Feelgood Challenge #1 | Trots op mezelf? Ik voelde me vooral schuldig

FEELGOOD CHALLENGE 1 – Waar ik trots op ben? 

Feelgood Challenge 1

Durf jij hardop te vertellen waarop je trots bent? Of waarvan je op zijn minst denkt dat je het wel redelijk kan?

De eerste challenge draait om iets waar ik zelf enorm veel moeite mee heb. Vertellen waar ik trots op ben? De meeste dingen waarmee anderen me complimenteren zie ik namelijk als vanzelfsprekend.

Ik stond er alleen voor

Eén van de meest ingrijpende momenten in mijn leven was toen ik samen met de toen anderhalf jaar oude June vertrok uit het huis waar ze opgroeide en weer bij mijn ouders ging wonen. Allesbehalve een situatie om trots op te zijn. Wanneer ik vertelde het zwaar te vinden, reageerde niet iedereen daar positief op. Sommigen vonden het een kwestie van eigen schuld, dikke bult. Anderen dachten dat ik het wel makkelijk had, omdat ik ‘bij de oppas inwoonde’ en ik heb ook weleens gehoord dat het voor mij niet zo erg was, want ik had een groot sociaal vangnet en bovendien geen man om voor te zorgen.

Tel daar bovendien een immens schuldgevoel bij op, omdat het voelt alsof je faalt in ieder opzicht – en natuurlijk nog het meest naar je kind toe – en de situatie is compleet. Trots? Nee, dat was ik zeker niet.

Jong, naïef en onbezonnen

Op het moment dat ik kennis mocht maken met onze oudste dochter was ik net 22 en verkeerde eigenlijk in een post-puberale fase. Wie ik was, wat mijn idealen waren en welke kant ik eigenlijk op wilde met mijn leven? Geen idee. Maar misschien is dat juist mijn redding geweest. Samen met June sprong ik in het diepe, startte een universitaire studie en ging dus al snel terug naar mijn ouders.

Geen moment dacht ik écht dat het weleens zou kunnen mislukken. Ik had geluk. Kort nadat ik begon met studeren, raakte Nederland in de ban van de economische crisis en verloren steeds meer bekenden hun baan. Ook bij de grote verzekeringsmaatschappij, waar ik tot dat moment werkte en de sky the limit was. In tegenstelling tot sommige ex-collega’s had ik een vast inkomen en inderdaad, een heel lief, betrokken sociaal vangnet.

Samen sterker

Het was de laatste groep die me door dik en dun steunde. Mijn ouders bijvoorbeeld, wanneer ik eens overdags naar een festival wilde gaan en mijn zusje Sophie die regelmatig met haar ging buitenspelen. Maar ook de opa en oma van haar vaders kant, die zo vaak voor ons klaarstonden. Vriendinnen die me opbeurden en vertelden dat het goed zou komen en die me adviseerden wanneer dat nodig was. Zoveel lieve mensen die de moed niet opgaven als ik dat wel deed en die ingehouden woede of teleurstellingen temperden in het belang van June.

De omslag

Ik zag mijn leven al die tijd als een vanzelfsprekendheid. Dat ik waar mogelijk mijn leven inrichtte in het belang van mijn meisje en alles gaf voor haar geluk. Van buitenaf leek het waarschijnlijk alsof het allemaal wel meeviel, maar niemand zag mijn tranen wanneer ik haar wegbracht voor een weekendje bij haar vader(s familie); niemand wist hoeveel pijn ik voelde wanneer iets haar overkwam en niemand voelde hoe eenzaam het is om alleen op te voeden. Zonder iemand die écht naast je staat als ouder en je zorgen deelt.

Tot Ro op ons pad kwam. We leerden elkaar kennen en kregen uiteindelijk een relatie. Tijdens die relatie ervoer ik voor het eerst hoe het is om samen op te voeden. Voor de allereerste keer viel een enorme last van mijn schouders en kon ik weer ademhalen. Ik ben me er nog altijd terdege van bewust dat ik enorm veel geluk heb met alle liefde om ons heen. Maar ik besefte ook dat het toch niet helemaal niets was.

Waar ik trots op ben?

  • Ik haalde mijn universitaire studie terwijl ik mijn dochter alleen opvoedde en schreef ‘tussen de bedrijven door’ een complete scriptie die, ook wanneer ik hem achteraf teruglees, best goed is eigenlijk.
  • Naast moeder bleef ik ook nog Merel. In eerste instantie heb ik dat heel lang als een vorm van egoïsme benaderd, maar tegelijkertijd denk ik ook dat het dé manier is geweest waarop ik de zware momenten wist te ‘overleven’. De paar momenten dat ik thuis zat zonder June waren verschrikkelijk. Ik vloog tegen de muren op omdat ik haar zo ongelooflijk miste. De veerkracht die je als mens hebt is bijzonder en ik ben er trots op dat ik er uiteindelijk iets positiefs mee deed.
  • Het laatste punt is waar ik misschien nog wel het meest trots op ben. Wanneer je uit elkaar gaat, blijf je altijd achter met een shitload aan gevoelens. Komt daar een kind bij kijken, dan moet je dus zien te voorkomen dat je kind uiteindelijk de dupe wordt van die gevoelens. Uiteindelijk zetten we de afgelopen jaren alles in het teken van June en besloten de situatie niet op te blazen uit boosheid op elkaar. Tot op de dag van vandaag vieren we verjaardagen gezamenlijk en regelen in harmonie wie welke feestdagen heeft. De buitenwereld weet niet hoeveel bloed, zweet en tranen dat soms kostte, maar ik wel. En daarvan kan ik inmiddels zeggen dat ik trots ben op de manier waarop ik het aanpakte. Bovendien leverde het me nog een goed gelezen blog op 😉 Was het in elk geval niet voor niets… 
Waar ben jij trots op?
En doe je al mee met onze Feelgood Challenge op Facebook?

 

About Merel

Merel is eigenaresse en hoofdredactrice van het veelgelezen mama- en lifestylemagazine Lotus Writings. Dol op (iets te veel) snoepen, muziek uit 'haar' tijd en haar passie schrijven, maar het allermeest op Ro en hun drie temperamentvolle dochters June (12), Rose (4) en May (3).

4 thoughts on “Feelgood Challenge #1 | Trots op mezelf? Ik voelde me vooral schuldig

  1. Wauw!! Je bent een sterke vrouw!! Respect hoor. Studeren en een kind opvoeden is niet niks en dan ook nog alleen.
    Wat fijn dat je Ro bent tegengekomen en dat je mocht ervaren hoe samen opvoeden is.
    Je mag supertrots zijn op jezelf! X

  2. Zoveel mooie dingen op trots op te zijn. Super knap hoe je een studie hebt afgerond terwijl je ook nog de zorg voor een kindje had. Super goeie challenge om inderdaad eens stil te staan bij de dingen waar jijzelf trots op mag zijn.

  3. Zo en of je even trots mag zijn op jezelf. Maar ik snap je gevoel helemaal en laten we wel zijn, we zeggen niet zo vaak dat we trots zijn op ons zelf. Op de kinderen, ja dat wel, maar op je zelf, dat is moeilijk. Het is een prachtige challenge die me na doet laten denken. Ik doe mee!

  4. Je mag ook zeker trots op jezelf zijn lieve Merel. Jeetje je hebt zoveel doorstaan en je bent er enorm sterk uitgekomen! En nee je zult het niet perfect gedaan hebben, maar wie wel? Je bent menselijk en hebt emoties en behoeftes en daar mag/moet je ook aan toegeven. Ik ben trots op jou in ieder geval.

Geef een reactie

%d bloggers liken dit:

Welkom op Lotus Writings! Door deze site te blijven gebruiken, ga je akkoord met het gebruiken van cookies. In de footer van deze website vind je mijn privacyverklaring. Hierin leg ik uit welke persoonsgegevens ik verzamel op Lotuswritings.nl en wat ik hiermee doe. meer informatie

De cookie-instellingen op deze website zijn ingesteld op 'toestaan cookies "om u de beste surfervaring mogelijk. Als u doorgaat met deze website te gebruiken zonder het wijzigen van uw cookie-instellingen of u klikt op "Accepteren" hieronder dan bent u akkoord met deze instellingen.

Sluiten