June | 12 bijzondere jaren, van baby tot nu

Mijn lieve, mooie, gezellige oudste dochter is 12 vandaag. En terwijl ik die woorden tik, kan ik niet veel anders dan voor me uitstaren. 12. Anders gezegd: over zes jaar is ze alweer achttien. Ze is ruimschoots over de helft van haar kinderjaren en vanaf nu schijnt het alleen nog maar harder te gaan. Ongelooflijk hoeveel er in twaalf jaar kan gebeuren trouwens en tegelijkertijd is de tijd voorbij gevlogen. Ik neem jullie mee!

Baby

June was een prachtige baby. Misschien omdat ook ik stapelverliefd op haar was. Ze had gitzwarte haartjes, grote, donkerbruine kijkers en een scherpe blik. Mijn eigengereide meisje, die al op heel jonge leeftijd een eigen mening. Zo was ze nog geen maand oud (zonder te overdrijven) toen ze aangaf niet meer in onze armen te willen liggen. Ze bleef gewoon huilen tot iemand haar rechtop zette en ze de wereld zo kon ontdekken. En met vijf maanden sprak ze haar eerste woord, waardoor ze rond haar eerste verjaardag duidelijk kon maken wat ze precies wilde. Lukte her niet met woorden, dan wel non-verbaal.

We brachten heel veel tijd samen door. Letterlijk, omdat ze niet van de kinderwagen hield en ik simpelweg slecht tegen het gehuil kon wanneer ze er te lang naar haar zin in zat. Zo heb ik weleens met een baby op mijn arm de kinderwagen vol boodschappen naar huis geduwd. En ja, achteraf is het goedgekomen 😉

Dreumes

Wat volgde, was een zwaardere periode. Haar vader en ik besloten definitief uit elkaar te gaan en dat het beter was voor iedereen om een vorm van co-ouderschap te starten. June en ik verhuisden naar mijn ouders en zusje, in het weekend was ze bij hem en haar andere opa en oma.

Tegelijkertijd vond ik dit ook een hele mooie periode. We maakten met elkaar een reis naar Suriname, waar we genoten van het mooie land en de vriendelijke mensen. June praatte steeds beter, waardoor we de leukste gesprekken hadden. En bovendien bouwde ze met beide opa’s en oma’s een bijzondere band op. In beide huizen voelt ze zich thuis, heeft ze haar eigen kamer en kan ze haar verhaal kwijt. De wederzijdse liefde overal doet me echt goed om te zien. Ze hoefde nooit te kiezen, want ze heeft één grote familie.

Peuter

Ik geloof dat er twee dingen zijn die haar peutertijd het best omschrijven en dat zijn Hello Kitty en ballet. Daar was ze dol op! June ging bovendien naar de peuterspeelzaal (bij toevallig dezelfde juf als Rose en May). Ik studeerde in die tijd nog, dus wanneer ik college had ging mijn zusje haar ophalen en samen iets leuks doen met haar. Dus ook zij hebben een speciale band, bijna als zussen zeggen ze zelf.

Intussen wilde ze niet langer in een broek lopen en zodoende lag haar kast op een gegeven moment vol met jurkjes en rokken. Het liefst roze, als ze haar zin volledig had gekregen. We wachtten nog altijd op een huisje, maar dat bleef uit. Een beetje gekke periode, al was ik heel erg blij en dankbaar we bij mijn ouders mochten wonen. We kregen wel de tijd om lekker te sparen voor onze toekomstige woning en één ding was zeker: we gingen voor roze!

Basisschool

Ik geloof dat ze net een paar maanden op de basisschool zat, toen ik werd gebeld: we stonden eerste voor een woning met drie kamers. Of eigenlijk twee; het laatste kamertje was erg klein. In eerste instantie wilde ik weigeren, maar ging op aanraden van de vrouw aan de andere kant van de lijn toch maar kijken. En hoewel de vorige bewoners elkaar leken te hebben uitgerookt, zag ik overal mogelijkheden. Ik wist welke kleur de muur zou krijgen en hoe we het moesten inrichten. Een maand later woonden we daar.

Die jaren maakten we er regelmatig een feestje van. Dan gooide ik de muziek aan en stonden we gek te dansen op de banken of stoelen, we kookten samen of bakten iets lekkers. Alles kon en niets was te gek. We hadden trouwens nog wel regelmatig discussies over zo’n beetje alles. Van kleding tot wat we gingen doen. En ze kon briljant uit de hoek komen. Soms ten koste van mij, maar ze liet me regelmatig heel hard lachen.

Twee zusjes en een nieuwe basisschool

Van een paar jaar met zijn tweetjes naar een gezin met vijf mensen, een noodgedwongen verandering van basisschool (omdat de vorige zijn deuren sloot) en een verhuizing in een paar jaar tijd. Het was nogal wat. En dat ging natuurlijk niet zonder slag of stoot, maar wat ben ik ontzettend trots op June. Hoe ze toch eerlijk bleef over haar gevoel, durfde aan te geven waar ze behoefte aan had, dat ze haar beide zusjes met open armen en een grote, trotse lach omarmde en dat ze tussen alle bedrijven door de hechte band met haar oma’s en opa’s hield. Ondanks alles bleef ze haar grappige zelf met scherpe opmerkingen en duidelijke eigen wil.

Tiener

En nu is ze twaalf. In haar karakter niet veel veranderd. Ze is nog altijd dol op dansen, doet inmiddels mee aan de selectie van haar nieuwe dansschool en is ontzettend lief, betrokken, zorgzaam, eigengereid, zelfbewust en heeft het hart op de juiste plek. Soms zie ik mezelf in haar terug, een andere keer ben ik blij te kunnen constateren dat ze mij overstijgt in bepaalde dingen. Dat ze op deze leeftijd al doorheeft waar ik veel langer over moest doen. Ik hou van onze gesprekken, vind het heerlijk om lekker met haar op pad te gaan of te shoppen, ben intens trots op wie ze is en wie ze wordt. Over veel dingen kan ik twijfelen, maar dat dit bijzondere meisje er wel komt, daar ben ik zeker van.

Lieve June, vanaf vandaag ben je weer een jaartje ouder. Dit nieuwe levensjaar wens ik je wijsheid bij het nemen van beslissingen, kracht om de mindere momenten te doorstaan, heel veel liefde, omdat je dat verdient en plezier bij het ontdekken van de middelbare school en je leven zoals dat onmiskenbaar gaat veranderen. Mijn allereerste dochter die me op mijn tweeëntwintigste moeder maakte, me ontelbaar veel lessen leerde en regelmatig een spiegel voorhield en door wie ik leerde hoe belangrijk het is je inner child te koesteren. Hoe oud (en gênant) je ook wordt 😉

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

8 thoughts on “June | 12 bijzondere jaren, van baby tot nu

  1. Van harte gefeliciteerd met June! Mooi omschreven. Lijkt mij zo vreemd als mijn dochter ‘ineens’ 12 is. Ik vind het nu al veels te snel gaan (ze is nog maar 4 maanden haha).

    1. Dank je wel!
      Haha ja ik snap je hoor, het gaat ook razendsnel. En als baby lijken ze zich twee keer zo hard te ontwikkelen. Met de dag leren ze soms nieuwe dingen bij. Geniet ervan 🙂 Heerlijke tijd (die nu al eeuwen geleden lijkt)!

    1. Dank je wel!
      Ja achteraf gezien is het echt heel erg veel geweest. Wel mooi om het samen te mogen beleven, dat maakte het tussen alle hobbels door toch een onvergetelijke route.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten