Hormonen en zwangerschap | Mijn 9 meest monsterlijke momenten

VROUWEN EN HORMONEN – Je kan er een boek over schrijven! Of een blog. En dat laatste doe ik vandaag. Om je te laten lachen of een hart onder de riem te steken. Misschien zelfs om je opgelucht te doen ademhalen, omdat het altijd erger kan 😉 

Hormonsters

Hormonen… Je kan niet met ze en niet zonder ze. Althans, ze schijnen ontzettend onmisbaar te zijn voor je lijf, maar ze doen op gezette tijden hele rare dingen met je. Onbegrijpelijk voor mannen, die (lucky bastards!) veel minder met golfbewegingen door het leven gaan. Daarom vandaag speciaal voor mijn lotgenoten: een lijstje van 9 momenten van mentale idioterie die puur voortkwamen uit de hormonen…

9 belachelijke, hormonale momenten

Het vinkje van Quaker

Al sinds jaar en dag heeft crueslimerk Quaker een reclame waarin een vink op een bergje havermout landt. Niks geks zou je denken. Maar ik schoot een keer vol door ontroering. Ik wist net een paar weken dat ik in verwachting was en vroeg me oprecht af waarom ik nooit eerder zag hoe mooi die reclame eigenlijk is. Tja…

Noeste arbeid

Een ander moment waarop de tranen bijna over mijn wangen rolden, was toen ik op een vroege ochtend over de dijk liep. Net iets voor negenen, dus winkels maakten zich klaar om open te gaan. Halverwege stond de groenteboer zijn aanbod netjes uit te stallen met zoveel liefde voor zijn werk, dat ik diep geraakt was. Hoe belachelijk is het eigenlijk dat wij dat allemaal maar voor lief nemen en niet zien wat zo’n man voor werk verzet? Ik nam me voor nooit meer groente en fruit bij de supermarkt te halen. Misschien raad je het al: ik vergat mijn voornemen onder invloed van de zwangerschapsdementie en ben er nog steeds niet binnengestapt. 

Gênant assertief

Eén van de dingen die hormonen ook met je doen, is het verhogen van de assertiviteit. Soms op het gênante af, al had ik daar vooral last van toen ik zwanger was van June. Mensen zomaar lelijke dingen toebijten, omdat ze me te lang aanstaarden. Of de verloskundige de wind van voren geven, omdat hij zich in mijn ogen te bot opstelde. En wat te denken van alle valse glimlachjes die ik de wereld in slingerde… Oeps!

MIJN aardbeien

Ik was zwanger van Rose en had eigenlijk maar één verlangen: aardbeien. Het liefst elke dag een bak. Gelukkig nam mijn moeder regelmatig bakjes mee van de aardbeienboer, maar o wee als één van de andere gezinsleden er ook maar twee keer naar keek. Ik voelde me heel beschermend, zelfs territoriaal, naar mijn eten toe. Soms deelde ik schoorvoetend een aardbeitje hoor, omdat ik wist dat het zo hoort. Maar het liefst had ik ze allemaal zelf opgegeten.

Ruzietje beslechten

June speelde met twee vriendinnetjes naast onze tuin. Ik lag met mijn bolle buik in de tuin en genoot van de zomerse rust, toen ik ineens hoorde dat één van hen de bal niet wilde teruggeven aan onze oudste dochter. Ik schoot overeind en rende de tuin uit om me er tegenaan te bemoeien. Ro, die op dat moment zat te bellen met een vriend, vertelde later dat hij inwendig kreunde en maar heeft opgehangen, voor ik mezelf onsterfelijk belachelijk zou maken. Dat deed ik ook natuurlijk, al had ik het zelf niet zo door. De bal ging terug naar zijn rechtmatige eigenaar en ik plofte tevreden in het zonnetje, dochter en man hoofdschuddend achterlatend.

Mijn plantjes!

Omdat ik jarig was geweest, nam mijn moeder me mee naar het tuincentrum. Ze verwende me en we keerden met een volle achterbak terug. Dit keer zou ik de plantjes goed verzorgen, nam ik me stellig voor. Die nacht stak er echter een storm op. De regen sloeg tegen de ruiten en ik hoorde verderop al klappen van de donder. Voor Ro goed en wel doorhad wat er gebeurde, had ik mijn slippers al aan en bracht met gevaar voor eigen leven alle plantjes weer veilig naar binnen. Ik kroop ijskoud en beregend weer in bed, terwijl Ro nog een halfuur verbaasd naar het plafond heeft liggen staren.

Extreem voorzichtig

Tijdens mijn zwangerschap van June kon het me allemaal niet voorzichtig genoeg. Eigenlijk wilde ik dan ook dat niemand anders zou autorijden dan ikzelf. In het kader van: ‘Als het misgaat onderweg, zou ik het een ander nooit kunnen vergeven.’ Met mij achter het stuur was het overigens nagenoeg onmogelijk dat we een ongeluk zouden krijgen: ik reed gemiddeld 80 km/u op de snelweg en vond het ronduit belachelijk dat iedereen als een maniak voorbij scheurde…

Schilders

Weet je wat het moment is dat je écht ouder wordt? Als je bepaalde verhalen honderd keer herhaalt. Dat is voor mij een beetje deze periode uit ons leven: ik was zwanger van May, Rose was nog een baby en ik zat dus (dubbelop) vol hormonen. Ro begint meestal met zuchten wanneer ik die hele toestand weer naar boven haal, maar die schilders hadden echt hun weerslag op mijn gemoedstoestand. Ik ben er namelijk serieus nog steeds niet overheen. Hoe het zat?

Onze hele wijk kreeg een opfrisbeurt: alle kozijnen moesten opnieuw geschilderd. Het was op dat moment nogal fris buiten, dus dat de ramen en deuren verplicht open moesten staan, schoot al een beetje in het verkeerde keelgat. Maar goed, die mannen deden ook alleen maar hun werk. Tot zover kon ik er (weliswaar geïrriteerd) nog mee leven. Tot die bewuste ochtend. Rose sliep niet door, dus dat we ‘s morgens nog een uurtje langer konden blijven liggen, voelde als een godsgeschenk. Dankbaar draaide ik me om toen de bel ging. Zo goed en kwaad als het ging, hees ik mezelf uit bed. Opnieuw de bel, dit keer aanhoudend ingedrukt. Toen ik bij het raam van de babykamer kwam, stopte het. Ik keek (zonder lenzen) naar buiten, maar zag niemand meer.

Inmiddels kon ik weer terug schuifelen, omdat Rose wakker was geworden. Jammer. Ik had graag een emmer koud water over die vent zijn hoofd gegooid. Een halfuur later stond er opnieuw iemand aan de deur, weer aanhoudend. Woest rukte ik de deur open. Waar hij het belachelijke idee vandaan haalde dat het geoorloofd is om mensen om 8 uur uit hun bed te bellen. Hij zei het niet te zijn geweest. Ik schaamde me een beetje. Maar ook weer niet heel erg, want ik vind het stiekem nog steeds stom van die mannen: laat van tevoren even weten dat je komt schilderen, dan ben ik heus de beroerdste niet. Nu heb ik ze (uit wraak) toch waar mogelijk dwars gezeten #sorrynotsorry

Ik vond Maan niet zo leuk

Een paar jaar geleden liep Maan voor het eerst het beeld in. Blegh. Antipathie op het eerste gezicht, zou je het kunnen noemen. Echt heel erg trouwens, er is niks mis met haar en ze deed bovendien ook maar gewoon haar best. Mopperend leverde ik commentaar op haar houding, stem, de overdreven lyrische reacties van de coaches en dat ik maar hoopte dat ze snel zou afvallen. We kennen allemaal de afloop inmiddels: karma sloeg terug en ze won de finale. Maar ik heb me dus al die tijd zitten opvreten voor de televisie. En waarom? Inmiddels snap ik eigenlijk ook niet meer waarom ik zo ontzettend naar werd over haar. Nou ja, of wel: het waren de hormonen…

Wat is jouw meest hormonale moment?

Afbeelding, Dean Drobot – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

15 thoughts on “Hormonen en zwangerschap | Mijn 9 meest monsterlijke momenten

  1. Wat hilarisch! Als ik dit zo lees was ik eigenlijk best nuchter. Wel kan ik zo nu en dan om totaal ongegronde redenen iemand niet mogen, zoals jij bij Maan, maar dan zonder zwanger te zijn haha.

  2. Ik heb keihard mijn beste vriendin met haar cadeau voor mijn zwangerschap weer de deur uitgestuurd, want ik had dat boek al gekregen. Kan me er nu nog rot om voelen 😫

  3. Heerlijk om te lezen dit! Ik zit momenteel vol hormonen en hoewel ik altijd bang dat mijn vurige karakter nog vuriger zou worden, ben ik een labiele en zachtaardige miep geworden. Toen er een tijdje terug ijs kwam te liggen schoot ik vol toen ik eendjes zag. Wat zouden die arme beestjes het koud hebben! Normaal interesseren die dieren me echt totaal niet, haha. En in de auto scheld en tier ik op alles en iedereen, nu is dat echt stukken minder. Bizar eigenlijk.

  4. Hahaha, heel leuk geschreven. En herkenbaar. Mijn ‘ergste’ herinnering is dat ik nogal van het fruit was tijdens mijn zwangerschap (eigenlijk sowieso extreem gezond eten). Het was hartje winter en ik at elke dag een of twee minneola’s. Serieus. Dat was mijn craving. Totdat ik een ochtend bij de supermarkt aanbelandde – groente afdeling – en de minneola’s op waren. Tja, het was winter. De arme jongen bleef het maar uitleggen: “Maar mevrouw, het is winter. De minneola’s waren niet mooi genoeg. We hebben niet besteld”. En ik die maar bleef tieren: “Dat kan mij niet schelen. Ik MOET mineola’s hebben. En wel meteen”. Ik vloog hem zowat aan. Ai, die jongen zal zich mij nog lang herinneren.

  5. Haha,, zo hilarisch allemaal! Ik heb ook echt belachelijke dingen gedaan tijdens m’n zwangerschap. En ook nu, de derde maand, zijn ze nog in grote getale aanwezig. Komt wel weer goed, they say.

  6. Leuk om te lezen en al je punten zijn zo herkenbaar. Ik voelde me onoverwinnelijk en sjaggie om de stomste dingen. Grappig _ leuk om jouw ervaringen te lezen

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten