Hoe was 2018? 10 vragen!

Naast mijn blog van vorige week over hoe 2018 voor mijn blog was, wilde ik ook nog één keer met jullie samen terugblikken op het afgelopen jaar. Ik had echter geen idee hoe en sloeg deze blog op in de concepten. Gelukkig vroeg Rob me vervolgens of ik zin had in de ‘2018 in 10 vragen’ tag van Kims Blogs. Perfect! Bij deze dus: 2018 in 10 vragen!

2018 in 10 vragen tag

Wat was het leukste moment van het jaar?

Voor mij is dat met stip het schrijven van de musical voor groep 8. Samen met twee andere moeders heb ik me negen maanden lang ingezet voor een spectaculaire eindshow: zonder enige ervaring monteerde ik een videoclip, gaf danslessen, we zaten avonden lang bij elkaar, schreven verschillende scènes en maakten er een kloppend geheel van, ik schreef twee liedjes, mijn vriendinnen bedachten de ene creatieve oplossing na de anderen en versierden de school…

Het was één van de bizarste periodes uit mijn leven, als ik eerlijk ben. Zeker die allerlaatste avond. We kregen zoveel liefde van de kinderen en staken er zelf ook alles in dat we op dat moment konden geven. En ik zie mezelf nog staan: in mijn galajurk, hakken aan de kant geschopt, terwijl ik de dansjes voor deed achter in de zaal. Ik genoot van ieder moment, kon niet meer stoppen met lachen en voelde me intens gelukkig en trots op de kinderen. Ze waren stuk voor stuk gegroeid in hun zelfvertrouwen en kregen de lachers op hun hand en lieten ouders huilen tijdens het slotlied.

Wie heeft jouw leven in 2018 het meest beïnvloed?

Lastige vraag! Misschien toch mijn beide opa’s. Ze overleden kort na elkaar, begin juli. Hun overlijdens voel ik nog elke dag. Het verdriet, het missen, niet zomaar even een appje kunnen sturen aan mijn opa of spontaan langsgaan. Maar ook de levenslessen die ze me allebei leerden. Het verlies blijft pijnlijk, maar tegelijkertijd ben ik blij en heel dankbaar dat ze zolang bij ons mochten zijn.

Ik denk ook nog vaak terug aan de woorden van mijn opa (van mijn moeders kant). Hij gaf vaker aan dat hij graag zou zien dat ik iets met schrijven zou gaan doen. Dat betekende (en betekent) zo veel voor me. Hij was de oudste lezer van mijn blog (92). We deelden een passie voor fotografie: zo oud als hij was, reed hij – mits het weer en zijn gezondheid het toelieten – een rondje met de scootmobiel om mooie plaatjes te schieten. Hij wist meer van computers dan ik en gebruikte zijn smartphone dagelijks. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk of aan mijn andere opa. En dat verlies hangt dan toch over het hele jaar heen, in meerdere of mindere mate.

Als je één iemand mag bedanken dit jaar dan is dat….

Eén persoon bedanken voelt altijd alsof je de rest te kort doet. Mijn moeder staat bijvoorbeeld altijd voor ons klaar (en voor zoveel anderen), vrienden en vriendinnen geven me de schop onder mijn kont die soms nodig is en de kinderen maken mijn leven elke dag weer een stukje mooier.

Maar boven alles staat toch Ro. De man die dagelijks leeft met mijn ongeordende, temperamentvolle karakter. Tegen wie ik soms onnodig uit mijn slof schiet en op een ander moment laat kermen van de pijn, omdat ik zijn vingers er bijna afhak door het elektrische raam dicht te doen terwijl zijn hand er nog tussen zit… Hij staat achter me, luistert naar mijn onnavolgbare hersenspinsels en geeft passend advies en staat altijd klaar voor ons gezin. Bij deze: dank je wel!

Wat zou je graag over willen doen?

De laatste avond van de musical, maar dan in het publiek. Om alles te mogen beleven zoals de andere ouders. En daarnaast had ik graag meer momenten met en bij mijn opa’s doorgebracht.

Welke droom komt volgend jaar hopelijk uit?

Mij lijkt het mooi te groeien met mijn bedrijf, maar ook om meer orde balans te vinden in mijn leven. Zowel persoonlijk als zakelijk. Verder heb ik niet heel veel grote dromen, geloof ik – al zou ik tegen een persreis naar Ibiza zeker geen nee zeggen!

Waar ben je dankbaar voor?

Ik geloof dat ik wel mag zeggen dat ik echt een heel dankbaar mens ben. Voor alle lieve mensen in mijn leven, nieuwe vriendinnen die ik leerde kennen via mijn werk, mijn familie en de dierbare vriendschappen die er al veel langer zijn. Voor mensen die me de waarheid durven zeggen, maar ook omarmen wanneer dat nodig is en die me zeggen dat het oké is om iets te voelen, zonder enig oordeel.

Waar ben je het meest trots op?

Op ons gezin:

  • Mijn oudste dochter June die het zeker niet altijd makkelijk heeft, maar vaak zo sterk uit de hoek komt. Ze heeft nog de helft niet door van wat ik wel zie. Haar analyses zijn scherp en doeltreffend en ze maakt beslissingen waar mensen van mijn leeftijd soms nog moeite mee hebben. Dus ik ben echt megatrots op haar!
  • De bravoure waarmee May opbokst tegen haar twee zussen. Haar scherpzinnige gevoel voor humor, de durf om aan te geven wanneer ze zich even wil terugtrekken en dat ze de kaas niet van haar brood laat eten.
  • Rose’ heerlijke open karakter waarmee ze de wereld liefde en een glimlach schenkt. De dikke knuffels wanneer ze me ‘s ochtends ziet, haar dappere stappen in groep 1 en de manier waarop ze soms zomaar refereert aan mijn opa’s..
  • Ro, die van zijn wens werkelijkheid maakte en dit jaar overstapte naar een andere afdeling op zijn werk. Ik vind dat inspirerend: niet te lang over doorgaan, maar actie ondernemen op het moment dat het kan.
  • En tot slot ikzelf.. Vind ik altijd iets lastiger om te zeggen, maar ben trots dat ik op bepaalde momenten de knop omzette en sterk bleef. En tegelijkertijd dat ik vaker mijn tranen en ‘zwakte’ laat zien zonder altijd maar te hoeven doen alsof ik mezelf wel red.

Waar heb ik mijn tijd aan besteed afgelopen jaar?

Toch veel aan mijn werk. In de vorm van bloggen, fotograferen, mini-vakanties, reviewen, advertorials schrijven, oude content verbeteren, kennis opdoen d.m.v. cursussen en kennisevents…

Komend jaar hoop ik in het begin keihard te kunnen doorpakken, zodat ik daarna iets meer afstand kan nemen en vooral heel hard kan genieten met het gezin.

Met de kennis van nu, wat zou je dit jaar anders gedaan hebben?

Eigenlijk niets. Dingen zijn gelopen zoals ze liepen en daar heb ik veel waardevolle (levens)lessen uit gehaald. Ook de mindere momenten en rauw verdriet horen bij je leven.

Welke doelen heb je voor komend jaar?

Zakelijk gezien een solide website bouwen, genieten van wat op mijn pad komt en kritischer zijn in de dingen die ik doe (zoals reviews etc.) En me niet laten beïnvloeden door negativiteit. Want tegenover 1 negatieve reactie staan 100 positieve. Minstens.

Privé wil ik als gezegd meer balans. Rust in het huishouden door er een gestructureerd schema tegenaan te gooien, lekker ontspannen met de kinderen tijdens een strandwandeling of struinen door het bos… Dat soort dingen. Bezig zijn met waar het leven echt om draait.

O ja, én ik wil veel bewuster gaan kijken naar mijn koopgedrag. Dus niet zomaar nieuwe kleding kopen ‘omdat het kan’, maar alleen wanneer ik iets nodig heb. Meer vegetarische gerechten uitproberen en sowieso gevarieerder eten. Stoppen met chocola. Oké, dat laatste niet maar wel met de overdaad aan chocola. Dat soort dingen.

Wat wil jij graag bereiken in 2019?

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

Afbeelding, Dana S. – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten