Feelgood Challenge 3 – Nee is ook een antwoord

Nee zeggen… Ik ben er eigenlijk niet heel goed in. Want hoewel het geregeld voorkomt dat ik eigenlijk niet zo’n zin heb in bepaalde sociale verplichtingen of de eerste keer sporten, zegt een stemmetje in me dat ik toch moet gaan. 

  • Het wordt vast hartstikke leuk
  • We hebben allemaal weleens geen zin (geloof dat dit mantra iets te vaak herhaald is haha)
  • Persoon X verdient je onverdeelde aandacht
  • Als ik niet ga sporten, geef ik eigenlijk op voor ik begonnen ben en dat wil ik niet
  • Wanneer ik deze opdracht niet aanneem en daarna een tijdje niets meer krijg, ben ik de oorzaak voor een financieel tekort
  • Het leven is nu eenmaal niet altijd leuk
  • Wat zullen ze van me denken als ik er niet ben? 

Geen zin?

Is het eigenlijk wel dat je geen zin hebt? Bij mij komt het vaak voort uit een combinatie van verschillende dingen. Dat ik bijvoorbeeld geen energie heb om ergens naartoe te gaan, omdat mijn week volgepland staat. Of omdat het aangaan van een onbekende, nieuwe situatie me kopzorgen bezorgt. En dat vreet energie. Tot slot speelt soms ook mee dat ik bang ben anderen teleur te stellen door ergens ‘nee’ op te zeggen. Dus dan ga ik toch maar: ik vind het namelijk verschrikkelijk als ik met mijn keus een ander voor het blok zet. 

Een voorbeeld uit de praktijk

Die ochtend parkeer ik mijn auto op de parkeerplaats voor het winkelcentrum. Waarom had ik ook alweer ja gezegd tegen deze opdracht? Ik moet onbekenden gaan interviewen – iets dat ik eigenlijk doodeng vind. Na een verloren rondje verschuil ik me achter een pilaar om Ro te bellen. Eigenlijk omdat ik hoop op bevestiging: dat hij zegt dat ik lekker naar huis moet gaan. Waarom?

Het is een onbekende situatie. Ik kan zomaar eens heel hard worden afgewezen door iemand die zijn dag niet heeft en al helemaal geen zin heeft in een kletspraatje over het festival dat er gehouden wordt. Wie weet kom ik zelf niet eens uit mijn woorden – met alle gevolgen van dien. En tot slot voel ik me diep ongelukkig omdat ik mijlenver uit mijn comfort zone ben getreden. 

Uiteindelijk kwam het goed: ik zette door, leerde nieuwe mensen kennen en kreeg een waardevol advies waar ik de rest van mijn leven iets aan heb. Maar tegelijkertijd moest ik mezelf daarvoor enorm veel geweld aandoen. Daar is helemaal niks mis mee – kijkend naar de mooie dag die ik uiteindelijk had – maar moet je dit altijd doen? Nee, volgens mij is ‘nee’ gewoon een antwoord. En daar gaat de challenge van vandaag over! 

Feelgood Challenge 3: nee zeggen is ook een antwoord! 

Kijk komende week naar iets waar je echt helemaal geen zin in hebt. Misschien die eerste stap over de drempel van de sportschool, een verjaardag, die opdracht op je werk of wat dan ook. En zeg nee. Waarom? Omdat je het waard bent om voor te kiezen. Als het zoveel van jezelf vergt, waarom zou je jezelf tot het uiterste pushen?

Kortom: nee zeggen dus wanneer je het gevoel hebt dat eigenlijk niet te kunnen maken tegenover anderen. Of tegenover jezelf. Omdat je vindt dat je zou moeten doorzetten, geen zin hebt in kritische blikken van de buitenwereld of – nog erger – je eigen oordeel omdat je nu opgeeft. Een uitdaging dus, maar wel eentje waar ik iets aan heb. 

De uitvoering

Vlak voor het begin van de zomervakantie had June een open les van haar nieuwe dansschool. Behalve de jongere groepen, stond er ook een groep vrouwen van mijn leeftijd te dansen. En ik kreeg zoveel zin om ook weer op dansen te gaan, dat ik de docent na afloop vroeg of ik eens een proefles mocht komen doen. Dat was mooi geregeld. 

Afgelopen donderdag was het eigenlijk zover, maar ergens halverwege de middag voelde ik weerzin opkomen. Nieuwe mensen ontmoeten, ik zit niet helemaal lekker in mijn vel, zou ik het wel een vol uur volhouden om mee te doen (gezien mijn miserabele conditie) en eigenlijk ook dat gevoel dat je hebt wanneer je voor het eerst ergens binnenstapt. Maar nee zeggen? Eerlijk gezegd wilde ik dat niet. 

Waarom ik niet wilde opgeven? 

  • Ik wilde niet dat Ro en June me een opgever zouden vinden. Ik ben namelijk altijd degene die – vooral tegen June – zegt dat je moet doorzetten op dit soort momenten, omdat het je veel kan opleveren. 
  • Wat zou de docente denken? Eerst zo enthousiast en dan niet komen opdagen? Ja echt, alsof die hele dagen bezig is met mijn afwezigheid tijdens de eerste danslessen na de vakantie… 
  • Het voelt als falen.

En toch deed ik het: ik zei nee. Voor mezelf. 

Met enig schuldgevoel weliswaar, maar ik besloot dat deze situatie uitermate geschikt was als challenge. Waarom? Ik merkte dat ik mezelf zoveel geweld aandeed, net als de keer tijdens het fitfestival – die ik hierboven beschreef. Maar in tegenstelling tot die dag, ben ik op dit moment emotioneel een beetje op. Langzaam dringt tot me door hoe de afgelopen vakantie voor ons is verlopen, zeker door alle gebeurtenissen in de laatste weken van het schooljaar (zie hier het weekoverzicht)

En om die reden besloot ik mezelf dit te gunnen. Even niet de wijze moeder zijn die de ‘juiste’ keuze maakt, maar gewoon spijbelen van mijn eigen verwachtingen. Dan maar geen goed voorbeeld, dacht ik. Tot ik besefte dat ik juist wel het voorbeeld gaf dat belangrijk is: soms moet je voor jezelf kiezen. Want hoewel ik absoluut niet zou willen dat onze dochters om ieder wissewasje ‘nee’ zeggen, vind ik wel dat ze moeten leren soms voor jezelf te kiezen als je lijf of geest daarom vraagt. 

Hoe anderen reageerden? 

Vol begrip. Eigenlijk vond ik het best een beetje spannend om het tegen June te zeggen, omdat ik dacht dat ze het zou zien als een soort zwakte. Maar nee. Ze reageerde juist heel begripvol: ‘Mam, denk even aan de afgelopen weken. Aan wat je allemaal hebt meegemaakt, ik kan me best voorstellen dat je heel moe bent en dit is misschien niet het juiste moment om aan iets nieuws te gaan beginnen.’ 

Had ik al gezegd dat ze een wijs meisje is? Met die opmerking wist ik dat het de juiste keuze was en voelde ik me zo ongelooflijk opgelucht! In plaats van te dansen, plofte ik nu op de bank met Ro en Expeditie Robinson op. En we gingen lekker vroeg naar bed. 

Voelt het nog steeds als falen? 

Ergens vind ik wel dat ik moet doorzetten en binnenkort alsnog de les moet inlopen. Ook omdat ik weet dat ik dansen heerlijk vind en – in tegenstelling tot vroeger – voluit durf te dansen. Dus ik kan aan de ene kant niet wachten om die passie weer te voelen. Maar dan wel op het moment dat ik er zelf aan toe ben. En tot dat moment blijf ik ‘nee’ zeggen tegen mezelf. Omdat dat dus belangrijker is dan ik zelf doorhad. 

Durf jij nee te zeggen tegen sociale verplichtingen en/of jezelf?

Author: Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge