Rose begint te kletsen: hilarische misverstanden

eerste gesprekjes

Rose begint inmiddels een aardige kletskous te worden, al mijn zorgen over haar summiere woordenschat zijn dus nu officieel ongegrond. We hebben zelfs soms al heuse gesprekken! Twee tortelduiven zitten op onze houten schutting koerend naast elkaar. Ze rent dolenthousiast naar het raam. Verschrikt vliegen het paartje weg, maar dat mag de pret niet drukken. Onverminderd blij springt ze op en neer: “Lokel! Mama, lokel!” roept en wijst in welke richting ze vlogen.

Ik kom naast haar staan. Samen zoeken we de lucht af, maar de duifjes houden het wijselijk voor gezien. Wel zitten er wat kool- en pimpelmezen in de boom. Nieuwsgierig hippen ze in onze richting, waar een voerbakje vol vogelzaad op ze wacht. Onze dreumes kijkt gefascineerd naar buiten en kraait als eentje begint te eten. “Mama, kijk!” Blij draait ze zich naar me om. “Ik zie het lieverd,” antwoord ik. Tevreden met mijn reactie kijken we weer verder.

Een minuut later is het mooi geweest voor onze kleine vogelaar. “Baby” moet namelijk “eten”, vertelt ze, waarna ze gedecideerd de daad bij het woord voegt en in een onbewaakt ogenblik een broodkorstje in de ietwat openstaande mond van haar pop propt. Met haar wilde manier van doen, kwakt ze babypop vervolgens op de bank om een “sone luiler” te geven. Snel grist ze een doekje uit de openstaande verpakking en begint verwoed te poetsen op baby’s broekje.

Grinnikend kijk ik toe. In een mengelmoes van brabbeltaal en soms verstaanbare woorden heeft ze hele gesprekken met haar poppenkind. Ook “ola” (haar olifantenknuffel) wordt in het spel betrokken. Zo is ze een ruim halfuur zoet bezig. Het is heerlijk om haar zo te zien spelen in haar eigen wereldje, tot ze er de brui aan geeft.

Ze probeert me richting de keuken te sommeren met een duidelijk verzoek: “Eten! Koek!” Helaas voor haar moeten we nog even wachten op ‘koek-tijd’, vertel ik. Dat is blijkbaar tegen het verkeerde been. Mekkerend geeft ze te kennen dat ze het niet met me eens is. “Etehhnnnnnn” dreint ze door. “Koehoekkk!” Hoewel ik mezelf tegenwoordig als redelijk geduldig beschouw, is bij mij na een tijdje de spreekwoordelijke koek ook op.

“Nou, stop eens met zeuren. Moet mama boos worden?” “Ja!” klinkt haar kleine stemmetje hoopvol. Ik gebruik al mijn zelfbeheersing om niet in lachen uit te barsten. “Nou, weet je wat? Ik weet iets beters: laten we gaan bouwen,” stel ik voor. “Bouwen!” reageert ze blij. Nog even van genieten dat ze zo makkelijk af te leiden is…

Geniet jij ook zo van die eerste woordjes?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten