Ontzwangeren | Lang leve de hormonale uitspattingen

De hormonale gevolgen van zo’n zwangerschap…

Hormonen; je kunt niet zonder ze, maar eigenlijk ook niet altijd met ze. Als vrouw althans. Ik vervloek ze wanneer ze eens per maand mijn hele dieet, gevoelsleven én humeur overhoop schoppen. Tijdens het ontzwangeren was dat in de periode na Mays geboorte misschien nog wel driedubbel zo erg. Zeker omdat ik, zoals vaker gezegd, binnen twee jaar ook twee kinderen op deze wereld zette, met alle hormonale gevolgen van dien.

Waar ik heel kwaad om kon worden?

‘Idioten’ in het verkeer

Dat ik zelf misschien minstens zo’n grote idioot was met mijn hormonale reactie, ging er bij mij niet in. Nee, al die anderen reden daar duidelijk om mij dwars te zitten! Mensen die te dicht op me reden en vast een ongeluk zouden veroorzaken (overprotective! Ze reden vaak nog altijd een paar honderd meter bij me vandaan), de bestuurder die ons afsneed waarop ik keihard op het claxon mepte (Ro reed; na mijn actie iets minder amused) of medeweggebruikers deden iets onvoorziens, terwijl ik wat afwezig was door slaaptekort en me dus de konijnentandjes schrok (klinkt stukken gezelliger dan wat ik op dat moment soms uitriep). Kortom, de dame in mij was ver te zoeken en ik gedroeg me enorm territoriaal.

Vuurwerk

Konden die mensen geen rekening houden met onze kinderen? Er lag een baby te slapen, hallo! Ik had dit natuurlijk ook kunnen omdenken: kon ik niet één keer per jaar rekening houden met mensen die wél dol zijn op vuurwerk? Achteraf bleken mijn zorgen ook volkomen ongegrond, zowel Rose als May sliepen overal doorheen.

Voordringende mensen

Ik kon het niet uitstaan. Een keer stond ik bij Hema, waar een vrouw me volkomen passeerde en voor me ging staan. Overigens wees ik haar daar slechts beleefd op -gezien de hormonale omstandigheden kun je me zelfs begripvol noemen- en ze schamperde of ik haast had ‘ofzo’.
Ro heeft hier het einde niet van gehoord. Briesend deed ik na deze gebeurtenis alle details uit de doeken aan de telefoon. Dat het meisje achter de kassa de situatie allang had opgelost door mij alsnog eerder te helpen, deed er al bijna niet meer toe.

Aanbellende postbodes en vriendinnetjes van June

Tijdens mijn zwangerschap van May sliep ik een keer ‘uit’ tot 8 uur, toen één van de mannen aanbelde die werkte aan een verbeterde isolatie bij de huizen in onze straat. Niet één keer, nee, wel twintig keer achter elkaar. Ik had geen idee dat ze die week zouden beginnen (geen bericht van gekregen), maar goed, had even een briefje in de bus gestopt en ik was zeer begripvol opgestaan om 7 uur. Na deze belsessie was ik echter in staat een emmer ijskoud water over zijn hoofd te gooien.

Zo’n zelfde gevoel bekroop me wanneer May en/of Rose lekker lagen te slapen en de postbode of één van Junes vriendinnen het nodig vond om (iets te) langdurig de bel in te drukken. Uiteindelijk zette Ro de bel permanent uit. Of het kwam doordat hij zich stoorde aan die bel of mijn gezeur daarover, laat ik even in het midden.

Buitenstaanders die commentaar hadden

Of misschien beter gezegd: die ik ervan verdacht commentaar op me te hebben. Bijvoorbeeld zoals die ene keer in de supermarkt. Dat ze wellicht schrokken van het kabaal dat één kind kon maken, zich stoorden aan het gegil (niet onterecht, dat deed ik immers zelf ook) of gewoon opkeken, omdat ze iets hoorden, zag ik in een hormonale waas niet meer. Ze vonden vast allemaal dat ik het slecht deed en dat stoorde me!

Een laatste puntje dat ik allang vergeten was

Ik vroeg Ro of hij nog iets wist naar aanleiding van dit lijstje. ‘Vrouwen op tv,’ was zijn antwoord. Ik begreep hem in eerste instantie niet, tot ik terugdacht aan het vorige seizoen van The Voice. Vanaf haar debuut op televisie kon ik Maan niet uitstaan (je hebt nou eenmaal geen controle op je hormonen). Inmiddels is die nijd er wel af; qua muziek is het mijn smaak niet, maar uiteindelijk is ze ook maar een meisje dat gewoon haar best en platen aflevert waar ze achter staat. En die ambitie kan ik dan wel weer waarderen. Ik had dus gewoon niet zo zuur moeten zijn! Had me ook energie bespaard, aangezien ze tot de finale kwam én won (iets met karma?).

Gelukkig is dit weer een afgesloten hoofdstuk.
Had jij van die momenten dat je jezelf niet was tijdens het ontzwangeren?

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

15 thoughts on “Ontzwangeren | Lang leve de hormonale uitspattingen

  1. Vooral in het begin kon ik boos worden om de kleinste dingetjes. Vooral mijn vriend kreeg er flink van langs. Waarom ligt die was te slingeren? En waarom wist ik niet dat die was eerst met ossengal moest worden voorbewerkt? Etc. Etc. Hahaha Gelukkig inmiddels wat minder geworden.

    1. Haha oeps, herkenbaar! Ik heb hier een keer het gezin bijeen geroepen om het eens goed over ons wasgoed te hebben. Waarom slingerde dat overal rond? Ja het scherpe verdwijnt gelukkig weer.

  2. Oh vast wel.. Haha maar aangezien ik nu middenin het zwangeren zit weet ik bijv vooral wat er nu speelt. Zoals veel te snel geïrriteerd zijn en boos worden. Maar ook om elk ding huilen.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten