Joyce is juf en mama | ‘Straks zit ik aan de andere kant van de tafel’

Gastblogger Joyce werkt als juf in het basisonderwijs en is moeder van een zoontje van vier. Sinds kort gaat hij naar school en dat maakt de situatie best bijzonder: straks zit ze ‘aan de andere kant van de tafel’. In haar eerste gastblog neemt ze je mee in haar gevoelens. 

Aan de andere kant van de tafel

Nog maar een paar weken en dan ben ik niet alleen de juf, maar ook de mama van. De mama van een klein knulletje die naar de basisschool gaat. Mijn basisschool – de school waar ik nu les geef. Straks ben ik dus niet alleen juf, maar ook mama. Hoe ga ik dat vinden?

Geen juf meer

Straks ben ik niet zelf de juf, maar zit ik tegenover de juf van mijn zoontje. Eigenlijk een gekke gedachte. Normaal was ik altijd degene die plaats nam tegenover de ouders en straks zit ik daar  ‘aan de andere kant van de tafel’. Hoe ga ik dat vinden? Zal ik het ‘juf zijn’ bijvoorbeeld wel kunnen loslaten?

Ik vind het eigenlijk best wel spannend. Spannender dan dat ik had gedacht in ieder geval.  Ik weet immers wat hem te wachten staat, wat hij al moet kunnen en wat ze in de klas doen. Het is toch anders als het je eigen zoon betreft.

Ik zit vol vragen

Zijn tas is al gekocht en zijn gymkleding ligt al klaar. Voor zijn verjaardag krijgt hij een mooie beker en boterhammenbakje. Mijn kleine ventje is echt klaar voor een nieuwe fase in zijn leven. En ik zit vol vragen. Krijgt hij vriendjes? Gaat hij goed luisteren? Lukt het hem om goed naar de wc te gaan net als thuis? Allemaal vragen waar ik nu toch echt over na ga denken. Ik merk nu pas echt wat het voor ouders betekent om hun kind naar school te brengen. Want natuurlijk zie je en weet je als juf wel een beetje hoe het voor ouders moet zijn. Maar zoals met meer dingen geldt dat als je het zelf meemaakt, je er pas echt iets over kan zeggen. Het is toch niet zo makkelijk als dat ik eerst dacht. Al komt het vast allemaal wel goed.

Stiekem even kijken

Afgelopen week liep ik om half 9 even langs de klas waar hij terecht komt. Ik stond die dag niet voor de klas, dus kon dat makkelijk doen. Wat een lieve ouders en allemaal benieuwd naar mijn ventje. Het grappige was dat ze ook allemaal tegen hun kind zeiden dat ze mijn zoontje moesten helpen. Zo fijn om te zien en te horen dat je er niet alleen voorstaat. Iedereen wil je helpen en ik kan je vertellen: dat geeft een fijn gevoel.

Niet echt “nieuw”

Nu ben ik zelf leerkracht op de school en ken al veel ouders, maar hoe zou het zijn wanneer je helemaal nieuw het schoolplein oploopt? Hoe voel je je als ouder? Best gek lijkt mij dat. Gelukkig heb ik dat niet, dat scheelt toch. En ook mijn zoontje kent de school. Hij is al een aantal keer mee geweest. Misschien dat het in zijn voordeel werkt en hij sneller went? Ik zou het niet weten, maar hopen doe ik het wel.

De oudergesprekken

En dan de oudergesprekken. We hebben afgesproken dat mijn man daarheen gaat, tenzij er dingen zijn die snel moeten worden besproken en mijn man niet kan. Zal het mij dan lukken om echt alleen als moeder het gesprek aan te gaan of ga ik onbewust toch de leerkracht uithangen? Nu denk en roep ik dat het mij zeker gaat lukken, maar of het straks in de praktijk ook het geval is? We gaan het zien…

Gisteren ging hij voor de allereerste keer naar school in zijn nieuwe klas.

Mijn kleine ventje.
Wat word je groot.

Vond jij de eerste schooldag ook zo’n mijlpaal?

Afbeelding, YAKOBCHUK VIACHESLAV – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

2 thoughts on “Joyce is juf en mama | ‘Straks zit ik aan de andere kant van de tafel’

  1. Juffen zijn de ergste ouders die je als leerkracht voor je kunt hebben. 😉 Ik doe erg mijn best om me in te houden en niet te kritisch te zijn. Aan de andere kant vind ik dat de leerkrachten van mijn kinderen me soms teveel vertellen. Alleen omdat ik ook in het onderwijs werk, hoeft het nog geen ‘ons kent ons’ te zijn. Ik hoef echt niet meer te weten over de school dan andere ouders.

    Ik moet eerlijk zeggen dat ik de eerste schooldag niet als zo’n mijlpaal voelde. Ze waren allebei al aan het kinderdagverblijf gewend en zo’n enorme stap was het niet. Die naar het voortgezet onderwijs des te meer.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten