Huize Lotus Writings 55 | Chaos met een gouden randje

Ik weet niet goed waar ik moet beginnen. Gevoelsmatig leek afgelopen week wel drie maanden in één keer. Er gebeurde zoveel, vooral op emotioneel gebied.

Zaterdag 7 Ziekenhuis, verjaardag en armbandjes knopen

Een soms irritante eigenschap van me is dat ik nog weleens ideeën bedenk die weliswaar attent zijn en symbolisch gezien heel mooi kunnen zijn, maar tegelijkertijd ontzettend arbeidsintensief. Zo ook vandaag. Ik wilde graag een aandenken geven aan de laatste maanden van het schooljaar, de repetities voor de eindshow/musical en de klas zelf. Vroeger knoopte ik vaak armbandjes en ik dacht dat het wel leuk was dat ook voor de kinderen te doen. Zo stond ik dus begin van de middag in een winkeltje vol wol en katoen.

Daarna reden we meteen door naar het ziekenhuis. Bij aankomst sliep mijn opa. Ze hadden een pijnstiller gegeven waar hij ontzettend suf van was geworden, maar gewoon bij hem zijn was al fijn. En na een halfuur opende hij toch zijn ogen; misschien ook omdat hij de kleintjes hoorde. Ondanks dat we niet heel lang konden blijven, ben ik heel blij dat we hem toch even hebben gezien.

We gingen na een uurtje weer door. Ons nichtje werd namelijk 8 en hoewel ons leven nu even behoorlijk op zijn kop staat (zie ook: vorig weekoverzicht), gaan dit soort dingen gewoon door. Bovendien is het prettig om toch even iets luchtigs tussendoor te doen, dat biedt afleiding. De kinderen vermaakten zich prima in het zwembadje, we aten heerlijk en konden een beetje bijkletsen met iedereen.

June sloot de dag af met haar vrienden en ik begon meteen enthousiast aan de armbandjes. Klein inschattingsfoutje: waar ik tegen Ro nog zei dat ik dacht per armband ongeveer een minuut of tien, max. twintig nodig te hebben, bleek het iets langer te duren. Uiteindelijk duurde de eerste ruim een uur namelijk. Maar goed, als je eenmaal begonnen bent, moet je het ook afmaken. Dus.

Zondag 8 Knopen

Gek genoeg werkt het knopen van zo’n armbandje wel erg rustgevend. Een beetje zoals met opruimen: je ruimt je hoofd ook op als je creatief bezig bent. Geen overbodige luxe in deze rare, beetje onwerkelijke periode.

Maandag 9 Afscheid peuterspeelzaal, musical op school en Skyscrapers

‘s Ochtends mocht ik iets langer blijven bij de peuters: Rose nam namelijk afscheid. Waar dat bij June een behoorlijk emotionele aangelegenheid was, viel het nu reuze mee eigenlijk. Per slot van rekening gaat ze niet helemaal weg (ze blijft in hetzelfde gebouw) en komen we volgend jaar nog regelmatig over de vloer voor May. Ze trakteerde op potloden van Hema en snoepjes.

Thuis wilde ik aan de slag gaan, maar toen appte mijn moeder. Mijn ene opa is vorige week overleden, de ander gaf te kennen dat hij ook niet meer verder wilde leven. Ergens zag ik hem al aankomen, maar het voelde toch als een shock. Omdat ik wist dat de kans klein was dat ik hem nog bij goed bewustzijn zou kunnen treffen, besloot ik een kaart te schrijven met laatste woorden en die aan mijn moeder te geven. Een kleine huilbui later en poging mezelf weer te vermannen, was het alweer tijd de kleintjes op te gaan halen.

Aan de voorbereidingen kan het in elk geval niet liggen…

June en ik aten vlug iets en reden daarna weer terug naar school. Groep 8 mocht namelijk hun eindshow opvoeren voor de hele school. Ergens toch weer spannend (want zouden kinderen het ook leuk vinden?) en tegelijkertijd het perfecte moment voor een generale repetitie. En inderdaad: sommige dingen liepen alsnog een beetje mis, maar dat konden we na school prima oplossen. We zetten alle puntjes op de i, waardoor we in elk geval zo goed als klaar waren voor de grote show op dinsdag.

En bij thuiskomst ging de drukte gewoon door. Ro ging met een vriend naar de première van Skyscraper in Pathé Arena. Intussen knoopte ik vrolijk door en rondde in principe alles af. Kan dat ook weer van mijn lijstje. Terug naar het echte leven!

Dinsdag 10 Ziekenhuis, uitvaart, afscheid en de eindshow

Half slaperig opende ik mijn ogen. Mijn telefoon bleef zoemen. Had ik ongemerkt mijn alarm aangezet? Niet veel later hing ik klaarwakker met mijn vader aan de lijn. Het ging niet zo goed met mijn opa en mijn moeder was in aller ijl naar het ziekenhuis gegaan. Bang dat ze misschien alleen zou zijn als hij die ochtend al zou komen te overlijden, ging ik haar achterna. We bleven bij hem tot mijn oom en tante het overnamen, omdat we door moesten: de uitvaart van mijn andere opa zou diezelfde ochtend plaatsvinden.

In de wachtkamer zaten inmiddels al enkele familieleden die ik al lang niet meer had gezien. Wij mochten door naar de rest van de naaste familie en konden op ons gemak afscheid nemen met elkaar. Tranen wisselden gelukkig af met een (glim)lach. Na het afscheid van de andere belangstellenden mochten we de kist dichtschroeven en plaatsnemen. En al voor de eerste tonen van zijn muziek, stroomden de tranen over mijn wangen. Het verdriet dat ik afgelopen dagen steeds wegslikte omwille van de kinderen en alles dat er nog gebeuren moest, kwam nu naar buiten. De belangstelling was groot voor een man van zijn leeftijd. Daar ben ik zo dankbaar voor! Het geeft steun als vrienden en (verre) familie toch komen.

Na de condoleance gaf June aan afscheid te willen nemen van mijn andere opa. Die reageerde meteen op haar door zijn ogen te openen bij het horen van haar stem. Verder hebben we vooral bij hem gezeten en zijn hand vastgehouden. Daar maakte ik ook deze foto van, die me ontzettend dierbaar is. Ik ben zo blij en dankbaar dat we op deze manier afscheid konden nemen. En natuurlijk was het een verschrikkelijk dubbele en vooral ook verdrietige dag, maar tegelijk sterkte het me om die avond de knop om te zetten voor de allerlaatste eindshow.

In de geest van beide opa’s, die niets liever wilden dan dat we er een feestje van zouden maken voor June, trok ik mijn mooiste jurk uit de kast en deed een schietgebedje. Dat bleken we nodig te hebben: niet veel later kreeg ik bericht dat alle computers waren uitgevallen. En die waren juist zo nodig, omdat een deel van de eindshow digitaal is. Maar alsof het lot ermee speelde, staken de monteur en juf van groep 8 hun duim omhoog op het moment dat de eerste leerlingen zich meldden. Even diep ademhalen en weer door.

De avond verliep beter dan ooit: ze waren allemaal in hun element op het podium, straalden en zongen op hun best. Iedereen zag er prachtig uit. De ouders allemaal in gala, de kinderen compleet met zilver haar, strikjes en mooie jurken. We sloten de avond in stijl af: dansend! Ik schopte mijn hakken uit en rende naar de andere moeders met wie ik dit avontuur aanging. We sprongen, lachten, hosten en zongen de longen uit ons lijf, samen met de kinderen. Een klein feestje tussen het verdriet door. Onvergetelijk!

For the time being was de lijst een succes 😉 Daarna moest er natuurlijk gedanst worden!

Woensdag 11 BBQ en vervelend nieuws

Gelukkig viel de ochtend mee, maar ‘s middags leek het wel alsof ik twee andere kinderen in huis had. Onze lieve peuters wisselden ruzie af met geschreeuw en een berg troep. Ergens rond 15.45 schakelde ik uit en liet de boel maar even de boel. Lekker thuiskomen voor Ro dus 😉 

Prachtige bos bloemen die we kregen als dank voor alle hulp

De barbecue die we een paar weken terug planden voor deze woensdag – als afsluiting van de afgelopen maanden – kwam dus als geroepen. Heerlijk eten, goed gezelschap en bijkletsen over het avontuur dat we achter ons hebben liggen. Het was zo mooi om de reacties van ouders te horen! Dat deed me echt ongelooflijk goed. We konden ze geven wat we voor ogen hadden: een liefdevolle avond, over the top en eentje die ze niet lang zullen vergeten.

Eenmaal thuis vroeg mijn vader ons te gaan zitten en toen wisten we het eigenlijk al meteen. Mijn opa was die avond overleden. Het is gek hoe zoiets werkt. Je leeft er toch op een bepaalde manier naartoe en je weet dat het eraan komt, maar tegelijkertijd valt het toch een beetje rauw op je dak. Misschien juist omdat je er eventjes niet aan dacht tijdens zo’n leuke avond?

Donderdag 12 Walibi, optreden en feestje

We brachten de kleintjes voor de laatste keer dit schooljaar naar de peuterspeelzaal. Leuk om met June te kunnen delen! Omdat ze nu vrij is, zo in de dagen voor de vakantie, konden we daarna snel richting Biddinghuizen rijden. Althans, snel… Het duurde een uur en drie kwartier, dus best een behoorlijke rit.

We hadden afgesproken met Lisette en haar oudste zoon om ons avontuur in Europa-Park nog even dunnetjes over te doen. Echt dunnetjes trouwens, want qua hoogte halen deze rollercoasters het niet bij die in Duitsland. Maar goed, moet eerlijk zeggen dat ik daar persoonlijk niet heel veel moeite mee had haha. Alleen de Goliath sloeg ik over, verder deed ik braaf mee. Al had ik wel geluk dat haar oudste geen zin had in de Lost Gravity. Konden wij mooi met zijn tweeën afkoelen in de Splash, terwijl Lisette en June wel de hoogte trotseerden.

Rond half 3 moesten we alweer terug, omdat June een open les had op haar nieuwe dansschool. Zo ontzettend leuk om te zien! Heb zitten genieten van alle groepen. Daarna was het nog niet gedaan met de drukte, want ze had nog een slaapfeestje van één van haar beste vriendinnen. Daar werd ze enthousiast en met open armen onthaald. Zo leuk! Fijne afsluiting van een mooie dag.

Vrijdag 13 Eindelijk even rust… Min of meer.

Het werk gaat uiteindelijk gewoon door. En moet eerlijk zeggen dat ik daar ook rust uit haal. Even ontspannen, gedachten ergens anders op en veel tikken. Vooral dit weekoverzicht was erg fijn. Kostte me 1600 woorden en een paar tranen, maar ik heb wel alles weer op een rijtje van de afgelopen dagen. Vooral omdat er zo ongelooflijk veel gebeurde, dan raak je het overzicht een beetje kwijt.

Voor nu een hele fijne eerste vakantieweek (als je in de regio Midden woont), veel plezier met alles dat je gaat doen en hopelijk kom je komende tijd nog eens gezellig buurten op Lotus Writings. Het schrijven gaat gewoon door, al is het onregelmatiger.

Liefs!

Lees hier Huize Lotus Writings 54 en Huize Lotus Writings 56

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (13), Rose (5) en May (4).

2 thoughts on “Huize Lotus Writings 55 | Chaos met een gouden randje

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten