Fictie | En de vader is… (deel 1)

Koortsachtig zocht Sacha in haar agenda. Het moest er staan, ze wist het zeker. Waarom kon ze niet gewoon vinden wat ze zocht? In een wanhopige poging rustig te worden, haalde ze diep adem en dacht nog eens na. ‘Weet u zeker dat hij nu 10 weken oud is?’ vroeg ze aan de verloskundige. Ze staarde naar de televisie. Op het scherm zag ze de onbeduidende witte vlek bewegen waarbij de vrouw naast haar kennelijk toch armpjes en beentjes wist te onderscheiden. ‘Voor zover je dat met enige zekerheid kunt stellen, ja,’ antwoordde ze met enige irritatie in haar stem.

Wat gênant! Ze was tot eind december altijd zo secuur geweest met haar anticonceptie, maar rond Kerstmis dumpte James haar onverwachts en een week later had ze, bij wijze van rebound seks, een wilde nacht beleefd met Sven. Ze was de pil een paar keer vergeten en dus had de gespierde, maar bijzonder leeghoofdige jongen van de sportschool in één keer raak geschoten.

‘Shit!’ Haar maag trok samen van schaamte toen het onvermijdelijke tot haar doordrong. Het liefst was ze ter plekke in tranen uitgebarsten, want wat moest ze in hemelsnaam doen? Sven inlichten? Zelf een beslissing maken en hem dan eventueel de keus geven een rol te gaan spelen in hun leven? Maar als ze heel eerlijk was, moest ze aan dat laatste ook niet denken. Hij was dan misschien een aantrekkelijke jongen, verder hadden ze weinig met elkaar gemeen. Zijn prioriteitenlijstje beperkte zich tot ‘de vrouwtjes’ en lage vetpercentages, terwijl zij wilde reizen en veel van de wereld wilde zien. Ze hadden eigenlijk één ding gemeen: een baby konden ze geen van beiden gebruiken.

De verloskundige, die zich een kwartier eerder had voorgesteld als Milou, keek haar afwachtend aan. Ze kauwde haar kauwgom en gaf haar de ruimte om zelf te gaan praten. Sacha voelde zich ongemakkelijk en streek met haar rechterhand door haar blonde haar. Moest ze nu haar seksleven uit de doeken gaan doen? Zich verdedigen, waarbij het eigenlijk altijd zou lijken dat ze gewoon een losbol was, maar dat niet kon toegeven? Aan de andere kant had ze zojuist toch al iets, wat een heel intiem moment had kunnen zijn, gedeeld met een compleet onbekende vrouw.

‘Weet je, hoe stom het misschien ook klinkt,’ begon Sacha gelaten, ‘ik slikte altijd consequent de pil. Ik ben net twintig, studeer en wil graag eerst reizen voor ik aan kinderen begin. Althans, dat wilde ik, want dit kleintje heeft die planning een beetje in de war gegooid.’ Ze zweeg even. ‘Nou goed, vlak voor kerst dumpte mijn vriend me na een relatie van drie jaar. En hoewel we eigenlijk niet echt bij elkaar pasten, kwam het eigenlijk best wel uit de lucht vallen. Tegelijkertijd was het een opluchting. Een week later kwam ik in Club Sinners, hier in de stad, een andere jongen tegen van de sportschool. Hij toonde interesse en het leek me de perfecte gelegenheid om mijn ex te kunnen vergeten. Nou ja, dat lukte dus.’

‘En nu zit je hier,’ concludeerde Milou nuchter, ‘tja, die dingen gebeuren. Je bent echt niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn. Belangrijk is wel om te weten wat je nu wil gaan doen. Wat zijn je vervolgstappen?’ Hoewel Sacha groot voorstander was van het recht op abortus, kwam het in haar eigen gedachten geen seconde op. Wie de billen brandt, moet op de blaren zitten, zo leerde ze tijdens haar jeugd. Er zat nu dan ook niets anders op dan leren leven met de gevolgen van Svens topfitte zaad, ondanks dat haar leven eigenlijk een heel andere kant had moeten opgaan.

Eenmaal thuis legde ze de stapel foldertjes uit de verloskundigenpraktijk naast de laptop, pakte een notitieboekje en plofte op de bank. Voor ze zich straks zou gaan inlezen over termijnen, de juiste voeding, de mogelijkheden rondom borst- en flesvoeding en natuurlijk, de horror, haar bevalling, moest ze een aantal dingen voor zichzelf zeker weten. Wanneer zou ze haar ouders vertellen over de zwangerschap? Moest ze Sven inlichten? En hoe kon ze een kindje laten passen in haar studentenleven?

Vooral punt twee kostte haar moeite. Sacha was altijd een groot voorstander van eerlijkheid, maar nu wist ze niet hoe het zou uitpakken. Wilde hij betrokken zijn? Ze kon het zich haast niet voorstellen, maar je wist het maar nooit. Zo ja, zou hij de baby dan ook elke week willen zien? En zijn ouders, hoe zouden die erin staan? Per slot van rekening werden die toch opa en oma. Het tegenovergestelde kon echter ook gebeuren: dat Sven compleet zou afzien van enige zorg. Misschien kwam haar dat nu wel het beste uit, maar zou het kindje daar over tien jaar ook zo over denken?

Uiteindelijk besloot ze haar vriendin Ruby te bellen. ‘En?’ vroeg ze meteen toen ze opnam. ‘Sven,’ reageerde Sacha. ‘Shit!’ ‘Ja, dat zei ik ook.’ Ze waren samen stil. ‘En nu?’ wilde ze daarop weten. ‘Ja, en nu…? Ik heb geen idee.’

Weten hoe het afloopt? Lees hier deel 2!

Volg jij Lotus Writings al op Facebook, Instagram en Pinterest

Afbeelding, Pressmaster – Shutterstock

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten