Klagen over je kinderen: moet toch kunnen?

klagen over je kinderen

Klagen over je kinderen is eigenlijk not done. Maar tegelijkertijd lucht niets zo op als een potje zeuren over de fase waar je nu weer in zit. Al is het wel handig uit te zoeken tegen wie je het zegt…

Zeuren over de nieuwste fase van je kind

Stoom afblazen

We hebben een gezellige avond met vrienden en zitten lekker te kletsen. Althans, het was gezellig, tot we aan onze klaagzang begonnen over Rose. ‘Niet normaal, ze kan soms zo’n kleine drama queen zijn,’ mopperen we. ‘Zodra ze haar zin niet krijgt, zet ze een keel op. En het ergste is de supermarkt. Ik dacht serieus vroeger dat zulke kinderen het product van slechte opvoeding waren. Maar weet je? Ze worden gewoon zo geboren. Hop, zonder gebruiksaanwijzing. Je moet zelf de code maar zien te kraken en het liefst een beetje snel, voor je bij The Nanny zit.’

Klagen over je kinderen moet kunnen

Het kan enorm opluchten om te klagen over je kinderen. Je moet toch ergens je stoom afblazen. Liever tegen een ander dan dat je de honderdste preek afsteekt tegen je kind – die allang niet meer luistert naar wat je te vertellen hebt. Er zitten echter wel grenzen aan. Sommige dingen kan je beter laten als je wil klagen over de kinderen.

7 dingen die je niet moet doen als je klaagt over de kinderen

Het verkeerde publiek kiezen

Mensen zonder kinderen bijvoorbeeld. Niet alleen omdat je met dat geklaag enige sluimerende kinderwens zo vakkundig de kop indrukt, maar ook omdat je niet weet of ze misschien zelf in een medisch traject zitten omdat ze zo graag een kindje willen krijgen. Het kan dan keihard en pijnlijk zijn om een ander te horen klagen over de dochter die jij zo graag in je armen zou hebben.

Zeuren waar de kinderen zelf bij zitten

Lijkt me dat dit punt niet echt verduidelijking nodig heeft. Geen enkel kind wil toch horen dat zijn ouders extreem balen van een bepaalde situatie of fase? Het voelt als het opvangen van een roddel die over jou gaat.

Te grove grappen maken (tegen de verkeerde mensen)

Je mag als ouder best grof zijn, denk ik. Zonder humor zou de wereld een saaie boel zijn. Maar je moet wel weten tegen wie je de grappen maakt. Mensen die, net als jij, het leven met een korreltje zout nemen en weten dat in de opmerking die je plaatst een immense berg aan liefde zit. Die weten dat je er geen bal van meent.

Niet iedereen heeft echter dezelfde humor. Waar jij het misschien prima vindt kunnen om te lachen dat je blij bent dat de kinderen nog leven, is een ander na zo’n zin compleet in shock. Dus leuk als je humor gebruikt tijdens het klagen, maar weet tegen wie en op welke manier!

Over niks anders meer kunnen praten

Een beetje stoom afblazen is oké. Voortdurend praten over hoe zwaar het is? Nee, als het je zo verschrikkelijk hoog zit, kan je misschien beter gewoon hulp zoeken. Hoewel ik me daar geloof ik ook weleens schuldig aan heb gemaakt. Zeker in de beginfase met twee kinderen onder de één.

Natuurlijk, sommige fases (zoals de dreumespuberteit of peuterpuberteit) zijn pittig. En soms zal je geen idee meer hebben wat je met die kleuterdriftbuien aan moet. Maar hou ook voor ogen dat je niet bij op de canapé van je therapeut ligt.

Online zetten waar je extreem van baalt

Waar jij misschien na die ene tweet alweer vergeet dat je hem überhaupt hebt geplaatst, blijft de tekst gewoon online zweven. Hij is vogelvrij, wat in de praktijk betekent dat iemand anders ermee aan de haal kan gaan. Of dat je kind het ooit zelf onder ogen krijgt. Gewoon niet doen, tenzij het extreem grappig is.

Niet tegen kritiek kunnen

Wanneer je klaagt over je kinderen moet je ook openstaan voor enige kritiek. Niet iedereen zal het met je eens zijn. Soms omdat de ander compleet gelijk heeft en jij gewoon ongesteld bent. Een andere keer omdat de ander zich niet kan voorstellen ooit boos te worden op haar eigen kinderen, dus totaal geen begrip heeft voor jouw situatie.

Je klaagzang niet nuanceren

Een stevig potje klagen over je kinderen moet kunnen. Maar wel zolang je duidelijk laat blijken dat je intussen immens veel van die kleine draakjes houdt. Dat je ook je gesprekspartner dubbel laat liggen om bijdehante uitspraken of bepaald gedrag waar je stiekem keihard om moet lachen.

Hoe reageer je op het klagen van andere ouders?

Toon begrip

Het is soms lastig goed te reageren. Zeggen dat iemands kinderen rete-irritant klinken is not done, maar doen alsof het meevalt kan een nieuwe beerput opentrekken. In de situatie waarin we een beetje doordraafden over Rose, was er even een pijnlijke stilte. ‘Lijkt me een moeilijke leeftijd,’ reageerde toen één van hen. ‘Inderdaad,’ knikt de rest opgelucht. Wij voelden ons gehoord en dat was eigenlijk genoeg.

Probeer te nuanceren

Het zal je niet altijd in dank worden afgenomen. Maar ouders erop wijzen dat ze op dat moment gewoon kampen met slaapgebrek (omdat hun kind elke nacht wakker wordt) kan soms wel wat nuance in de situatie brengen. Het is niet zo gek dat je dan prikkelbaarder reageert. En als dat het niet is, dan is het wel volle maan of komt het door de zoveelste fase. Je kan over het algemeen altijd wel iets verzinnen.

Geef het eerlijk aan als het te veel wordt

Soms geeft het een enorme negatieve draai aan de gesprekken die je met een ander voert. Klagen mag, maar moet niet te lang duren. Een oplossing is om de ander erop te wijzen dat je begrip hebt, maar ook graag:

  • wil horen hoe het met de ander zelf gaat
  • wil vertellen over een heftige situatie in je eigen leven
  • over iets leuks wil kletsen

Een subtielere manier is proberen het gesprek tussendoor een andere wending te geven. Vertel bijvoorbeeld over een leuke serie op Netflix die hiermee te maken had en voor je het weet praat iedereen over toffe nieuwe films en series die je écht moet zien!

Klaag jij weleens over de kinderen? Of vind je dat niet kunnen?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (5) en May (4).

25 thoughts on “Klagen over je kinderen: moet toch kunnen?

  1. Ach, doen we allemaal wel eens, toch? 😉 Het ene moment zijn ze om op te vreten en het andere moment wil je ze achter het behang plakken. Niks mis mee. Ouders zijn ook maar mensen met hun eigen karakter, net zoals de koters. En soms is dat rozengeur en maneschijn als die karaktertjes allemaal samenkomen en op andere momenten is het net een ‘hel’ 😀
    En wees es eerlijk: die bengels, die gaan ook ooit aan het ‘klagen’ over ons, hoor 😉
    In the end: we zien ze toch zo graag en ‘ze zijn zo lief, mijnheer’ 🙂

    1. Haha! Inderdaad de tijd dat ze andersom klagen komt er ook aan 😄 grappig, daar had ik nog niet aan gedacht.
      Maar ja, sommige dagen sta je verbaasd te kijken: is dit dezelfde peuter die gisteren nog moord en brand bleef schreeuwen? 😊

  2. Wij doen het raar of zelden maar dat is eerder door de standaard opmerking ‘Tsjah, jij wou er vier dus moet je nu niet zagen.’ alsof iemand met 4 kinderen er geen recht toe heeft af en toe te klagen en iemand met 2 kinderen wel.
    Sowieso letten we er wel op dat we niet teveel klagen als de kinderen het kunnen horen maar hé het is menselijk 😉

    1. Nouja! Ik denk juist met vier kinderen dat je best eens mag klagen 😊 zeker als je het met humor brengt of er eens doorheen zit. Want ook dat is menselijk!

  3. Haha heb er flink om gelachen! Iedere ouder klaagt toch wel eens over zijn/haar kinderen, dat kan gewoon niet anders. Maar inderdaad, kies je publiek haha. Ik klaag NOOIT tegen de plaatselijke roddeltantes of ‘kennisen’, ik vertel alleen mijn beste vriendinnen, moeder of zus als ik ergens echt mee zit of het me gewoon even mn neusgaten uit komt. Dan lachen ze of janken ze even met me mee, ben ik het weer kwijt en gaan we weer vrolijk verder want ach: hij is toch eigenlijk ook ECHT het liefste kereltje op de wereld <3 😉

    1. Haha idd als je niet uitkijkt sta je te boek als ‘moeder met naar kind’. Denk ook dat iedereen weleens ff stoom af moet blazen; geen enkel kind is geloof ik altijd braaf. En maar goed ook. En ja precies, aan het eind van de dag zijn ze toch de allerliefsten! 😊

  4. Ik klaag zeker wel eens over mijn zoontje. Of het echt klagen is? Hmmm misschien meer zeuren, haha? Het is maar hoe je het wil noemen. Soms zijn wij allemaal moe en dan is het fijn om het te delen. Ik klaag niet tegen jan en alleman, maar meer tegen mijn vriend en moeder. Het is denk ik ook wel menselijk. Er is wel een grens natuurlijk. In mijn geval was het een hele bewuste keuze en kinderen krijgen en opvoeden is niet zomaar iets dus dan moet je er ook maar mee weten te dealen. Zo niet, hulp zoeken vind ik 🙂 Xx

    1. Haha ja precies, soms moet het er ff uit. En na een dag als toen zat het nog erg hoog.

      Denk ook zolang het niet elke dag gebeurt en je meestal vertelt over de grappige streken die ze uithaalt, het allemaal niet zo erg is. Anders idd hulp zoeken.

    1. Kan soms best lekker zijn he?

      Nee nooit waar ze bij zijn inderdaad 🙂 Geldt ook voor haar streken: vind ze soms hilarisch, maar kijk wel uit dat met haar te delen haha.
      Op de blog deel ik ook wel veel. Maar (hopelijk) altijd op zo’n manier dat ze later weet dat we stapelgek op haar zijn, ondanks haar peuterpuberale nukken 🙂

  5. Ach ik klaag wel eens over ze met rollende ogen, maar altijd met een lach, dus niet zo diepgaand eigenlijk. En meestal deel ik mijn echte zorgen alleen met mijn man, maar dat valt wel mee. Ze hebben allemaal andere karaktertjes en hun gebreken, maar gelukkig ook leuke en mooie eigenschappen en zolang ik die blijf zien vind ik het meevallen. Zo is het ook met collega’s of mezelf (hoop ik) haha.

    1. Nee echte zorgen spreek ik ook niet snel uit naar anderen, maar frustraties toch blijkbaar sneller. Ook met andere ouders onderling, horen dat hun kinderen even dwars zijn kan opluchten. Alleen deze keer was het misschien iets te veel informatie haha. Uit de reacties blijkt ook wel dat de grens van wat wel en niet vertellen best dun is soms. En dat tegen je partner klagen het vaakst voorkomt, al praat niet iedereen daar openlijk over. Toch interessant om te zien!

        1. Dankjewel! 😘 vond het eigenlijk maar gênant dat ik zo hard had zitten klagen haha, maar wilde t toch bespreekbaar maken.

  6. Ik was nog aan het verbeteren…. Nu is het wel een heel kromme tekst. Sorry! 🙄
    Ik wild zeggen dat als jij je kind in alles toegeeft en het gaat zich dan als een diva gedragen en iedereen om zich heen zien als personeel dan is dat gewoon een resultaat van jouw toegeeflijkheid. Bijvoorbeeld.
    Maar ieder kind is wel eens (heel erg!) dwars, koppig, lui of ronduit onuitstaanbaar 😊 Mag je onderling best eens je vermoeidheid of irritatie over delen!
    Kennen jullie Me to We? Een verademing!

    1. Mooi gezegd. Ja ik ken Me to We, is inderdaad fijn. Zo eerlijk en openhartig. Denk dat bijna niemand altijd positief kan zijn, er blijven nu eenmaal pittige fases. En dan is het toch prettig het even van je af te praten, al dan niet samen op de bank aan het eind van de dag 😊 alleen met kinderloze vrienden misschien niet meer zó openhartig haha!

      1. Nee precies. Er verandert wel wat in je wereld als je kinderen krijgt 😉
        Het gekke is dat iedereen vooral het leuke wil delen en het niet leuke voor zichzelf houdt. Zelfs als ik er een blogje aan wijd dan krijg ik er heel weinig reacties op. Iedereen houdt toch heel veel voor zichzelf merk ik. Daardoor blijft er een taboe op heel veel zaken. Je hoeft je echt niet te schamen als je kind krijsend op straat ligt omdat hij moet wachten met oversteken (en hij gewoon door wil lopen omdat hij ‘zijn stappen telt’ en niet onderbroken wenst te worden.)

        1. Inderdaad, dat merk ik nu ook wel. Het is lastig om toe te geven misschien dat je kinderen zich weleens ontzettend vervelend gedragen. Waarschijnlijk omdat moeders de neiging hebben alle schuld daarvoor volledig op zich te nemen. Maar soms is het een kwestie van karakter en daar doe je niets aan.

          Haha precies, voor hem of haar een zaak om voor te strijden, als ouder soms onbegrijpelijk. Maar schamen hoeft niet (overigens is praktijk hier weleens lastiger dan de theorie)

  7. Ik vind dat je best mag klagen. Al die roze wolk verhalen aan de buitenkant zijn onzin. Soms zijn je kinderen lastig en dat hoef je ook helemaal niet leuk te vinden. Maar je moet het wél altijd met respect doen. Je kunt niet he eign falen op je kinderen projecteren. Als jij altijd je kind in alles toegeeft en je kind wat zich dan als een diva opstelt en anderen als personeel gebruikt had je zelf eerder in moeten grijpen (die situatie zag ik een paar jaar geleden)

  8. Ik “klaag” eigenlijk tot nu toe alleen over het dramatische slapen. Verder hebben we (nog) niks te klagen 😉 als het iets kleins is kan je daar best over klagen. Inderdaad wat Mary-Lou zegt, je valt je partner ook niet af bij andere mensen (oké, ja soms bij je beste vriendinnen 😉😂😂)

    1. Nou dat slapen snap ik hoor!
      En dat vond ik inderdaad een goed punt van haar. Ik zou dit denk ik ook niet met kennissen delen, maar we moesten die dag ons ei even kwijt. Alleen achteraf gezien had het wel een onsje minder gemogen haha! Interessant om jullie visie te horen, vind ik.

  9. Nu ik dit zo lees vind ik het eigenlijk niet echt kunnen, maar ik doe het ook. Is het eigenlijk niet net als je partner in gezelschap afvallen? Ik vraag het me oprecht af. Wat vind je? Het is soms gewoon fijn om dit soort gesprekken te voeren. Even van je af klagen. En ik zou het ook raar vinden als iemand alleen maar halleluja verhalen zou hebben. Misschien ligt het wel aan de personen die tegenover je staat. Of misschien ga ik wel gewoon te diep op je vraag in. Haha.

    1. Goed punt! Nee hoor je gaat er niet te diep op in, en wij voelden ons achteraf ook wat ongemakkelijk. Alsof we niet ontzettend van ze houden. In tegendeel! Maar wat is het inderdaad soms fijn het van je af te praten. Misschien ook handiger dit te doen met andere ouders?

      Vond t trouwens best spannend om te delen, omdat ik besefte hoe negatief het kan klinken 😊 vooral zo zwart op wit. Maar toch, leuke discussie. Goede vergelijking met partner, die val ik idd ook niet af.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten