7 frustraties als je kind zelfstandig leert fietsen

Fietsen zonder zijwieltjes: hoera! Toch?

Het allereerste moment dat je je kind loslaat en hij zelfstandig doordraait op de trappers, die allereerste seconden dat ze na minuten- tot maandenlang oefenen eindelijk de vrijheid voelen, zijn euforisch. Vervolgens slaat de paniek toe (want in hoeverre moet je erachteraan rennen en kunnen ze wel zelfstandig remmen?). En tot slot eindig je met de frustratie van een kind dat naast je mee fietst en je onderweg in benarde posities brengt.

Ik ben er niet voor gemaakt. Ik probeer het, doe mijn uiterste best, maar verzand altijd in roepen of een hartverzakking. Gevalletje uitzitten dus, tot ze echt zelf het verkeer in kunnen. Daarom besloot ik de 7 grootste ergernissen op een rijtje te zetten van ouders wiens kind net zelf kan fietsen.

De 7 grootste ergernissen en frustraties als je kind zelf fietst

Dat ze links en rechts kennen. Tot ze op de fiets zitten.

Ooit, in een ander leven, ging ik met mijn beste vriendin en haar ouders op wintersport. Terwijl we ons snowboard vastbonden, hoorden we een Vlaamse vader tegen zijn kinderen bulderen: ‘Links, Kamiel, links. Links! LINKS! Ik zeg LINKS! Andere links, jongen toch, neen, nu rechts…’

We lagen dubbel, de tranen rolden over onze wangen. Maar nu, zo’n twintig jaar na dato, heb ik begrip voor die man en met terugwerkende kracht ook medelijden. Op de fiets zit ik niet heel anders. ‘Links, links, ANDERE LINKS!’ Het is ook gewoon zo frustrerend. Ze snapt namelijk best wat links en rechts is, behalve dus wanneer we op de fiets zitten en het verschil tussen links en rechts behoorlijk cruciaal is voor een veilige rit.

Als loslaten niet je ding is

Noem het helikopterouder, curlingmoeder of gewoon irritant voor je kind, maar ik kan dus niet zo goed loslaten. Viel niet op toch πŸ˜‰ Op de fiets is het ultieme loslaten. Je bent overgeleverd aan anderen in het verkeer die het veel minder belangrijk lijken te vinden dat je bloedje heelhuids op de bestemming aankomt dan jijzelf. Snelle jongens die in hun Polo nog snel een rare inhaalmanoeuvre menen te moeten doen, die ene bejaarde man die een wel heel ruime bocht neemt… Ik vind het verschrikkelijk en krijg al de zenuwen als ik eraan denk.

Dat sommige plekken levensgevaarlijk zijn

In ons dorp kun je bij bepaalde winkels en plekken alleen komen via de gewone weg. Waar dus ook auto’s rijden. En waar je kind met een flink vaartje de dijk afrijdt. Moet je nog verder fietsen (bijvoorbeeld wanneer we naar de gymles gaan) dan kom je op een soort verkeersplein dat ooit bedacht is door een architect zonder kinderen. Zonder fiets ook trouwens. Daar kan je met geen goed fatsoen overheen zonder op de rijweg te zitten of op de stoep. Echt. Niet te doen!

Ze moeten het nog leren

Hangt ook een beetje samen met mijn ongeduld. Ik weet best dat ze het nog moeten leren als ze nog niet lang fietsen. En de enige manier om het te leren is natuurlijk om gewoon op de fiets te stappen en te gaan. Niet te hysterisch te schreeuwen als ouder. Fail. Zo vaak mogelijk met de fiets gaan. Fail. En in plaats van commentaar te geven vooral complimenteus te zijn zodat ze hun zelfvertrouwen kunnen opbouwen. Epic fail.

Dat anderen je altijd veroordelend aankijken

Althans, ik moet eerlijk zijn: zo voelt het. Net alsof je met een krijsende dreumes door de supermarkt moet. De één vindt dat je te hard naar je kind schreeuwt, de ander denkt dat je je kind gewoon beter niet helemaal nog had kunnen laten opstappen, een derde meent dat zij het beter zou doen en de vierde is van mening dat je een andere route had moeten kiezen.

En dat maakt me (onterecht eigenlijk) alleen nog maar pissiger. Dan wil ik het liefst roepen dat al die mensen makkelijk praten hebben en zelf niet zo in de stress hoeven te zitten. Maar ja, is ook een beetje vreemd om te doen. Zeker als die veroordeling uiteindelijk vooral je eigen beleving bleek te bestaan…

De enorme berg stress die het je dus soms oplevert

Gelukkig niet altijd hoor, want vaak gaat het ook wel goed (anders zou ik het niet eens meer proberen). Maar soms kom ik zwetend en met kloppend hart aan op onze bestemming. En het enige waar ik dan aan kan denken? We moeten ook nog terug. Help!

Mensen op een elektrische fiets

Het voordeel van ergernissen? Als je een blog hebt, kan je alsnog het laatste woord hebben. En dat wil ik heel graag in het geval van elektrische fietsen. Een voorbeeld: laatst gingen we even naar de HEMA in het centrum van ons dorp. Op zich waren we heelhuids aangekomen en zonder noemenswaardige frustraties. Maar toen bleek ik mijn portemonnee vergeten.

Wij weer de fiets op, Rose fietste links van het midden in plaats van rechts en onderwijl schreeuwend: ‘RECHTS, lieverd, RECHTS!’ bewoog ik mezelf ook de rechterkant van de weg op. Zonder te kijken, omdat ik te druk bezig was met mijn meisje en ervan uitging dat mensen links inhalen. Stom natuurlijk! Helemaal toen er een kerel op een elektrische fiets voorbij schoot met een gevoelssnelheid van minimaal 80 kilometer per uur. Aan de rechterkant dus. Bij de gedachten dat ik ondersteboven zou hebben gelegen of, erger nog, mijn kleine meisje, besloot ik de tweede rit – inclusief portemonnee – maar met de auto te doen.

Wat zijn jouw grootste frustraties, ergernissen of angsten als je met je zelfstandig fietsende kind over straat gaat?

Volg Lotus Writings ook op Facebook, Instagram en Pinterest en blijf op de hoogte van handige tips en grappige columns!

About Merel

Merel (35) is moeder van drie temperamentvolle dochters en zes jaar samen met Ro, haar grote liefde. Ze is gek op Van Dobben kroketten en chocola en daardoor eeuwig aan de lijn. In 2013 studeerde ze af als historica, drie jaar later startte ze een goedlopende mamablog: Lotus Writings. Voor nuchtere ouders die houden van hun kinderen, maar ook (steeds meer) van zichzelf. Die weten dat je best doen soms belangrijker is dan de uitkomst.

One thought on “7 frustraties als je kind zelfstandig leert fietsen

  1. Haha oooh dat fietsen. Onze dochter is 4.5 en kan het nog steeds niet. Ze trapt gewoon nauwelijks waardoor ze dus niet vooruit komt en constant omvalt. Erg frustrerend, helemaal omdat het eigenlijk heel simpel is. Inmiddels wil ze wel oefenen zonder zijwieltjes, maar geduld is hier echt een schone (en super moeilijke) zaak…

Laat me weten wat jij hiervan vindt!

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten