Hartverzakking door je kinderen | 10 momenten die ik liever had overgeslagen

SCHRIKKEN DOOR JE KINDEREN – Kinderen hebben nog weleens de neiging om een grapje uit te halen, waardoor je een paar dagen nog in shock zit. Wat dacht je bijvoorbeeld van de gordel losmaken op de snelweg? Of weglopen terwijl je ook nog een baby bij je hebt? Vandaag vertel ik over mijn 10 grootste schrikmomenten. Wat zijn die van jou? 

Hartverzakking door de kinderen

Onze dochters zijn echt het beste wat ons kon overkomen. Maar juist die verschrikkelijk diepe, alles overtreffende liefde, laten je soms achter met een razend kloppend hart en het gevoel dat je zojuist weer tien jaar van je leven bent verloren. Want niemand kan je zo laten schrikken als the fruit of your loins.

10 schrikmomenten met je kinderen

Ondernemende dreumes

Rose was al vrij vroeg heel actief. Motorisch gezien liep ze letterlijk vooruit: met een halfjaar stond ze in de box en met bijna elf maanden wandelde ze los. Alsof ze haar babyzusje wilde laten zien dat ze toch echt een stuk ouder was. Dat leidde er ook toe dat ze dus al op jonge leeftijd regelmatig naar het dorp wandelde. Maar hoewel hele volksstammen vinden dat je dat juist moet stimuleren, zette ik ook Rose liever vast. Ze had namelijk nogal eens de neiging tot weglopen. Zo ook die ene keer. Terwijl May lekker lag te slapen, rende Rose er vandoor en schoot een steegje in.

Ik dacht: ‘Die komt wel terug.’ Dat schrijven alle boekjes immers ook voor: dreumesen willen helemaal niet te ver van hun moeder weg. Deze situatie bewees eens te meer dat Rose niet aan gemiddelden doet, want ze bleef weg. Na tien seconden besloot ik toch maar achter haar aan te sprinten: wat nu als ze in de sloot lag? Maar wat moest ik met May? Hobbelend die kinderwagen achter me aantrekken uit angst voor babyontvoering? Of laten staan zodat ik in elk geval snelheid kon maken? Ik koos dat laatste terwijl mijn moederhart huilde en ik in gedachten (iets te hysterisch) schreeuwde om hulp van boven: laat er niks gebeuren, met niemand! Rose stond om de hoek te grinniken, die had me in de maling genomen. May sliep rustig door. En ik? Ik besloot even niet meer op pad te gaan met een los wandelende dreumes.

Stress onderweg

Tegenwoordig mag je op de snelweg best vaak 130 rijden. Ideaal, ik ben (was) regelmatig te laat en vind het dus wel prettig om een beetje door te kunnen. Dat ging ook lange tijd goed, tot Rose doorkreeg hoe ze het ‘klikje’ van haar stoel moest losmaken. Inmiddels vindt ook May het een sport om de gordel los te klikken. En natuurlijk niet als je op je gemakje door een woonwijk vol lege parkeerplaatsen rijdt. Nee, in tegendeel: altijd op het drukste stuk met de hoogste snelheid. Waarom?!

Verstoppertje spelen in een drukke winkel

Ik denk dat June een jaartje of vijf, zes was. Haar tante en babynichtje gingen samen met ons winkelen in Bergen op Zoom. We kletsten gezellig en vonden het heerlijk om even met zijn viertjes op pad te zijn. Dat was het ook, tot June bedacht dat ze verstoppertje met ons wilde doen. Ineens was ze weg. In een paar seconden… Ik haalde allerlei horrorscenario’s in mijn hoofd: zou iemand haar hebben meegenomen? Wist ze we wat ze moest doen als ze ons was kwijtgeraakt? Ik schreeuwde de longen uit mijn lijf, zodat ze me in elk geval zou horen. Met een onschuldig gezicht dook ze tevoorschijn. Ik heb haar geloof ik nog nooit zo hard geknuffeld als toen. En nog maar eens heel duidelijk herhaald wat je moet doen wanneer je je ouders kwijtraakt. Just in case.

Head-first van de bank afduiken

Ik vertelde net al over Rose, die al op jonge leeftijd voorliep in haar motoriek. Tegelijkertijd bleef ze nog altijd heel jong natuurlijk. De motoriek was er dus, maar de controle en beheersing (zoals oudere kinderen die wel hebben) iets minder. Ze maakte regelmatig een beweging die iedereen deed opschrikken. Zoals de keer dat ze dacht dat het met een jaartje of 1-1,5 wel leuk was om op de bankrand te gaan zitten en ze zo achterover viel op haar hoofd. Gelukkig schreeuwde ze keihard en kon ze haar nek nog bewegen. Maar hoe vaak we ons gevoelsmatig al moesten klaarmaken voor de Huisartsenpost, is echt ontelbaar. Zo vaak als zij is gevallen! Bij het consultatiebureau was het trouwens inmiddels bijna vaste prik: ze verscheen daar regelmatig met een blauw oog of snee in haar voorhoofd. 

James Bond-rol van de commode af

June is veel voorzichtiger dan haar zusje. Maar ook zij was nogal vlot. Net een paar maanden oud legde ik haar op de commode. Ik bukte even om een luier te pakken en dacht er niet aan om haar tegen te houden: ze kon namelijk nog niet rollen. Dacht ik. Binnen no time draaide ze met een sierlijke rol zo de commode af. Gelukkig stond de onderste la open en viel ze bovenop wat dekentjes, maar ze begon zo hard te huilen. Ik ook. Sterker nog, ik voelde me er zes jaar lang schuldig over tot een vriendin bekende dat het haar ook was overkomen. Gedeelde smart is toch halve smart wat dit betreft, maar leuk was anders.

Geen hartje te vinden, vlak voor de bevalling

Sowieso was mijn tweede bevalling een beetje rampzalig. Het verliep allemaal niet soepel. Daar kwam ook nog eens bij dat Rose’ hartje onvindbaar leek tijdens de laatste controle door de verloskundige. Misschien ging het om seconden, maar gevoelsmatig duurden ze uren. Wat een afschuwelijk gevoel!

Ongelijke oren

Ik lag lekker uit te rusten in bed, samen met Rose. We knuffelden en ik bekeek haar eens goed. Wat was ze toch m… Hm, die oren, hoort dat ongelijk te zijn? Ik bekeek haar eens kritisch van alle kanten en riep Ro erbij. Die vond het wel meevallen. Maar de hormonen kropen waar ze niet gaan kunnen en ik ging naarstig op zoek via Google. Ongelijke oren konden wijzen op een aantal verschrikkelijke syndromen. Zou Rose ook…? Nee natuurlijk. Met haar oren is helemaal niks mis. Daarom een tip: gebruik geen zoekmachines wanneer de hormonen door je lichaam razen, tenzij je zoekt naar positieve informatie.

Stikken uit ongeduld

May is een heel lief meisje, maar ook wat ongeduldig. Of beter gezegd: extreem ongeduldig. Zo ook met haar eten: ze propt gerust nog een extra stuk in haar toch al volle mond, als ze het idee heeft dat er kapers op de kust zijn. Vind ik op zichzelf al geen strak plan, maar zeker niet die ene keer dat ze pannenkoeken at. Plots begon ze keihard te hoesten en leek te stikken in haar avondeten. Gelukkig zat Ro naast haar, die rustig bleef dankzij zijn BHV. Gecontroleerd haalde hij het eten weer uit haar mond. Ik kon echter even een paar minuten aan de beademing van schrik.

Fikse verkoudheid

De R zat weer in de maand en we waren allemaal grieperig. Ook May, die inmiddels bij haar zus op de kamer lag. Gedurende haar slaap hoestte ze af en toe, maar het leek mee te vallen. Behalve die ene keer. Ze verzandde in een hoestbui waar ze bijna niet uitkwam. Waar ik normaal vrij nuchter ben (al zou je dat niet zeggen misschien na deze opsomming) vertelde mijn intuïtie dat ik moest gaan kijken. Ik trok haar bij me op schoot, maar het hielp niet echt. Ze leek het heel benauwd te hebben. Zonder te lang na te denken, liep ik met haar naar Ro toe. Hij hoorde het hoesten, klopte een paar keer stevig op haar rug en binnen no time kwam de oorzaak van de benauwdheid naar buiten. De rest van de nacht lag ze bij mij en hield ik haar stevig tegen me aan.

Spelen op een eilandje

We verhuisden tijdens mijn zwangerschap van Rose naar een nieuwe, kinderrijke en veiligere buurt. June ging dus regelmatig lekker buiten spelen met vriendinnetjes. Zeker toen ze ontdekte dat een klasgenootje vlakbij woonde. Ze moest elke dag rond 17.00 uur thuis zijn en dat ging in principe goed – ook zonder horloge. Tot die ene keer. Het werd 17.10, 17.20 en onze oudste dochter bleek onvindbaar. Ik stapte in de auto en ging op pad. In de wijk zag ik haar nergens, dus besloot ik eens verderop te kijken. Ze mocht niet zover, maar met kinderen weet je het nooit. Tot dusver was ik redelijk relaxed.

Maar de tijd verstreek, Ro liet me weten dat ze ook nog niet thuis was en de klok wees inmiddels 17.35 uur aan. Langzaam bekroop me een rotgevoel: stel dat ze was meegenomen door de verkeerde mensen. Hadden ze laatst niet gewaarschuwd voor een kinderlokker op school? En wat als ze in de sloot zou liggen? Of een vriendinnetje, zoals laatst? Tien minuten later trof ik haar aan. Nietsvermoedend en heel relaxed op een eilandje in de buurt (waar ik al twee keer was langsgereden), roerend met een grote stok in het water en lachend met haar vriendinnetjes. Over mijn toeren riep ik dat ze NU naar huis moest komen. Ik hing ergens tussen opluchting en boosheid in; vanaf dat moment mocht ze niet meer weg zonder horloge.

Wanneer lieten jouw kinderen je zo ontzettend lieten schrikken (om – gelukkig – niks)?

Afbeelding, Fizkes – Shutterstock

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

16 Replies to “Hartverzakking door je kinderen | 10 momenten die ik liever had overgeslagen

  1. Gelukkig heb ik er nu ze ouder zijn steeds minder last van. Ze zijn groot genoeg om zichzelf enigszins te redden. Wel heb ik ze meteen mijn telefoon nummer uit hun hoofd laten leren, toen ik met een vriendin in de trein wilde stappen in Amsterdam en de deuren voor onze neus sloten en haar dochter wel binnen was. Gelukkig goed gekomen, maar dat was wel heel erg schrikken
    Fleur onlangs geplaatst…Tijd voor verandering! De zoektocht naar eetkamerstoelen en hanglampMy Profile

  2. Gelukkig was ze nietsvermoedend aan het spelen. Ik snap dat je je doodschrok! Wees maar blij dat ze zo heerlijk aan het spelen was. Ook met horloge kun je je vergissen in de tijd 🙂

  3. Ik roep mijn dochter van 11 die boven in bad zit, maar ze reageert niet. Ik roep nog harder, maar geen reactie, niets. Ik loop naar boven en doe de deur open. Dochter ligt roerloos in het bad met haar gezicht naar beneden. Ik roep weer. Geen reactie…. De paniek slaat toe, Nikki!!!! Nog geen reatcie.
    Ik trek haar snel uit bad. Met verschrikte ogen kijkt ze mij aan. Mama ik was alleen maar duikertje aan het spelen. Ze had mij helemaal niet gehoord…

  4. Vooral toen mijn dochter klein was waren er van dit soort momenten. Nu ze bijna 10 is komt het amper voor, of ze verstopt zich (ergens waar je der gewoon kan zien haha) en dan roept ze boe! Verder komt het eigenlijk amper voor dat ik een hartverzakking krijg….en dat wil ik graag zo houden 🙂
    Bianca onlangs geplaatst…TIP | ETOS BASIC VERZORGINGSPRODUCTENMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge