Huize Lotus Writings 56 | Chaos met een gouden randje

HUIZE LOTUS WRITINGS 56 – Gelukkig kreeg ik dit keer mijn zin: afgelopen week was een stuk rustiger. Voor het eerst kon ik een beetje bijkomen en beseffen wat er gebeurd is. Voor het eerst nam ik weer tijd voor mezelf in plaats van voor iedereen daarbuiten. 

Zaterdag 14 Kijken bij mijn opa én een verjaardag?

Eigenlijk voelde ik al aan mijn water dat het hem vandaag niet ging worden. Kort na twaalven stapte ik op de fiets richting mijn opa. Hij lag thuis en dit zou de eerste keer worden dat ik hem zag na zijn overlijden, vorige week woensdag. Alleen, omdat ik dit moment en de bijbehorende emoties liever niet wilde delen. En dat was maar goed ook, geloof ik.

June was zo lief om een eitje voor me te bakken!

De confrontatie met het huis, dat er precies zo bij lag als voor zijn vertrek richting het ziekenhuis, kwam binnen als een mokerslag. Voor het eerst besefte ik pas écht dat hij hier niet meer zou terugkeren. Daarvoor kon ik het toch een beetje wegstoppen geloof ik. Na afloop voelde ik me emotioneel gezien behoorlijk leeg en wilde ik het liefst de rest van de dag onder mijn dekbed doorbrengen.

Kortom, de verjaardag die ‘s middags op de planning stond, ging niet meer door voor mij. Ro nam de kleintjes wel mee die kant op en June ging slapen bij opa en oma. Ik zat net een beetje te relaxen voor de deur, toen de overbuurvrouw thuiskwam. We raakte aan de praat en dat deed me eigenlijk echt heel goed. Precies wat ik nodig had. Na ruim twee uur zette ik thuis de pasta op en heb heerlijk gegeten.

Bij thuiskomst vertelde Ro hoe hun dag was. Onder andere omstandigheden had ik er echt graag bij willen zijn, het was in elk geval een feestje. Blij dat zij niet hoefden te worden geconfronteerd met mijn verdriet die dag, gaf ik Rose en May een extra dikke knuffel voor ze gingen slapen. Na weken van doorgaan en op mijn tandvlees lopen, was de ingelaste pauze vandaag precies wat ik nodig had.

Zondag 15 Even helemaal niks. En lasagne.

Ik deed lekker rustig aan. Gister beviel me wel. Tussendoor schreef ik een blog en probeerde te ontspannen. Tegen het eind van de dag kwam Ro met een hele fijne mededeling: we hadden maar liefst twee schalen lasagne. En omdat het zo ongelooflijk lekker was, at ik bijna de tweede schaal in één keer leeg. In gedachten natuurlijk: in het echt had dat nooit gepast. Maar wat was het goed gelukt! Misschien moeten we hier maar een standaard-zondaggerecht van maken. Ik stem voor! 

Maandag 16 Uitvaart en even niks

‘s Ochtends vroeg reed Ro met de kinderen richting mijn opa’s oude huis. Ik besloot te wandelen over de weg die we vroeger regelmatig met mijn opa en oma bewandelden richting de bushalte vlakbij ons huis. Het voelde fijn om even alleen te kunnen zijn met het verdriet. Samen met onze naaste familie namen we afscheid, sloten de kist en reden in een rouwtstoet naar het uitvaartcentrum.

Het bleek een prachtige locatie: midden tussen de bloemenvelden en weilanden waar mijn opa in zijn jongere jaren (en later op de scootmobiel) zo graag doorheen reed. Ik weet zeker dat hij het mooi had gevonden en dat stemde gek genoeg toch enigszins gelukkig. De ceremonie was heel informeel. Alles stond in het teken van zijn persoonlijkheid en dat maakte het heel mooi. De kinderen gingen ook heel natuurlijk om met het afscheid, waardoor de situatie toch iets minder beladen was.

De rest van de middag deden we rustig aan. We zetten het badje weer op, lieten de kinderen lekker in het water spetteren en sloten af met een makkelijke maaltijd. Ik voelde me doodop en ging lekker op tijd slapen.

Dinsdag 17 Mijn moeder jarig en Mamma Mia!

Bestaat ironie? Mijn moeder werd 61 en uitgerekend op haar verjaardag ging ik naar de première van Mamma Mia – een verfilmde musical vol muziek van de popgroep waar ze een intense hekel aan heeft. Ik geloof dus dat ik haar in die zin absoluut een plezier deed dat ik haar niet meevroeg.

Goed vertegenwoordigd op het grote scherm!

Door de omstandigheden was het wel een beetje raar. Vooraf had ik al aangegeven dat de film net op haar verjaardag uitkwam, maar dat was nog voordat haar eigen vader en schoonvader overleden. Ze gingen gelukkig met zijn allen uit eten en ik kreeg echt prachtige foto’s te zien. Mijn moeder straalde. Zeker ondanks het dubbele gevoel was het extra mooi om iedereen zo samen te zien.

Mamma Mia was trouwens ook een fijne afleiding. Echt een feelgood film die je met een glimlach weer naar buiten laat gaan. We hebben samen gelachen, een traantje weggepinkt en ons na afloop tegoed gedaan aan de schalen met bitterballen en (helaas voor mij, bleek na anderhale hap) gefrituurde vissnacks.

Woensdag 18 Dagje weg richting Friesland

‘Kunnen jullie een ochtendje op Rose en May passen,’ informeerde ik bij mijn ouders. ‘Ik vermoed dat ik net na de middag terug ben.’ Tot zover mijn beperkte timemanagement. In de vroege ochtend haalden we Junes vriendinnetje en haar moeder op (die inmiddels een goede vriendin van mij is geworden voor een avontuur richting het Friese Goingarijp. Ze gingen namelijk op zeilkamp. Met een volle achterbank en de GPS ingesteld reden we lekker door en zo’n twee uur later zaten we al in Joure, vlakbij onze eindbestemming.

Eigenlijk verliep de reis van een leien dakje. We brachten de meiden naar hun kamer, lieten ze uitpakken en zagen niet veel later hoe ze op hun optimist stapten – het avontuur tegemoet. Enigszins sentimenteel keken we elkaar aan. Ze mogen dan bijna 12 zijn, het blijft toch je kleine meisje. Na een korte rondleiding vertrokken we weer huiswaarts.

Inmiddels was het echter half 1 en hadden we best trek gekregen van de hele reis. Gelukkig zagen we op de heenreis een zaak met terras, waardoor we wel wisten dat we in de buurt konden lunchen. Het was rond 2 uur toen we in de auto stapten voor de terugweg. Mijn planning klopte dus van geen kanten! Maar goed, dat maakte niet uit want het was echt heel erg gezellig. We hebben de hele weg zitten kletsen, waardoor de dag voorbij vloog!

Eenmaal thuis kon ik eigenlijk vrijwel meteen aan het avondeten beginnen. Ik zag bij thuiskomst een app van Ro dat hij (voor zijn werk nota bene) in een escaperoom was geweest én binnen de tijd ontsnapt was. Hoe leuk is dat? Ik maakte snel wat pasta, at samen met de kleintjes en bracht ze naar bed en niet veel later kwam hij thuis. We sloten de dag af met een potje pesten waarbij ik genadeloos verloor met 5-3, maar dat mocht de pret niet drukken 😉

Donderdag 19 Fietsen met een bijna-kleuter

Ik hou zielsveel van de kinderen, maar geduld? Nee dat zit niet bepaald in mijn moederschapspakket. Helaas, zou ik willen zeggen. Want met een bijna-kleuter die pogingen doet om te leren fietsen heb je daar bakken vol van nodig.

Desondanks besloot ik afgelopen donderdag het avontuur aan te gaan, vooral onder het mom van ‘even eruit’ en ‘lekker bezig zijn’. Nou ja en stiekem toch ook wel, omdat ik merkte dat ze binnen vooral ruzie maakten. Niet veel later zaten we dus met zijn drieën op de fiets. May en ik op die van mij en Rose op haar eigen.

Ik voelde me net een elpee die vastliep: ‘Rechts fietsen, liever, rechts, rechts, RECHTS! Ja, goed zo. Rechts van de stippellijn, kom op. Andere rechterkant. Iets doorfietsen graag. Hey! Pas op, niet zomaar remmen, anders liggen we straks op de grond. Kom op, tandje erbij. Iets harder. IETS HARDER LIEVERD!’ Nou ja, dan heb je een beeld. Gelukkig kwamen we heelhuids aan bij een picknickplaats, 300 meter van ons huis vandaan. Voelde als 3 kilometer. 

nickten) en na een korte rit richting de paarden gingen we weer terug naar de speeltuin achter ons huis. Afgepeigerd, maar voldaan. De rest van de dag zaten we vooral in de achtertuin en op de heetste momenten op de bank. Ik ruimde wat op tot Ro thuiskwam en na het eten speelden we nog maar een kaartspelletje om het af te leren. Heerlijk, dit soort dagen!

Kers op de taart: een foto van het zeilkamp.

Vrijdag 20 De eerste werkdag sinds tijden

Niet helemaal waar trouwens: afgelopen week deed ik meerdere pogingen, maar door de omstandigheden kon ik me er niet helemaal toe zetten. Vandaag wel. Ik schreef verschillende blogs, deed uitzoekklusjes en nam af en toe pauze. Wel een beetje jammer van de Milka met Oreo die in de goodiebag van afgelopen dinsdag zat: wat is die lekker zeg! Heb in vol enthousiasme alle tips die ik donderdag gaf overboord gegooid.

Credits voor de foto gaan naar Lisette

Daarnaast las ik een beetje in het van mijn zusje geleende boek Café Zon & Zee. Ben blij dat het even rustiger is, voelt toch een beetje als vakantie. Ondanks het werk dus – al geniet ik daar eerlijk gezegd ook met volle teugen van. Schrijven is toch ook onlosmakelijk deel van wie ik ben en het helpt me echt bij de verwerking van afgelopen tijd om het allemaal op papier te zetten.

Hoe was jullie afgelopen week?
En vind jij het ook zo fijn (en lastig tegelijk) om af en toe écht tijd voor jezelf te maken?

Lees hier Huize Lotus Writings 55 en Huize Lotus Writings 57

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten