of je blijft lekker binnen 😉

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten