Column | Kind dumpen in de ballenbak: ssst, mama werkt

kind dumpen in de ballenbak

Het is verzengend heet als ik met onze dreumes aan de hand en May in de draagzak binnenstap bij de plaatselijke ballenbak. Oververhit betaal ik de entree en ren bijna naar het peutergedeelte om me te ontdoen van mijn winterjas en warme laarzen. Ik neem de meisjes gelijk mee naar de ballenbak en zie hoe Rose contact maakt met een ander kindje. Ze gaan samen spelen, terwijl May de ballen van dichtbij bewondert.

Het is relaxed zo, maar al snel verandert het in een redelijk drukke ochtend. Andere ouders druppelen binnen. Nou ja, vooral moeders die in duo’s binnenkomen. Aan de manier waarop ze neerploffen en hun dreumes of peuter richting de speeltoestellen dirigeren, zie je meteen dat ze hier niet zijn voor hun kind: ze willen bijkletsen. Samen, zonder tussenkomst van een tweejarige die ook aandacht wil. Kortom, ze hadden me niet blijer kunnen maken – een horde kinderen zonder toezicht!

En inderdaad. Niet veel later dendert een forse peuter voorbij die Rose compleet omkegelt. Vervolgens schampt ze May’s hoofdje in het voorbijgaan en verdwijnt snel richting een kruipgang. Ik kan er niet achteraan en weet ook even niet wat ik ermee moet: iets van zeggen? Of de moeder in kwestie zelf de kans geven hier iets mee te doen? Hoewel ik een donkerbruin vermoeden heb dat die in geen velden of wegen te bekennen is.

En dan gebeurt het nog eens. Eigenlijk was ik het incident net vergeten als het meisje in kwestie hard tegen mijn hoofd trapt. Kort daarna kegelt ze nog twee spelende dreumesen om en is voor mij de maat vol. Ik zeg dat ze moet opletten waar ze speelt en dat hier allemaal kleine kindjes zitten, waarna de peuter uit onze buurt blijft. Maar normaal is het natuurlijk allemaal niet.

Want dat een peuter niet beseft dat haar gedrag anderen pijn doet, vind ik niet heel vreemd. Uiteindelijk moeten we dat allemaal leren en kost het de één iets meer moeite dan de ander. Wat me wel stoort, is het feit dat ik nu bezig ben met de opvoeding van een ander – puur omdat je even geen zin hebt in je eigen kind. Sterker nog, volgens de eigenaar gebeurt het zelfs weleens dat ouders hun kinderen in de ballenbak dumpen en zelf ergens anders naartoe gaan. Alsof het een opvang is!

Ik vind dat echt te zot voor woorden. Kinderen van twee/drie jaar zijn namelijk niet in staat om voor zichzelf te zorgen of op een verantwoordelijke manier om te gaan met spullen en andere kindjes. Dat moeten ze leren. En hoewel je daar ook weer niet continu als een ware helikopterouder achteraan hoeft te kruipen, lijkt het me wel enigszins zinnig als je af en toe een oogje in het zeil houdt. Al is het maar om te zien waar je kind uithangt en wat hij of zij doet.

Een uur later slaat mijn ergernis echter om in medelijden. Ik wil Rose verschonen en loop met haar richting het toilet als ik halverwege het gedeelte voor grotere kinderen een blonde vrouw zie zitten. Haar strakke blik is gericht op haar laptop en ze lijkt nergens erg in te hebben. Het blonde meisje van daarnet trekt zachtjes aan haar arm. ‘Ga maar spelen,’ bromt haar moeder, waarna het kind teleurgesteld afdruipt.

Kijk, ik ben eigenlijk groot voorstander van leven en laten leven. En wie weet is het een uitzondering voor deze moeder en haar dochter. Maar heel even zag ik dat vleugje verdriet in de ogen van het kleine meisje van drie dat zich alleen moet zien te redden. Die voor haar moeder op dat moment kennelijk niet meer is dan een hinderlijke vlieg die in de weg staat van een deadline.

Onbegrijpelijk. Als je moet werken, regel dan gewoon opvang voor je kind. Ga je werken omdat je de ballenbak verschrikkelijk vindt? Ga dan iets anders doen waar je allebei plezier aan beleeft. En moet je solliciteren? Ook dan kan ik betere plekken verzinnen om te zoeken naar vacatures dan een krijspaleis.

Kortom, investeer in jezelf en je kind en geef gewoon de aandacht die ze verdienen. Zonder continu op je telefoon te zitten en zonder dat je het gesprek met je vriendin steeds weer boven het enthousiasme van je kind stelt. Ze zijn maar één keer zo klein.

Wat zijn jouw grootste irritaties in de ballenbak?

Volg je Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest? Like en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

One thought on “Column | Kind dumpen in de ballenbak: ssst, mama werkt

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten