Huize Lotus Writings 54 | Chaos met een gouden randje

 

Zaterdag 30 Monster Jam

‘s Ochtends voelde ik me niet zo goed. Eigenlijk zou ik met Ro en onze neefjes naar Monster Jam gaan, maar in de wetenschap dat het met mijn beide opa’s niet goed gaat, kon ik me er niet goed toe zetten. Toen ik de knoop doorhakte, begreep hij het direct. ‘Gewoon naar je gevoel luisteren, komt allemaal wel goed.’

Ik bleef achter met een mengeling van schuldgevoel naar onze neefjes toe en opluchting, omdat ik er zo tegenaan hikte. Maar het bleek de goede keus. In de middag vertelden mijn ouders naar beide opa’s te gaan – mijn moeder naar haar vader en mijn vader naar die van hem. Ik heb me nog nooit zo snel aangekleed en ben meteen met mijn vader meegegaan. Wat ben ik blij dat naar mijn gevoel luisterde. Hoe het deze week verder ook zou verlopen, die momenten neemt niemand meer van me af.

Monster Jam 2018

‘s Avonds ging ik naar de verjaardag van de zoon van een goede vriendin. Fijne afleiding. We zaten heerlijk te barbecueën, bij te praten en te genieten. Ro ging na Monster Jam nog even langs een goede vriend die jarig is en kwam daarna naar ons toe. Later op de avond haalde ik June van een verjaardagsfeestje op, fietsten terug naar de verjaardag en uiteindelijk bleven we tot een uurtje of één hangen. Grappig. Ik heb natuurlijk veel vaker rond dit tijdstip over straat gefietst, maar nog nooit met mijn dochter.

Zondag 1 Zusje en overbuurmeisje jarig, langs opa’s

Juni en juli zijn op gebied van verjaardagen echt drukke maanden. Gisteren twee, vandaag eigenlijk drie. Houdt je in elk geval van de straat haha. Maar heel veel tijd om te feesten was er alleen niet, omdat June en ik langs mijn opa’s gingen. Het was fijn ze te zien.

We lieten mijn opa wat filmpjes zien van de eindshow. Hij genoot, ondanks de pijn. Uiteindelijk bleven we twee uur langer hangen dan gepland, maar aan de andere kant geloof ik dat je in zo’n laatste levensfase weinig moet plannen. We genoten van zijn gezelschap, al is het natuurlijk intens pijnlijk om te zien dat iemand, die je zo dierbaar is, zoveel pijn heeft.

Na afloop reden we langs het ziekenhuis waar mijn andere opa lag, die de dag erop geopereerd werd. Nog even een dikke knuffel gegeven, ook hem filmpjes laten zien van de eindshow en toen moesten we snel door naar huis om de rest van het gezin op te halen. We gingen namelijk uit eten bij Het Zalmhuis voor mijn zusjes verjaardag. Echt heerlijk gegeten! Maar voor het raam, waar we prachtig uitzicht over de Maas hadden, biggelden de tranen over mijn wangen bij de gedachten aan mijn opa. Hoelang zou hij het nog redden?

Maandag 2 Afscheid nemen

Ik voelde me gespannen. Vanaf het moment dat ik wakker werd, deed ik kribbig en ook de meisjes leken niet helemaal lekker in hun vel te zitten – al zal dat vast iets te maken hebben met het einde van het schooljaar en een wisselwerking met mij. Toen ze op de peuterspeelzaal zaten, kon ik even bijkomen, maar alles bij elkaar was gewoon vooral erg vermoeiend. Ik wist niet goed wat er met mijn opa zou gebeuren, mijn andere opa onderging een operatie… ‘s Avonds maakte ik canelloni met courgette uit de oven en dat was gelukkig heerlijk. Even afleiding, maar niet voor lang.romige lasagne

In de avond belde mijn vader namelijk. Zo’n moment dat je hart even stilstaat. Ik maakte al eerder de vergelijking met een bevalling: je wacht gespannen op een telefoontje, maar het moment verrast je toch nog. Hij vroeg of ik wilde meegaan om afscheid te nemen. Tien minuten later zaten June en ik in de auto, op weg naar het hospice. En ondanks de hele situatie kan ik me geen mooier afscheid voorstellen. We huilden samen, lachten, haalden herinneringen op en maakten grapjes met elkaar. Emoties schoten alle kanten op: één van de dierbaarste momenten uit mijn leven.

Dinsdag 3 Veerkracht en de generale repetitie

Je merkt pas hoeveel veerkracht je als mens hebt wanneer dat ertoe doet. Naast al het verdriet en de spanning is er namelijk ook nog een oudste dochter die afscheid neemt van de basisschool. Vandaag deden we de generale repetitie met groep 8. Gelukkig bood dat de afleiding waarop ik vooraf al hoopte. Eigenlijk ging het verdacht goed voor een generale, maar aan de andere kant zie ik het als positief: de tekst zit er zo goed in dat we gewoon weinig puntjes meer op de i te zetten hebben. Het luchtte ook op om even mijn zinnen op iets anders te hebben.

Woensdag 4 ‘Lekker’ het badje opzetten

Eigenlijk stom, maar met dat heerlijke weer hebben we nog geen één keer het badje opgezet. Zonde, want we hebben een hele leuke. Ik besloot met gevaar voor eigen leven de vliering op te klimmen en haalde alles tevoorschijn. Dankzij de elektrische pomp van Action hoefde ik niet heel veel moeite te doen – al bleek het behoorlijk heet met de brandende zon in mijn nek en een opzetstukje dat niet goed vast bleek te zitten, waardoor de lucht al een kwartier de buitenlucht instroomde. En ik maar denken dat het pompje niet werkte…

Nog wat later zat er een mooi laagje in het bad en voorzag ik een rustige middag waarbij de kinderen gemoedelijk en schaterend zouden genieten van hun eigen zwembadje. Had het kunnen weten: dit mislukte natuurlijk volledig. Niet alleen omdat ze continu ruzie kregen om werkelijk alles, maar ook omdat de tuin ineens werd overspoeld door de vliegende mieren. Echt verschrikkelijk! En op het moment dat ik werd gebeld werkten ze ineens wel samen. Rose sloop richting de kraan en May spoot met de tuinslang alle kanten op – inclusief midden in mijn gezicht, toen ik daar wat van wilde zeggen.

In de avond keken we wat televisie en mijn vader belde. Kon onmogelijk goed nieuws zijn. En inderdaad, mijn opa is overleden. Wel in hun nabijheid – wat een prettig gevoel geeft, maar het verdriet is er niet minder om.

Donderdag 5 Laatste oefeningen en de eindshow

Waar ik normaal veel moeite heb om te zien dat de hele wereld doorgaat nadat we zo’n mooi mens verloren, kon ik daar nu niet te lang bij stil staan. De knop moest om, want vanavond had June haar allereerste optreden voor familieleden en vrienden. Hoe moeilijk ook, ik weet dat mijn opa zou willen dat zij haar avond kreeg.

We oefenden nog wat laatste stukjes die afgelopen dinsdag niet helemaal lekker liepen en nadat de kinderen naar huis gingen, versierden wij alles dat nog nodig was. Daarna ging June naar dansen en bereidde ik alles zo goed mogelijk voor. En toen waren ze ineens daar: de zenuwen. Ik had ineens honderdduizend dingen in mijn hoofd die nog geregeld en gedaan moesten worden. Gek is dat, had ik bovendien allemaal beter eerder kunnen bedenken haha.

Eenmaal op school voelde ik me goed. En vanaf het moment dat de show begon, liet ik alles los. Ik heb bijna vijf kwartier heel hard staan genieten, met een brede grijns en vol trots. Alsof ik twintig kinderen had. Ze deden het zo fantastisch! Het publiek klapte, danste en huilde met ons mee, het werd een klein feestje en na afloop gierde de adrenaline nog door mijn lijf. Dit was precies wat we voor ogen hadden. Familieleden van de kinderen kwamen zelfs bedanken voor de geweldige avond, sommigen met tranen in hun ogen. Ontroerend, mooi en onvergetelijk. Ondanks dat het allemaal zo dubbel voelde.

Mijn andere opa moest namelijk meteen aansluitend onder het mes, wat ons terug naar de realiteit bracht. De zorgen zijn nog niet voorbij.

Vrijdag 6 Napraten

In de ochtend werkte ik wat – je zou in de hectiek bijna vergeten dat dat ook gewoon allemaal doorgaat – en ‘s middags gingen we met zijn drieën (samen met de andere twee moeders) naar school om na te praten met de klas. Ik was namelijk heel benieuwd hoe zij het hadden ervaren.

Maar ook zij waren positief. Na nog wat laatste puntjes op de i op school zelf gingen we weer naar huis. Ik bracht June weg die uit logeren ging en nadat de kleintjes op bed lagen, bestelden we pizza. Rustige afsluiting van opnieuw een vreemde dag.

Hoe was jullie week?

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

3 thoughts on “Huize Lotus Writings 54 | Chaos met een gouden randje

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten