groene vingers

Gebrek aan groene vingers (of: hoe de tuin mij bijna fataal werd)

Cactussen

Ik geef toe, de titel is een klein beetje clickbait (= een titel die je gebruikt om lezers te trekken), maar toch niet helemaal. Het punt is, dat ik absoluut geen groene vingers heb. Ter illustratie: laatst ontdekte ik in onze slaapkamer dat de drie cactussen, neergezet om de boel op te leuken, inmiddels allemaal het loodje hebben gelegd. Ik bedoel: cactussen. De enige plant die de dorre droogte van de Sahara weet te overleven en ook slechts eens per maand water nodig heeft. Het is een prestatie op zich, dat wel, maar niet eentje waar ik trots op ben. Maar dit viel nog mee. Het ging in het verleden veel vaker mis, omdat de tuin en ik gewoon geen goede combinatie zijn. Eén keer zelfs zo erg dat… Nou ja, lees zelf maar!

Hoogzwanger in een lentestorm

Mijn moeder en ik waren die middag naar het tuincentrum gegaan om de achtertuin op te leuken. Ze verwende ons met verschillende soorten bloemen (viooltjes en wat andere soorten). Vastbesloten dit bloemenavontuur nu eens niet te laten uitdraaien op een fiasco, gaf ik ze ’s avonds braaf water. Rond een uur of drie ’s nachts schrok ik echter wakker. Noodweer! De regen viel met bakken uit de hemel en de storm gierde om het huis.

Ro lag nietsvermoedend te slapen, maar werd wakker toen ik het bed uit vloog. Met opgetrokken wenkbrauwen keek hij toe hoe ik haastig een trainingsbroek uit de kast viste en naar beneden rende. Daar ging ik met gevaar voor eigen leven de tuin in. Ik zag geen hand voor ogen (lenzen lagen natuurlijk nog op mijn nachtkastje) en regende bovendien binnen enkele seconden kletsnat. Het was ijskoud, maar mijn plantjes mochten en zouden niet doodgaan. Niet die eerste nacht al! Eenmaal terug boven vroeg Ro wat ik nu eigenlijk was gaan doen. Nog steeds word ik af en toe uitgelachen om die extreme toewijding. En het bleek ook deze keer tevergeefs. Die zomer hadden we een hittegolf. Ik kon water geven wat ik wilde, ze redden het geen van allen.

Gratis kamerplant bij de supermarkt

De plaatselijke supermarkt deelde planten uit aan klanten. Je kreeg bij je boodschappen een vrolijke pot vol gele bloemen. Ik sloeg het aanbod natuurlijk niet af, zo attent! En één plantje moest het toch wel kunnen overleven? Tja… Ik geloof dat hij na drie dagen al slap over de rand hing en ik weet nog steeds niet waar het is misgegaan, want ik heb hem echt water gegeven. Of is het gewoon dat gebrek aan groene vingers?

Ongeduld

Als ik iets in mijn hoofd heb, moet het eigenlijk het liefst direct gebeuren. Zo ook die ene winterdag. De grond was vrij koud en moeilijk doorheen te komen met de schop, maar ik had nou eenmaal nieuwe planten gekocht om de boel op te leuken. Bovendien, vriezen deed het toch al tijden niet meer, dus waarom wachten? Daar stond ik dus met knalrode en gevoelloze vingers te scheppen. Resultaat mocht er heus zijn, maar helaas niet voor lang. Niet veel later trok onverwachts toch de vorst namelijk door ons land: een sneu, abrupt einde van mijn liefdevol geplante struiken.

Net 16 weken zwanger en daar hing ik!

Het was één van die sporadische ochtenden dat je kan uitslapen (Ro zat in Rotterdam bij de kapper, June sliep bij opa en oma en Rose lag ook nog lekker in dromenland). Al soezend, hoorde ik ineens de bel. Suf stak ik mijn hoofd uit het bovenraam en daar stond de buurvrouw: ‘Jullie schutting zit los.’ Ik schrok, haastte me naar beneden en zag inderdaad één van de panelen klapperen. Het stormde zo hard dat ik bang was dat het volledig uit de hand zou lopen. Stel dat de losse schutting helemaal zou wegvliegen en bovenop een eenzame wandelaar of stilstaande auto zou klappen? Ik aarzelde geen moment en rende de tuin in (slechts gekleed in een trainingsbroek en hemdje – het was januari!). Eenmaal daar besloot ik als contragewicht aan het hout te gaan hangen. Dat ging in principe best goed, ik wist hem in bedwang te houden. Maar intussen koelde ik snel af door die bulderende winterstorm, was bang dat Rose intussen wakker zou worden en in paniek zou raken en ik wist ook nog niet hoe laat Ro thuis zou komen.

Op een gegeven moment liet ik toch maar los, rende naar binnen voor mijn telefoon en ging weer aan de schutting hangen. Ik belde mijn ouders en vroeg om hulp. Die dachten dat het wel meeviel en dat Ro thuis was, kleedden zich op hun gemak aan en reden onze kant op. Eenmaal daar zagen ze de ernst. Mijn vader nam de schutting over, ik haalde zo snel mogelijk een schroevendraaier en mijn moeder ontfermde zich over Rose – die wonder boven wonder overal doorheen had geslapen. We schroefden het losse paneel los en ook dat ernaast, omdat die inmiddels ook losliet. Opgelucht maar onderkoeld ging ik binnen zitten. Ik geloof niet dat ik de tuin ooit zo heb vervloekt als die dag!

Heb jij wel groene vingers? Wat is jouw gouden tip?


De foto bij dit blog is afkomstig van Shutterstock

Author: Merel

Ik ben Merel. Samen met Ro zorg ik voor onze drie meisjes (11, 3 en 2 jaar): kleine eigengereide dametjes, die ons veel leren. Ik blog bijna dagelijks over ons leven, het ouderschap en de liefde. En omdat we hier in optima forma van een temperamentvol gezin genieten, ligt de inspiratie regelmatig letterlijk voor mijn voeten – al dan niet dramatisch schreeuwend omdat we de eierkoek verkeerd sneden. Dat maakt het bij ons thuis in elk geval nooit saai. Al zal onze bijna-puberende oudste daar wel een andere mening over hebben…

14 Replies to “Gebrek aan groene vingers (of: hoe de tuin mij bijna fataal werd)

  1. LOL Dat met die schutting was best eng inderdaad.
    Voor wat betreft de plantjes, de kans bestaat dat ze teveel water hebt gegeven. Teveel water is vaak erger dan te weinig. Bij teveel gaan de wortels rotten en wordt het niks mee. Bij droogte weet de plant zich toch nog een tijdje te redden, dauw in de ochtend e.d. Bij een hittegolf wordt het lastig, dat wel. Dan verlies ik ook altijd wat plantjes want watjes-planten houden het bij mij ook niet lang uit.
    Armande onlangs geplaatst…Mijn koninkrijk voor de fijnste lippenbalsem!My Profile

    1. Ja haha ik hoop dat nooit meer mee te maken 😀

      Dank je voor de tip, dat wist ik eigenlijk niet. Kijk, hier kan ik iets mee 🙂 Wie weet staat de hele tuin hier vanaf de lente lekker in bloei!

    1. Haha! Ik weet het ook niet hoor, heb net als jij meerdere keren mijn best gedaan, maar het wil maar niet lukken. Zelfs orchideeën? Dan probeer ik die ook niet meer. Zonde, vind ze wel mooi!

    1. Misschien die maar eens proberen dan… Vind ze in elk geval mooi dus dat zit goed! En dat klinkt inderdaad echt goed. Eer van je werk! Maar lijkt mij al gaaf als ik er eens eentje in leven houdt… 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge